Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Αλλάζουν οι άνθρωποι; Ναι, αν πονέσουν ή αγαπηθούν πολύ - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Υπάρχουν πολλά αξιώματα. Κάποια εκ πείρας αυταπόδεικτα, κάποια άλλα πιο φθαρτά. Τα πρώτα σε θυμώνουν, γιατί είναι η φύση τους αυταρχική κι απαιτούν να τα δεχτείς, χωρίς πολλά πάρε-δώσε. Τ’ άλλα, ευτυχώς, τα στήνεις στον τοίχο και τα σημαδεύεις με την επιμονή σου.
Από εκείνο το «ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό» μέχρι το χρόνο που τα πάντα θεραπεύει, φτάνουμε εκεί που λένε, πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Αλήθεια είναι. Οι άνθρωποι αλλάζουν μονάχα δύσκολα και ποτέ αναίμακτα. Αλλάζουν προς το καλό και συχνότερα προς το κακό. Αλλάζουνε με μια σφαλιάρα της ζωής ή μ’ ένα χάδι γιατρειάς. Κι αλλάζουνε στα σίγουρα, εκείνοι που αγαπήθηκαν ή πόνεσαν πολύ.
Ο πόνος είναι δάσκαλος, αξίωμα κι αυτό, που σου μαθαίνει μια αλλιώτικη αλφαβήτα. Από το «α» της αγάπης, σε πάει στο «π» της προδοσίας, με μια ειρωνική στάση στο «ε» της εμπιστοσύνης, έτσι, για να δεις τι είχες κι έχασες. Πόνος που σε ρημάζει και που αν τον ζήσεις μια φορά, τρέμεις ίσως για πάντα. Φοβάσαι μήπως κάνει και σ’ επισκεφτεί ξανά, είναι χλωμό, λες, ν’ αντέξεις δεύτερη φορά την παρέα του. Εκεί, σ’ αυτό το πάντρεμα του πόνου με το φόβο, γεννιέται η αλλαγή σου. Σε ποιον να παραδοθείς και ποιον να πιστέψεις, έχοντάς τον να καραδοκεί για ένα ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα;
Αμύνεσαι, λοιπόν, με μια επίθεση στον ίδιο σου τον εαυτό. Του αλλάζεις κάθε τρωτό σημείο, του ακονίζεις τις σκουριασμένες άμυνες, του φοράς και μια πανοπλία για τ’ άτιμα τα βέλη του έρωτα, κι έτοιμος. Ένας άλλος εαυτός, εκπαιδευμένος να μην πονάει και να μη νιώθει, φυσικά.
Είναι διπολικός, όμως, ο πόνος. Απ’ τη μια μπορεί να σε τσακίσει, απ’ την άλλη να σε λυτρώσει. Όταν πονέσεις για κάποιον που άφησες άδικα να φύγει ανεπιστρεπτί απ’ τη ζωή σου, και πάλι αλλάζεις. Πληρώνοντας το τίμημα, αν μη τι άλλο μετανιώνεις κι επαναπροσδιορίζεις. Και πάλι θα περάσεις δια πυρός και σιδήρου, με τη διαφορά ότι μέσα απ’ τα λάθη σου, εσύ θα φύγεις αγκαζέ με το σωστό.
Τη συγκλονιστική, όμως, αλλαγή, εκείνη την όμορφη, που τη βλέπεις ν’ ανθίζει τους ανθρώπους και να εξημερώνει τ’ αγρίμια, μόνο η αγάπη μπορεί να τη φέρει. Μόνο η υπερβολική αγάπη μπορεί να γιατρέψει και τις βαθύτερες πληγές, με τρόπο τέτοιο, που να μη φαίνεται μετά ούτε σημάδι.
Οι αγάπες του κιλού θα προσπαθήσουν να κολλήσουν τα σπασμένα σου, όπως-όπως. Οι λίγες και πραγματικές, θα τα λιώσουν στη θέρμη τους και θα τα δημιουργήσουν απ’ την αρχή. Θα καταφέρουν με τον καιρό να σ’ εξημερώσουν και πάλι, να σε γλυκάνουν και να σ’ αναστήσουν. Ποτέ δε θα σ’ αφήσουν όπως σε βρήκαν, όπως κι οι προηγούμενες, δε θα σε βρουν ποτέ όπως σ’ άφησαν.
Πάντα θα υπάρχουν κι ανεπίδεκτοι, στην αγάπη, αλλά και στον πόνο. Άνθρωποι που ούτε γιατρεύτηκαν, αλλά ούτε και μετάνιωσαν ποτέ πραγματικά. Όση στοργή κι αν πήραν, όσο πόνο κι αν ένιωσαν. Ναι, οι άνθρωποι αυτοί, πιθανό να μην μπορούν ν’ αλλάξουν ποτέ. Κι αν ακόμα αλλάξουν, εσύ δε θα ‘σαι εκεί για να το δεις.

