Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Μικρές κακές συμπεριφορές των παιδιών
που δεν πρέπει, με κανέναν τρόπο, να ενθαρρύνουμε

Όλοι οι γονείς ανησυχούν όταν παρατηρούν στο παιδί τους αυξημένη επιθετικότητα ή συστηματική αγένεια. 
Υπάρχουν, ωστόσο, μερικές, μικρές κακές συμπεριφορές που «δεν τις πιάνει το μάτι» μας εύκολα, που συνηθίζουμε να αγνοούμε ή να μας φαίνονται χαριτωμένες κι όμως, δεν πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής μας. 
Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:
  • Διακόπτει συνεχώς όταν μιλάτε
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 
Το παιδί ίσως είναι φοβερά ενθουσιασμένο και θέλει οπωσδήποτε να μοιραστεί μαζί σας μια πληροφορία ή να κάνει επειγόντως μια ερώτηση, όμως με το να επιτρέπετε να διακόπτει επανειλημμένα τις συζητήσεις σας δεν του μαθαίνετε τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους. 
Μ' αυτό το τρόπο, το παιδί σταδιακά ίσως νομίσει ότι έχει κάθε δικαίωμα να αποζητά την προσοχή των άλλων ανά πάσα στιγμή και δεν θα μάθει να διαχειρίζεται τα έντονα συναισθήματά του.
Τι μπορούμε να κάνουμε: 
Μιλήστε ήρεμα και ανοιχτά στο παιδί για τη σημασία του σεβασμού και της υπομονής. Εξηγήστε του ότι θα έχει όλη σας την προσοχή αμέσως μόλις τελειώσει η κουβέντα σας -εκτός φυσικά αν πρόκειται για κάποια αδήριτη ανάγκη. Δείτε εδώ μια απλή, αποτελεσματική και δοκιμασμένη τεχνική που θα βοηθήσει το παιδί να μάθει να μη διακόπτει, χωρίς να νιώσει ότι το παραμελείτε.
  • Κάνει ότι δεν ακούει
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 
Αν χρειάζεται να πείτε δύο, τρεις ή επτά φορές στο παιδί να βάλει τα παπούτσια του ή να μπει στο αυτοκίνητο, στέλνετε το μήνυμα ότι δεν πειράζει να σας αγνοεί και ότι εκείνο είναι ο «αρχηγός». Λέγοντας το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, το παιδί απλώς περιμένει την επόμενη προειδοποίηση/«εντολή», αντί να δίνει τη δέουσα προσοχή από την πρώτη φορά. 
Για εκείνο, ίσως, καθημερινά πράγματα γίνονται ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο κερδίζει έδαφος φέρνοντας εν τέλει τη μαμά και τον μπαμπά «στα μέτρα του».
Τι πρέπει να κάνουμε:
Αντί να φωνάζετε από το παραδιπλανό δωμάτιο ξανά και ξανά, κάντε τον κόπο να πλησιάσετε το παιδί, να σκύψετε και με ήρεμη και σταθερή φωνή να του ζητήσετε κοιτώντας στο στα μάτια αυτό που θέλετε. 
Κλείστε την τηλεόραση, αγγίξτε το στον ώμο, πείτε το όνομά του και χρησιμοποιήστε τον... μαμαδίστικο τόνο σας για να κερδίσετε την προσοχή του και να πατάξετε το χιλιοτραγουδισμένο φαινόμενο της επιλεκτικής ακοής.
  • Μικρά ψεματάκια
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 
Μπορεί να μοιάζει ασήμαντο, όμως, αν το παιδί λέει, για παράδειγμα, ότι ναι, τακτοποίησε το δωμάτιό του, ενώ στην πραγματικότητα έχει απλώς «καταχωνιάσει» όλα τα παιχνίδια κάτω απ' το κρεβάτι ή περιγράφει στους φίλους του μια σούπερ μέρα στο Λούνα Παρκ που ποτέ δεν υπήρξε, τότε αξίζει την προσοχή και τη διαχείρησή μας. 
Επιτρέποντας τα μικρά ψέματα, ανοίγουμε το δρόμο για να γίνει το ψέμα συνήθεια και δίνουμε στο παιδί την εντύπωση ότι εγκρίνουμε την τακτική της μισής αλήθειας ή του αθώου ψέματος προκειμένου να φανούμε σωστοί ή καλύτεροι.
Τι μπορούμε να κάνουμε: 
Κάθε φορά που το παιδί συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω να λέει ένα μικρό ψέμα, εξηγήστε του με ψυχραιμία ότι η συμπεριφορά του είναι λάθος. 
Θυμίστε του ότι ούτε στο ίδιο αρέσει να του λένε ψέματα, εξηγήστε ότι έτσι υπάρχει ο κίνδυνος οι άνθρωποι να μην το πιστεύουν ποτέ (μπορείτε εδώ να πείτε δυο λόγια και για τον γνωστό μύθο του ψεύτη βοσκού) και ψάξτε το κίνητρο πίσω από το μικρό ψεματάκι. 
Τις περισσότερες φορές, για ένα ψέμα, ευθύνεται το ίδιο, αν όχι περισσότερο, αυτός που το ακούει παρά αυτός που το λέει.
  • Κακές λέξεις
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 
Τα παιδιά ρουφούν πληροφορίες και ερεθίσματα απ' το περιβάλλον τους, τις ενσωματώνουν και τις αναπαράγουν πριν προλάβεις να ανοίξεις και να κλείσεις τα μάτια σου. Δεν είναι σπάνια η περίπτωση όπου ένα παιδί λέει μια κακιά λέξη που άκουσε και οι γονείς το βρίσκουν διασκεδαστικό και χαριτωμένο, επιβραβεύοντας έτσι έμμεσα την βωμοχολία. 
Κάποιες λέξεις όμως (δεν) είναι μόνο (ή μήπως «ούτε»;) για τους μεγάλους και οι βρισιές είναι αντιαισθητικές, προσβλητικές και ανάρμοστες -ιδίως για ένα παιδικό στόμα.
Τι μπορούμε να κάνουμε: 
Κατ' αρχάς να βάλουμε πιπέρι στο δικό μας στόμα, μιας και το πιθανότερο είναι ότι εμείς δώσαμε το κακό παράδειγμα. Εν συνεχεία, να αναζητούμε τα αίτια της συμπεριφοράς. 
Πρόκειται για απλή μίμηση, για συσσωρευμένο θυμό ή για προσπάθεια του παιδιού να βρεθεί στο επίκεντρο της προσοχής; 
Εξηγήστε, όταν πρωτοειπωθεί η κακή λέξη, ότι δεν πρέπει να τη χρησιμοποιεί και καταστήστε σαφές ότι αυτό είναι ένας απαράβατος κανόνας
Αν η προσπάθειά σας πέσει στο κενό και το παιδί συνεχίσει να επαναλαμβάνει απαγορευμένες λέξεις, τότε αγνοήστε τις εντελώς και αδιαφορήστε, ούτως ώστε να την ξεχάσει ή να μη θελήσει να την ξαναπεί εφόσον δεν προκαλεί καμιά αντίδραση.

