Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Nicki Alarie: Η 8χρονη βιολίστρια, με αναπηρία στο δεξί χεράκι της, που καταφέρνει τα πάντα!

Είναι 8 χρονών, παίζει βιολί, κάνει ιππασία, παίζει ποδόσφαιρο, συμμετέχει σε παιχνίδια με τους φίλους της, βοηθά στις δουλειές του σπιτιού και μαγειρεύει μαζί με τη μητέρα της! 

Ο λόγος για την 8 χρονών Νίκη (Nicki Alarie) από μια μικρή πόλη του Οντάριο στον Καναδά, που παρά την αναπηρία της, είναι σε πλήρη λειτουργικότητα και καταφέρνει να κάνει τα πάντα!
Σίγουρα δε μιλάμε για ένα παιδί θαύμα όπως αρκετοί θα βιάζονταν να τη χαρακτηρίσουν. Είναι ένα κορίτσι με πείσμα και θέληση, που δε το βάζει κάτω. Ένα παιδί που οι γονείς της τη μεγάλωσαν με ένα πολύ υγιή τρόπο, ώστε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που συναντά και να πραγματοποιεί τις επιθυμίες της!
Είναι το τρίτο παιδί της οικογένειας και οι γονείς της, έμαθαν την 20η εβδομάδα πως έχει μια αναπηρία στο δεξί της χέρι και ότι δε θα μπορεί να το χρησιμοποιεί όπως όλοι μας. Δεν ήξεραν σε εκείνη τη χρονική περίοδο πόσο σοβαρό θα ήταν το πρόβλημα και τι επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει στη μετέπειτα ζωή της.

Από τότε όμως η Νίκη δεν έχει σταματήσει να εντυπωσιάζει τους πάντες με το τι μπορεί να κάνει και να είναι υπέροχη με ό,τι και αν καταπιάνεται! 
Είναι ανεξάρτητη και όπως δηλώνει η μητέρα της Τζόυς (Joyce Alarie) «εμείς της δίνουμε το στόχο και αυτή βρίσκει τον τρόπο για το πώς θα καταφέρει να τον πραγματοποιήσει. Εγώ ήμουν αυτή που έπρεπε να μάθω ότι δεν πρέπει να βάζω όρια στο τι μπορεί ή δε μπορεί να κάνει και να τις παρέχω προκλήσεις όλη την ώρα.»
Παίζει βιολί τα τελευταία 2μιση χρόνια. Ειδικοί στη βιομηχανική της παρείχαν ένα ειδικό πρόσθετο εξάρτημα ώστε να μπορεί να κρατά το δοξάρι για να παίζει το αγαπημένο της μουσικό όργανο. 
Η καθηγήτρια της στη μουσική Πώλα (Paul Barsalov) λέει ότι «η Νίκη είναι πάντα η οδηγήτρια δύναμη στην εκμάθηση, δε το βάζει κάτω, δε φοβάται να επαναλάβει κάτι ξανά και ξανά και μπορεί να προσπερνά τα εμπόδια που συναντά!»

Ορθά δοκώ και Ορθοδοξία

Σάββατο πρωί.
Δεν δουλεύουμε. Ύπνος λίγο παραπάνω. Έφτιαχνα ράθυμα τον καφέ, όταν χτύπησε το κουδούνι.
Κοίταξα από το ματάκι της πόρτας. Δυο κυριούλες, ο Θεός να τις κάνει ...
Άνοιξα την πόρτα. Οι δυο κυριούλες ήταν ... κάπως. Ήξερα τι ήταν και τι θέλανε, έβλεπα συχνά τέτοιες κυρίες, που μοιράζανε φυλλάδια κρατώντας μια ...  Αγία Γραφή. Δεν βιαζόμουν, είχα και όρεξη για κουβέντα.
­­­—Καλημέρα ... ;
—Καλημέρα σας. Να σας απασχολήσουμε λιγάκι.
—;
—Ο Θεός έστειλε τον κατακλυσμό του Νώε, επειδή ο άνθρωπος εξώκοιλε. Πρέπει να μετανοήσουμε αδερφοί, επειδή ο Θεός θα μας στείλει συμφορές. Ο Αρμαγεδδών ...

Δεν είμαι κανένας χριστιανός της προκοπής, μια φορά πάω Πάσχα και Χριστούγεννα στην εκκλησία κι άμα περνάω έξω από τον Άγιο Αντρέα, τον κοιτάζω με νόημα, σαν να του λέω: ξέρεις εσύ, κάνε τα δέοντα ...
—Ελάτε μέσα, είπα στις κυριούλες. Κάτσε να δούμε που το πάνε, σκέφτηκα, να περάσει και η ώρα.
—Όχι, όχι μέσα. Ο Αρμαγεδδών … και πήγαν να συνεχίσουν από εκεί που είχαν σταματήσει.
—Βρε καλές μου κυρίες, έρχεστε εδώ πρωί-πρωί και μου αρχινάτε με απειλές και φοβέρες και μου λέτε πως να πάω κοντά στον Θεό.
—Διαβάζετε την Αγία Γραφή; Να δέστε εδώ ... και αρχίζουν να μου διαβάζουν κάτι έτοιμα, αποσπασματικά εδάφια από την Αποκάλυψη.
—Να σας πω. Σταματήστε. Ακούστε με, εμένα, λίγο.
—Εγώ ξέρω, έναν άλλο Θεό, ένα Θεό που δεν απειλεί, που δεν φοβερίζει, ένα Θεό της Αγάπης. Ένα Θεό που μου παραγγέλλει, να μετανιώσω ελεύθερα, όχι από φόβο. Μια μετάνοια ψυχής που πιάνει τόπο, επειδή ο Γιος του θυσιάστηκε για μένα. Τι να τον κάνεις έναν πιστό που είναι κοντά στο θείον από φόβο; Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερος, να χαίρομαι. Θέλω να διαλέγω εγώ τον ίσιο δρόμο. Δεν θέλω ένα Θεό εκδικητή, ένα Θεό να με ταράζει ..