Ιωάννα Κακούρη 


www.pillowfights.gr
enallaktikidrasi

- «Είναι υιοθετημένη…» - «Ναι. Και είναι υπέροχο.
Αν μπορείτε, να υιοθετήσετε και εσείς ένα παιδάκι»

Την δεκαετία του ’80, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι. Eνα κοριτσάκι που η μαμά του δεν μπορούσε να το φροντίσει. Θα είχε μείνει και αυτό στο νοσοκομείο και θα περιπλανιόταν από ίδρυμα σε ίδρυμα, αν δεν είχαν βρεθεί δυο υπέροχοι γονείς για να το πάρουν μαζί τους.
Η μικρή Διοχάντη. Ένα τυχερό παιδί…
Η Διοχάντη, έτσι λένε το κοριτσάκι, θα μάθαινε την ιστορία της 12 χρόνια αργότερα. Θα της την έλεγε -σαν παραμύθι- η ίδια της η μητέρα. Ποια μητέρα; 
Για την Διοχάντη η μητέρα είναι μία. 
Αυτή που μεγαλώνει το παιδί.

Ας αρχίσουμε από την αρχή. Καμιά φορά τα σχολικά προαύλια γίνονται πολύ σκληρά. Παιδικά δάχτυλα σηκώνονται καταγγελτικά για να καταδείξουν το διαφορετικό. Τον χοντρό, τον κοντό, τον γυαλάκια, το φυτό της τάξης… Εκείνη την ημέρα, στην πέμπτη δημοτικού, ένα παιδικό δαχτυλάκι σηκώθηκε, έδειξε προς την Διοχάντη και φώναξε. 
«Μην την παίζεται! Είναι υιοθετημένη!» Υιοθετημένη; Τι σημαίνει υιοθετημένη; «Κυρία! Με είπε υιοθετημένη!», «Μαμά, με είπε υιοθετημένη»… Τότε η μαμά κατέβασε όλα τα άλμπουμ και τις φωτογραφίες για να της δείξει πόσο πολύ μοιάζουνε και πόσο πολύ μοιάζει με την γιαγιά. «Και πράγματι ήμουν ίδια η γιαγιά!» λέει η ίδια. Διοχάντη: «Διός Άνθη», τα άνθη του Δια δηλαδή. Το όνομα μιας νύφης που ζούσε στην Εύβοια.
Eνα μεσημέρι όμως, δύο χρόνια αργότερα, η μαμά ήταν πια έτοιμη να διηγηθεί το παραμύθι της μικρής Διοχάντης. Το κλίμα στο σπίτι ήταν εορταστικό. Το φαγητό μύριζε όμορφα. Η τηλεόραση ήταν κλειστή. Και η Διοχάντη άφησε την τσάντα με τα βιβλία της πρώτης γυμνασίου στο δωμάτιό της. 
Το παραμύθι ξεκινούσε κάπως έτσι… «Μια φορά και έναν καιρό, μία μαμά και ένας μπαμπάς έκαναν ένα μακρινό ταξίδι για να δουν ένα κοριτσάκι που μόλις είχε γεννηθεί. Το κοριτσάκι ήταν πολύ όμορφο και η μαμά και ο μπαμπάς το αγάπησαν από την πρώτη στιγμή. Τους αγάπησε κι εκείνο. Και έτσι αποφάσισαν να το πάρουν μαζί τους…»
Η Διοχάντη διηγείται γεμάτη περηφάνια αυτή την ιστορία. Από τότε… όποτε ακούει φωνές να ψιθυρίζουν «Είναι υιοθετημένη…» απαντάει «Ναι. Και είναι υπέροχο. Αν μπορείτε να υιοθετήσετε και εσείς ένα παιδάκι». Οσο για την γυναίκα που την γέννησε; Η μαμά της κάποτε της έδωσε ένα κλειδί. Ένα κλειδί που ταιριάζει σε μια θυρίδα στην τράπεζα. Της είπε πως αν ποτέ θελήσει να μάθει ποια είναι η βιολογική της μητέρα και γιατί την άφησε, οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί.
Η Διοχάντη όμως, είπαμε, δεν πιστεύει σε βιολογικούς και θετούς γονείς. Πιστεύει στους γονείς που μεγαλώνουν το παιδί. 
«Ευχαριστώ την γυναίκα που με έφερε στην ζωή, γιατί είχε και την επιλογή να μην με φέρει. Αλλά από τη στιγμή που αποφάσισε να με δώσει, αποφάσισε να κόψει και κάθε δεσμό», λέει. 
Η Διοχάντη έχει το κλειδί πάντα στο πορτοφόλι της. Περνάει κάθε μέρα από την τράπεζα. Δεν θα ανοίξει όμως την θυρίδα. «Μετά από τόσα χρόνια δεν αισθάνομαι υιοθετημένη. Και τεστ DNA να μου κάνουνε, θα βγει ότι είμαι βιολογικό παιδί των γονιών μου!» λέει χαμογελώντας. 
Τα χρόνια πέρασαν. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Και τώρα που έγινε και η ίδια μανούλα… είναι πια σίγουρη πως το κλειδί πρέπει να παραμείνει στο πορτοφόλι της…