Φοίβη Γλύστρα

Εκδηλώνοντας καθημερινά την αγάπη μας στο παιδί μας,
θα είναι ψυχικά ισορροπημένο και δυνατό σε όλη τη ζωή του

Η αγάπη μεγαλώνει χαρούμενα κι υγιή παιδιά!

Όλοι θυμόμαστε το παραμύθι «Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος»! Το παπάκι πέρασε ζόρια όλη την παιδική κι εφηβική του ηλικία, πλήρωσε με κλάματα κι απομόνωση τη διαφορετικότητά του απ’ το περιβάλλον του και μετά μεγάλωσε, μεταμορφώθηκε σε κύκνο κι έτσι απλά, ήρθε το happy end!
Λογικό, γιατί αυτός είναι ο ρόλος των παραμυθιών, να έχουν ευτυχισμένο τέλος. Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή; Τόσο αναίμακτα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, που λέμε, μπορεί ένας άνθρωπος που πέρασε δύσκολα μικρός, να γίνει ένας ισορροπημένος μεγάλος, χωρίς κανένα ψυχολογικό θέμα, χωρίς να του έχει μείνει ούτε ένα τόσο δα κουσουράκι;
Ακόμα κι αν γίνει περιζήτητος και δημοφιλής μεγαλώνοντας, όλο και κάποιο κατάλοιπο απ’ την εποχή την τόσο ευαίσθητη, που τον είχαν απομονωμένο σε καραντίνα, αποκλεισμένο απ’ τις cool παρέες και γινόταν αποδέκτης υποτιμητικών σχολίων, δε θα του έχει μείνει; Κι αν όχι, πώς τα κατάφερε;
Πόσοι χρήζουμε ψυχοθεραπείας να μας βοηθήσει να λύσουμε κωλύματα του παρόντος σε συμπεριφορά κι αντιδράσεις μας, που έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν μας; Δε μας λες και λίγους.
Το διαφορετικό, ό,τι κι αν είναι αυτό, δεν είναι πάντα αποδεκτό. Τουναντίον, ό,τι ξεχωρίζει από όσους ανήκουν σε μια ομάδα με όμοια χαρακτηριστικά, είτε αυτά είναι εξωτερικά γνωρίσματα αποδεκτής εμφάνισης είτε κοινωνικής-οικονομικής θέσης, συνήθως, φοβίζει, ενοχλεί, ερεθίζει και το κοροϊδεύουν.
Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά με τους συνομήλικους τους και για αυτή τη συμπεριφορά τους, σημαντικό ρόλο παίζουν οι γονείς. Τι παιδεία πρόσφεραν στα παιδάκια τους όταν ήταν μικρά, αν τους δίδαξαν τη συμπόνια και το σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, κι αν ταυτόχρονα έχουν θωρακίσει τα παιδιά τους ώστε να βγαίνουν αλώβητα από τέτοιες καταστάσεις.
Βεβαίως κι ο χρόνος μας είναι περιορισμένος! Τόσες υποχρεώσεις τρέχουν και μαζί τους τρέχουμε κι εμείς, απ’ το πρωί ως το βράδυ. Με τόσο τρέξιμο, μας βλέπω πρωταθλητές στον επόμενο Μαραθώνιο. Τίποτα όμως δε μας εμποδίζει απ’ το να είναι ουσιαστικός και ποιοτικός αυτός ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά μας.
Να αφήνουμε το κινητό στην άκρη και να ασχολούμαστε με όλο μας το «είναι», σώμα, ψυχή και πνεύμα. Κι ας είναι σαφώς πιο εύκολο να βάλουμε ένα Μίκυ Μάους στην τηλεόραση να χαζεύει το παιδί, ή να δώσουμε ένα τάμπλετ, που το ζητάει κιόλας, κι εμείς να αράξουμε στον καναπέ επειδή είμαστε κουρασμένοι.