Σας είπα, δεν έχω καλές σχέσεις με την εκκλησία και τα θεολογικά. Ότι θυμάμαι από το σχολείο, τότε που κάναμε θρησκευτικά. Αλλά να, τελευταία, όλο σκοντάφτω σε κάτι κείμενα, —θα μου πεις, άμα δεν θες, δεν σκοντάφτεις—, που τα ψάχνω, έτσι χωρίς προκατάληψη και βρίσκω πράγματα. Δεν μπορώ να πάρω την Αγία Γραφή και να αρχίσω να διαβάζω, δεν είμαι έτοιμος φαίνεται γι’ αυτό. Μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον κάτι στοιχεία, κάτι κείμενα που προσεγγίζουν ιστορικά το ζήτημα της Ορθοδοξίας. Βλέπω και τα κείμενα και προσπαθώ να προσεγγίσω ορθολογικά το θέμα. Και βγαίνουν, στέκονται όλα. Τίποτα έωλο. Όλα ορθολογικά σωστά. Μου έκανε εντύπωση αυτό. Μεγάλη εντύπωση. Και ψάχνω, όλο ψάχνω και λες είναι ένας αγώνας να ανακαλύψω την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι εκεί.

Σ’ αυτή την αναζήτηση, διάβασα και κείμενα, και κατέληξα σε ένα πράγμα. Ό,τι και να πιστεύεις, όποιο Θεό και να έχεις, τα κείμενα της Ορθοδοξίας κάνουν για όλους, πιστούς και απίστους. Δεν μπάζουν. Εσένα επιδιώκουν να υποστηρίξουν, εσένα θέλουν να σου δώσουν δύναμη να τα βρεις με τον εαυτό σου, να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τις καθημερινές δυσκολίες. Ό,τι και να πιστεύεις, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την αγάπη. Γιατί, την αγάπη πραγματεύονται όλα αυτά τα κείμενα της Ορθοδοξίας.

Ορθοδοξία, ορθή δόξα, ορθά δοκώ, ορθά σκέφτομαι, Ορθός λόγος. Ορθοδοξία μια λέξη παρεξηγημένη. Ντρεπόμουν να πω ότι είμαι Ορθόδοξος, αλλά τώρα μου φαίνεται ότι άρχισα να καμαρώνω.

Για μένα ειπώθηκαν όλα αυτά για κανένα άλλο. Κανένας Θεός δεν τα έχει ανάγκη. Για να είμαι εγώ ήρεμος και γαλήνιος, να έχω χαρά και να πορεύομαι στον ίσιο δρόμο ελεύθερα,  και ελεύθερα θα πει, ότι εγώ το επέλεξα, εγώ διάλεξα την ευθεία οδό, με ελεύθερη βούληση. Να αγαπάω τον διπλανό μου, επειδή αυτό είναι η υπέρτατη χαρά. Κάνε ένα καλό σήμερα, δεν πιστεύω να ξανανιώσεις πιο όμορφα από οτιδήποτε άλλο. Η χαρά του να κάνεις το Καλό, είναι  ... τα πάντα όλα.

Κι ένα ακόμη κατάλαβα ότι θέλει να μου δώσει η Ορθοδοξία. Την άρση του φόβου του θανάτου. Αυτό. Αυτόν τον φόβο που ψυχαναλυτές, ψυχίατροι και ψυχολόγοι προσπαθούν με τις συνεδρίες τους να μου τον καλμάρουν, να τον τιθασεύσουν. Η Ορθοδοξία έδωσε την λύση.  Σε μένα εναπόκειται να την εισπράξω.

Κάτι ακόμη, μη συγχέετε κάποιους ανάξιους τυχόν ρασοφόρους με την Εκκλησία. Υπάρχουν φωτισμένοι Ιερείς που κάνουν σπουδαία δουλειά. Μη μπερδεύουμε την πλεονεξία ορισμένων με το μήνυμα της Εκκλησίας. Το μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι εκεί και μας περιμένει, εμείς το χρειαζόμαστε, όχι αυτό εμάς.

Όσον αφορά, το τυπικό, τις τελετές, τα λατρευτικά που δεν έχω σχέση, ένα έχω να σας πω. Πήγα, φέτος, της Παναγίας στην εκκλησία στο χωριό μου. Γύρω-γύρω μπροστά στην Ωραία Πύλη, στο ημικύκλιο, καθισμένα παιδάκια περίμεναν να κοινωνήσουνε, δεν κοίταζαν προς το Ιερό, αλλά προς εμάς τους ... «πιστούς». Ξέρετε τι είδα; Είδα χαρά, πολύ χαρά, τα παιδάκια καθισμένα πλάι-πλάι, γελαστά, χαρούμενα μέσα στο φως, πολύ Φως. 
Αυτό είδα φέτος, που πήγα μια φορά παραπάνω από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Κάποιο μυστικό, μου φαίνεται ότι έχει εκεί στο τυπικό, στο λατρευτικό. 
Κάποιο Μυστήριο.