Η Διοχάντη έφτιαξε ένα blog, μοιράστηκε την ιστορία της, και κάλεσε όλους τους γονείς που υιοθέτησαν ένα παιδάκι και όλα τα παιδάκια που υιοθετήθηκαν να γράψουν και τη δική τους ιστορία, έτσι ώστε να μην μένει κανένα παιδάκι στο ίδρυμα. Να αποκτήσουν όλα, έναν μπαμπά, μία μαμά και μία ζεστή αγκαλιά.

https://adoptedingr.wordpress.com/

Μαμά, μπαμπά, κουνιέται το δοντάκι μου!
Losing baby teeth: What to expect and when

Και ξημερώνει ο Θεός τη μέρα που το 6χρονο παιδάκι σας (και το 5χρονο και το 5χρονο!!) έρχεται με αναφιλητά και σας λέει ότι κουνιέται το δοντάκι του. Όσο και αν ακουστεί ‘χαριτωμένη’ μια τέτοια δήλωση οι γονείς δεν πρέπει να παραβλέψουν το γεγονός ότι το παιδί τους εκείνη τη στιγμή ‘ζει το δράμα του’ και θα πρέπει να το καθησυχάσουν.


Οι γονείς θα πρέπει να εξηγήσουν στο παιδί ότι η ‘αλλαγή’ των δοντιών του είναι μια φυσιολογική διαδικασία και τους συμβαίνει γιατί απλά ‘μεγαλώνουν’. Μην βιαστείτε να πάρετε σπάγγο για να τραβήξετε το δόντι του παιδιού σας κλείνοντας με δύναμη την πόρτα! Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να το τρομάξετε. Δώστε στο παιδί σας το χρόνο που χρειάζεται για να αποδεχθεί την κατάσταση.

Τα ‘μωρουδίστικα’, τ
α νεογιλά δόντια αρχίζουν να πέφτουν κατά κανόνα περίπου στην ηλικία των 5-6 χρόνων και συνεχίζουν μέχρι και το 13ο. Κατά μέσο όρο, τα κορίτσια είναι εκείνα που ‘αλλάζουν’ δόντια πιο γρήγορα από ότι τα αγόρια. 
Το παιδί σας (ούτε και εσείς) θα πρέπει να αισθάνεται άγχος αν η διαδικασία της αλλαγής έχει ξεκινήσει ή καθυστερήσει σε σύγκριση με άλλα συνομήλικα παιδάκια. Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα διαφορετικό σώμα και κάθε σώμα αναπτύσσεται με διαφορετικούς ρυθμούς.
Αποφύγετε κοροϊδευτικά σχόλια τύπου ‘φαφούτης’ (και υποκοριστικά της λέξης) που θα κάνουν το παιδί σας να νοιώσει άσχημα. Εξηγήστε του ότι η αλλαγή είναι παροδική και ότι για κάθε δόντι που ΄πέφτει’ φυτρώνει στη θέση του ένα άλλο πολύ πιο υγειές και πιο δυνατό.
Μάθετε στο παιδί σας τη σπουδαιότητα της σωστής φροντίδας των δοντιών από πολύ νωρίς και ενθαρρύνετε τις τακτικές επισκέψεις στον οδοντίατρο για προληπτικές εξετάσεις.

Και τι καλύτερο...να σας το ξεπληρώσει με ένα υπέροχο χαμόγελο!