Εκδηλώνοντας καθημερινά την αγάπη μας στο παιδί μας, με λόγια και με πράξεις, το παιδί αφενός θα μιμηθεί αργότερα αυτή τη συμπεριφορά και προς τα έξω, στο σχολείο κι όπου συχνάζει, αφετέρου θα είναι ψυχικά ισορροπημένο και δυνατό, ώστε να μην επιτρέψει να πληγωθεί ανεπανόρθωτα, αν γίνει το ίδιο αποδέκτης υποτιμητικών σχολίων.
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που θα πληγώνουν, δεν είμαστε όλοι καλοί ούτε οι κακοί είναι όλοι στη φυλακή. Είναι πιθανό κάποια στιγμή κάποιος να πληγώσει και το δικό μας παιδί. Δεν μπορούμε να το βάλουμε σε γυάλα και να το προστατέψουμε απ’ την ίδια τη ζωή ούτε να πάμε να μοιράσουμε μπουνιές και κλωτσιές στα παιδιά που το πείραξαν, όσο κι αν αυτή είναι η αρχική μας ενστικτώδης αντίδραση.
Το παιδί, που έχει λάβει αγάπη κι αποδοχή απ’ το σπίτι του κι έχει χτίσει με γερά θεμέλια την αυτοεκτίμησή του, δύσκολα θα επηρεαστεί ανεπανόρθωτα. Ξέρει να προφυλάσσει τον εαυτό του κι αν διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, δε θα διστάσει να ζητήσει βοήθεια απ’ τους γονείς του, αν όχι κι απ’ τους δασκάλους. Γνωρίζει ότι μπορεί να τους εμπιστευθεί το πρόβλημά του και νιώθει ασφάλεια ότι εκείνοι θα το καθοδηγήσουν αποτελεσματικά ως προς τη λύση του. Η εμπιστοσύνη χτίζεται και κερδίζεται απ’ τη βρεφική ηλικία, δε χαρίζεται τυχαία αργότερα. Αυτή η εμπιστοσύνη που κερδήθηκε στην αρχή, θα επιτρέψει και την καθοδήγηση του παιδιού αργότερα.
Επίσης, το παιδί που έχει λάβει απ’ τους γονείς του τόνους αγάπης και φροντίδας, κι έχουν φροντίσει, όχι μόνο να του παρέχουν τα βασικά αγαθά για τις ανθρώπινες ανάγκες στην κατώτερη βαθμίδα της πυραμίδας του Maslow, τροφής, στέγης, ύπνου, που μαθαίναμε και στο σχολείο, αλλά και τα εξίσου σημαντικά για την ψυχική του υγεία κι ευημερία, που βρίσκονται στις πιο πάνω βαθμίδες, δε θα πάει να κοροϊδέψει τα κιλά, τα γυαλιά, τα πεταχτά αυτιά, το χρώμα –ή ό,τι άλλο ξεχωρίζει– του συμμαθητή του. Κάτι τέτοιο, δε θα του περάσει καν σαν σκέψη απ’ το μυαλό.
Οι επιστήμονες λένε, ότι ο ενήλικας που ασκεί bullying, που μειώνει δηλαδή κι εκφοβίζει τους διπλανούς του, βίωσε εκφοβισμό, απαξίωση κι εγκατάλειψη στην παιδική τρυφερή του ηλικία. Είναι σημαντικό λοιπόν η σχέση μας με το παιδί μας να έχει γερές βάσεις, που μπαίνουν απ’ τη στιγμή που η μαμά –κι ο μπαμπάς– πρωτοπαίρνουν το μωρό αγκαλιά.
Να γνωρίζει το παιδί, ότι οι γονείς του είναι πάντα δίπλα του, να το στηρίξουν και να το βοηθήσουν κι ότι μπορεί να βασιστεί για όλα πάνω τους. Να μάθει από μικρό, ότι δε φοβόμαστε το διαφορετικό κι ό,τι ξεφεύγει απ’ τη μάζα. Ότι η καλή εμφάνιση είναι προσόν, αλλά όχι το μοναδικό και σίγουρα όχι το σημαντικότερο, κι ότι τα κοινωνικοοικονομικά στάτους μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή.
Η προσωπικότητα που διαμορφώνεται στα πρώτα χρόνια του παιδιού, είναι η πιο σημαντική κι αυτή πρέπει να καλλιεργούμε στα παιδιά μας. Παιδεία κι ενσυναίσθηση κι ο κόσμος θα γίνει πολύ καλύτερος, πιο όμορφος γεμάτος παιδικά κι ενήλικα χαμόγελα.

Επιμέλεια Κειμένου Έφης Φωτεινού

Πωλίνα Πανέρη

Η κομψότητα κρύβεται στην απλότητα
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Συνήθως μπερδεύουμε την κομψότητα με την επιφάνεια και την εμφάνιση. 
Πιστεύουμε ότι το να φορέσουμε ακριβά ρούχα, κοσμήματα και άλλα υλικά αγαθά θα μπορέσουν να κρύψουν το ψεύτικο χαμόγελο, το ψεύτικο βλέμμα. 
Ναι, αυτό θα το αποκαλούσα καθαρά μια ψευδαίσθηση, μια αυταπάτη. Η ίδια η κομψότητα σαν λέξη μιλάει από μόνη της.

Κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους και ψάχνει να «γραπωθεί» πάνω στους γνήσιους ανθρώπους διότι μόνο εκεί μπορεί να είναι ο εαυτός της. Αναζητά την απλότητα και μετά έρχεται ως συμπλήρωμα σε όλα τα υπόλοιπα. Ο Paulo Coelho στο βιβλίο του «Το χειρόφραφο της Άκρα» ονοματίζει τη κομψότητα.
Δεν είναι εξωτερικό χαρακτηριστικό, αλλά μέρος της ψυχής που είναι ορατό για τους άλλους. Δε βρίσκεται στα ρούχα που φοράμε, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα φοράμε. Δε βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο πιάνουμε το σπαθί, αλλά στο διάλογο που μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο.
Η κομψότητα επιτυγχάνεται όταν αφήνουμε κατά μέρος καθετί περιττό και ανακαλύπτουμε την απλότητα και τη συγκέντρωση: όσο πιο απλή και σοβαρή η στάση, τόσο πιο όμορφη. Δεν είναι θέμα γούστου και μεταμορφώνει πολύπλοκες σκέψεις σε κάτι που όλοι μπορούν να καταλάβουν. 
Περπατά με κομψότητα και ακτινοβολεί φως γύρω του εκείνος που βαδίζει στο δρόμο που ο ίδιος διάλεξε. Το βήμα του είναι σίγουρο, το βλέμμα του σταθερό, η κίνησή του όμορφη. Γίνεται αποδεκτή και τη θαυμάζουν επειδή δεν καταβάλλει καμιά προσπάθεια για κάτι τέτοιο. Τα πιο απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο εξαιρετικά. Επιτρέψτε τους να εκδηλωθούν.
Aς αφήσουμε το κομψό εαυτό μας να βγει από μέσα μας. Αυτό θα το πετύχουμε αφού έρθουμε σε επαφή με άλλους ανθρώπους, αλληλοβοηθώντας ο ένας τον άλλον με σεβασμό. Άλλωστε η αγάπη περικλείει το σεβασμό, αυτός με τη σειρά του τη κατανόηση και η τελευταία την απλότητα!

Κωνσταντίνα Γυφτάκη

Η ευτυχία δεν έρχεται με την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών. - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας
What Are You Willing To Sacrifice To Find Happiness?

Pássaro Lúdico
Τι Θα Θυσίαζες για να Βρεις την Ευτυχία;

Γνωρίζετε το ρητό που λέει, «Δεν εκτιμάμε αυτά που έχουμε, μέχρι να τα χάσουμε»; Έχω καταλάβει πως αυτή η φράση σχετίζεται αρκετά με την αναζήτησή της ευτυχίας. 
Το πιο δύσκολο πράγμα για να νιώσετε ευτυχισμένοι είναι να προσδιορίσετε τις καταστάσεις ή τα πράγματα στη ζωή που σας φέρνουν χαρά.
What Are You Willing To Sacrifice To Find Happiness?


Ειλικρινά, δεν αντιλαμβανόμαστε όλα αυτά τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε θυσίες για να τα κρατήσουμε.
Θυσία ορίζεται η εγκατάλειψη κάτι επιθυμητού για χάρη κάποιου άλλου πράγματος που θεωρείται πιο σημαντικό. Μου θυμίζει την πρώτη φορά που βρέθηκα αντιμέτωπη με μια δύσκολη απόφαση σχετικά με την ευτυχία και τις θυσίες.

Όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών οι γονείς μου ζούσαν χωριστά. 
Ο πατέρας μου είχε ξαναπαντρευτεί και έμενε σε μια διαφορετική πόλη, ενώ εγώ έμενα μαζί με την μητέρα μου. Όπως όλα τα κορίτσια στην εφηβεία, νόμιζα ότι η μητέρα μου ήταν σκληρή και αφόρητη και μου φερόταν σαν παιδί παρά την προφανή ωριμότητα μου. Όταν θα έκλεινα τα δεκαέξι, ήθελα απεγνωσμένα να εγκαταλείψω το σπίτι, γιατί θα ήταν το μόνο που θα με έκανε να αισθανθώ καλά.

Ένα πρωινό του Σαββάτου, καθόμουν μαζί με τον πατέρα μου στην αυλή του σπιτιού του και αποφάσισα να του εκμυστηρευτώ το σχέδιό μου. Του είπα ότι ήμουν έτοιμη να νοικιάσω το δικό μου διαμέρισμα όταν κλείσω τα δεκαέξι. Ήμουν έτοιμη να εργαστώ με ημι-απασχόληση σε κάποια επιχείρηση, ενώ τελειώνοντας το λύκειο να πάρω μια υποτροφία για να μπω στο πανεπιστήμιο. Είχα ένα πολύ καλοδουλεμένο σχέδιο για τους σκοπούς μου. Η απάντηση του πατέρα μου ήταν η ίδια ακριβώς που έδινε κάθε φορά που τον βομβάρδιζα με ατελείωτες πληροφορίες σχετικά με μια απόφαση που έπαιρνα αιφνίδια. Έβγαλε ένα επιφώνημα, που ήταν απλά ένας ήχος επιβεβαίωσης.
Αργότερα, όταν αφομοίωσε τα όσα του ανέφερα, γύρισε και μου είπε, «Εντάξει, αυτό είναι το σχέδιό σου;» Φυσικά, σκεφτόμουν, πόσο ηλίθια ήμουν που του το αποκάλυψα. Αλλά ο μπαμπάς ήταν ένας τύπος που ανέλυε λεπτομερώς τα σχέδια και τις προθέσεις του και ήθελε να με βοηθήσει να σχηματίσω μια πιο σαφέστερη εικόνα των επιδιώξεών μου.
Τότε άφησε στην άκρη το σταυρόλεξό του και τον καφέ και πήρε μια μεγάλη κίτρινη κόλλα χαρτί χαρτί για να σημειώσει όλα όσα θα έπρεπε να κάνω μόνη μου από δω και πέρα. 
Έβαλε στη λίστα αντικείμενα που θα χρειαζόμουν στο νέο μου διαμέρισμα, όπως έπιπλα, πιάτα και προμήθειες τροφίμων, καθώς και πετσέτες και κλινοσκεπάσματα. Πρόσθεσε πράγματα που δεν είχα σκεφτεί καθόλου, όπως την πληρωμή των λογαριασμών και τα έξοδα διατροφής, τα έξοδα της σχολής και της ένδυσης. 
Όλα αυτά υπερέβαιναν σε μεγάλο βαθμό το εισόδημα που θα είχα από την ημι-απασχόληση και υπολόγισε πόσες ώρες παραπάνω θα έπρεπε να δουλεύω την εβδομάδα για να παίρνω τον ελάχιστο μισθό που απαιτείται, προκειμένου να τα βγάζω πέρα.

Θυμάμαι πως συγκλονίστηκα από τον αριθμό των ωρών, που έπρεπε να δουλεύω. Ήμουν πολύ δραστήρια έφηβη, συμμετείχα σε χορωδίες, σε ομάδες μπέιζμπολ, σε εκκλησιαστικές ομάδες, και έκανα πολλές άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Ήξερα ότι δεν μπορούσε να συνεχίσω να ασχολούμαι με όλες αυτές τις δραστηριότητες ταυτόχρονα με τη δουλειά. Επίσης θα θυσίαζα τον χρόνο που περνούσα με τους φίλους μου και θα έβαζα σε κίνδυνο τους βαθμούς μου στο σχολείο.
Ο πατέρας μου μου έκανε μια απλή ερώτηση: Είσαι διατεθειμένη να τα παρατήσεις όλα, για να αναλάβεις μόνη σου τη ζωή σου; Προφανώς ήξερε την απάντηση. Ήξερε την απάντηση πολύ πιο πριν αφήσει στην άκρη τον καφέ του. Η αλήθεια ήταν ότι όλες αυτές οι δραστηριότητές μου με έκαναν να νιώθω πολύ χαρούμενη, και μισούσα τη σκέψη του να τις χάσω. Αλλά έπρεπε να ξεχάσω την ιδέα της ανεξαρτητοποίησης για να κρατήσω αυτά τα πράγματα.

Η ευτυχία δεν έρχεται με την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών. Η ευτυχία δεν απαιτεί να έχουμε τα πάντα αιωνίως. Απλά είναι πολύ απατηλό να περιμένει κανείς να βρίσκει τα πάντα ρόδινα και ιδανικά κάθε στιγμή της ημέρας.
Έχω μάθει πως για να είναι κάποιος πραγματικά ευτυχισμένος, θα πρέπει να θυσιάζει ορισμένα πράγματα, ώστε να κρατήσει κοντά του αυτά που του δίνουν πραγματικά χαρά και εμπλουτίσουν τη ζωή του. Για να είμαστε ευτυχισμένοι, θα πρέπει να απολαμβάνουμε τη μεγάλη εικόνα της ζωής μας αντί να εστιάζουμε σε μικρολεπτομέρειες της ζωής που μας εκνευρίζουν και μας κάνουν να νιώθουμε ευέξαπτοι.

Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να ευγνωμονούμε για όσα έχουμε, αντί να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που δεν έχουμε. 
Όταν ήμουν δεκαπέντε, η μητέρα μου μου παρείχε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου και πλήρωνε τα έξοδα για ό,τι τρέλα είχα στο μυαλό μου. Επίσης, είχα ένα πατέρα που ασχολήθηκε μαζί μου και μου έδειξε ότι πρέπει να πάρω μια σκληρή απόφαση για τον εαυτό μου, και δεν μου εἰπε απλά «Όχι» όταν του ανοίχτηκα. Όταν ήμουν δεκαπέντε, είχα κάθε λόγο να είμαι ευτυχισμένη (αν και τότε εγώ δεν το ήξερα!)
_______________
Της Rebecca Anhalt
Μετάφραση και Επιμέλεια Κειμένου: share24.gr 

– Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι/γεια σας κι η ώρα η καλή
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;/κι όλ’ αποκρίνονται μαζί:

Ζει και ζει και ζει .....
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Καλημέρα σας :))

Οδυσσέας Ελύτης ~Τα τζιτζίκια 


Η Παναγιά το πέλαγο
κρατούσε στην ποδιά της
Τη Σίκινο την Αμοργό
και τ’ άλλα τα παιδιά της

Από την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
Άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι Γοργόνες

Κι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
Σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:
– Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
κι όλ’ αποκρίνονται μαζί:

– Ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει