content='IE=9; IE=8; IE=7; IE=EDGE; chrome=1' content='EmFzIeHFlQgPTxbMCmI95tNM8LI' content='Greece' content='S05o6Dly-TXYLfWLefBlWVa_b99Wt1aM4ca02T2eF9g' content='ZSUyq9bWXj0oJlq-0KujG7GngYziwbRFb64X3hn5rrg' content='520d1c62cdcb55ffb3234698d4b266a1f8b7c5e8' content='BAD79DD59F45A4C95EA40996623BCD1A' content='fb7da0c65145a8e480a6bbae047e5679' content='7 days' content='dd7239129fa6a293' To χαμομηλάκι : 2016/10/17

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Είναι το παιδάκι σας δύσκολο στο φαγητό;
Για σας είναι αυτή η ανάρτηση!

12 αλήθειες που θα καταλάβουν μόνο οι γονείς 
με παιδιά δύσκολα στο φαγητό

Μισεί τα λαχανικά, λατρεύει τρία φαγητά και θα μπορούσε να τρέφεται αποκλειστικά με αυτά, μπορεί να κυλιέται στο πάτωμα αν ακούσει τη λάθος απάντηση στην ερώτηση «Τι φαγητό έχουμε, μαμά;»: το να μεγαλώνεις ένα παιδί δύσκολο στο φαγητό δεν είναι εύκολη υπόθεση. 
Είναι ένας διαρκής αγώνας με καθημερινά βασανάκια, που λίγοι μπορούν πραγματικά να καταλάβουν, όπως:

1. Μπορείς να του καταστρέψεις τη μέρα (ή τη ζωή) αν δεν βγάλεις την κόρα απ’ το τοστ του. 
Τα παιδιά που είναι ιδιότροπα στο φαγητό η ζωή τα κερνάει διαρκώς πίκρες, πίκρες αβάσταχτες, όπως το να ξεχάσει η μαμά να βγάλει την κόρα από το τοστ ή –ακόμα χειρότερα- να το κόψει με τον λάθος τρόπο.

2. Έχεις διαβάσει 3.000 άρθρα με τίτλους όπως «Πώς να πείσω το παιδί να φάει λαχανικά». 
Η ζωή σου είναι ένας διαρκής αγώνας με μοναδικό έπαθλο να φάει επιτέλους το παιδί ένα τόσο δα κομματάκι σπανάκι, μία γουλίτσα γάλα ή ο,τιδήποτε δεν είναι πατάτες, μακαρόνια-βίδες, σνίτσελ ή κεφτέδες. Όλοι έχουν ένα κόλπο να προτείνουν, όλοι υπόσχονται μια μέθοδο-επανάσταση και οι ελπίδες αναπτερώνονται κάθε φορά, μέχρι που το μικρό σου οριακά σου φτύνει στα μούτρα τη μπουκιά με το «καλά κρυμμένο» λαχανικό.

3. Το βλέπεις να μεταμορφώνεται σε τέρας της Αποκάλυψης όταν δώσεις τη λάθος απάντηση στην ερώτηση «Τι φαγητό έχουμε σήμερα;». 
Το κατά τα άλλα αγγελικά πλασμένο μικρό σου, μπορεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου να μεταμορφωθεί σε ένα μικροσκοπικό πλάσμα της Αβύσσου, που ουρλιάζει και χτυπιέται στο πάτωμα γιατί η μαμά έδωσε την (πολύ) λάθος απάντηση στην μοιραία ερώτηση.

4. Έχεις σπαταλήσει τη μισή σου ζωή/ υπομονή/ φαιά ουσία στην ώρα του φαγητού.
 
Πόση ώρα χρειάζεται το μέσο παιδί για να φάει μια (παιδική) μερίδα φαγητού; 
Ο γονιός ενός παιδιού ιδιότροπου στο φαγητό θα απαντήσει τον διπλάσιο έως τριπλάσιο χρόνο απ’ αυτόν που έχουν υπόψη τους οι υπόλοιποι γονείς. 
Ο επιλεκτικός μικρός άνθρωπος θα πει «όχι» σε όλα. 
Θα αρνηθεί να ακουμπήσει/ μυρίσει/ αγγίξει το φαγητό του, κι εσύ –λίγο επειδή δεν θες να γίνει κακομαθημένο και λίγο επειδή ανησυχείς σαν τρελή που έχει τόσο περιορισμένο διατροφολόγιο- θα κάτσεις επί σαράντα λεπτά δίπλα του μέχρι τελικά να φάει έστω δυο μπουκιές απ’ το «απαίσιο» φαγητό που του έχεις σερβίρει.
Μήπως και φάει κανένα λαχανικό!!
5. Είσαι πια ο ειδικός του καμουφλάζ. 
Το είπαμε και πριν: τα δεκάδες κόλπα τα διαβάζεις, τα ακούς, τα σκαρφίζεσαι και τελικά δεν μπορείς παρά να δοκιμάσεις έστω να τα εφαρμόσεις –γιατί η καρδιά σου γεμίζει (φρούδες) ελπίδες. Επομένως καταλήγεις να παραχώσεις πρασινάδες στα τυροπιτάκια ή να φτιάξεις περίπλοκα smoothies μπας και φάει κανένα φρούτο.

6. Και ο μεγαλύτερος παραμυθάς. 
Στην ίδια ακριβώς λογική, πιάνεις τον εαυτό σου να χρησιμοποιεί κάπως αθέμιτα μέσα για να κερδίσει αυτόν τον σκληρό αγώνα. «Όχι, όχι δεν είναι αρακάς, είναι πράσινο καλαμπόκι!» 
ή «Όποιος δεν πίνει γάλα δεν ψηλώνει» 
ή «Μα οι φακές είναι πάρα πολύ νόστιμες! Εμένα είναι το αγαπημένο μου φαγητό!».

7. Καμιά φορά χρειάζεται να δωροδοκήσεις... 
Σε σκληροπυρηνικές περιπτώσεις όπου τίποτα δεν πιάνει κι όλα τα παρακάλια ή τα κόλπα καταλήγουν να πέσουν στο κενό, πρέπει να τάξεις.
 Να τάξεις ένα μικρό γλυκάκι ή μια βόλτα στις κούνιες ή ένα επεισόδιο από το αγαπημένο του παιδικό. Κι όπως όλοι ξέρουμε πολύ καλά η λαϊκή σοφία «μην τάξεις σ' άγιο κερί και σε παιδί κουλούρι» δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο.

8. Έχεις βαρεθεί να λες σε άλλες μαμάδες ατάκες του τύπου «Ξέρετε, είμαστε κάπως δύσκολοι στο φαγητό…». 
Όποιος έχει παιδιά ιδιότροπα με το φαγητό, ξέρει από πρώτο χέρι ότι κάπως, κάποτε θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να απολογηθεί σε κάποια άλλη μαμά, για το γεγονός ότι το βλαστάρι του «θα φάει μόνο τις πατατούλες».

9. Το ότι του αρέσει σήμερα δεν σημαίνει ότι θα το φάει αύριο. 
Τη μία μέρα μπορεί να πανηγυρίζεις που επιτέλους δέχτηκε να δοκιμάσει μισή μπουκιά απ’ το αποκηρυγμένο φαγητό και την αμέσως επόμενη μπορεί να το μισεί απ’ τα βάθη της ψυχής του.

10. Αν η κέτσαπ/ μαγιονέζα/ σάλτσα/ τυρί δεν είναι στην ΑΚΡΗ του πιάτου, τότε έρχεται το τέλος του κόσμου.
Ναι, θα φάει λίγη κέτσαπ και θα τσιμπήσει λίγο τυράκι, αλλά μόνο αν βρίσκονται στην άκρη του πιάτου και δεν ακουμπάνε όλα τα υπόλοιπα.

11. Η πρώτη μισή ώρα του φαγητού καταναλώνεται στο να ξεχωρίσει κάθε τι πράσινο ή «άσχημο» με το πιρουνάκι του.
 
Αν, για παράδειγμα, έχεις πλάσει ωραιότατα μπιφτέκια με τα χεράκια σου, το παιδί θα τα κάνει νια-νια, θα εντοπίσει με βλέμμα γυπαετού το μικροσκοπικό κομματάκι μαϊντανού και θα το βάλει στην άκρη. Όταν αυτή η διαδικασία τελειώσει, ίσως και να αρχίσει να τρώει το λιγοστό φαγητό που απέμεινε...

12. Το «Τι θα μαγειρέψω σήμερα;» είναι ένα πολύ, πολύ μεγάλο ζήτημα.
 
Δεν υπάρχει μαμά που δεν βασανίζεται καθημερινά απ’ αυτό το αιώνιο ερώτημα. Φανταστείτε λοιπόν μια μαμά, που πρέπει να λύσει το ζήτημα έχοντας στο μυαλό της και τη λίστα με τις δεκάδες παραξενιές του μικρού της.
Όχι, η ζωή με ένα παιδί ιδιαίτερα επιλεκτικό στο φαγητό δεν είναι εύκολη. Το συμβόλαιο που υπογράψατε όμως δεν έλεγε πουθενά ότι η δουλειά θα είναι εύκολη.
mama365

Όσα μου έμαθε η 6 μηνών κόρη μου

Από μικρό παιδί, σκεφτόμουν και οραματιζόμουν τη στιγμή που θα έκανα το δικό μου παιδί, που θα γινόμουν και εγώ πατέρας
Τότε, ίσως, από την παιδική μου αφέλεια… επειδή ήθελα ένα αδερφάκι. 
Μεγαλώνοντας όμως, η επιθυμία αυτή δεν έσβησε, αντίθετα, μεγάλωνε και στο μυαλό μου έπαιρνε σάρκα και οστά.
Δεν ξέρω γιατί ήθελα τόσο πολύ να γίνω πατέρας από μικρός. Ίσως γιατί είναι μοναδικό το να πλάθεις έναν άνθρωπο από την αρχή, να του δίνεις αξίες, να του περνάς μηνύματα και να του δείξεις τον κόσμο όπως τον βλέπεις εσύ, να σου δίνεται η ευκαιρία να μην κάνεις τα ίδια λάθη που έβλεπες να γίνονται σε σένα. 
.....................
Το μόνο σίγουρο μετά από τη γέννηση της κόρης μου, είναι πως αντί να της μάθω εγώ πράγματα, μου έμαθε εκείνη μέσα σε μόλις 6 μήνες ζωής… και πως είναι, μέχρι τώρα, οι καλύτεροι 6 μήνες της ζωής μου.
Ένα χαμόγελο τα διορθώνει όλα
Οι πρώτοι μήνες ενός παιδιού, ειδικά αν οι γονείς είναι νέοι και άπειροι, είναι αρκετά δύσκολοι και απαιτητικοί. Ελάχιστος ύπνος, καταστάσεις που δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, έξοδα και κλάμα… πολύ κλάμα. 
Όλα αυτά, κάποια στιγμή σε καταβάλουν, σε γεμίζουν άγχος και πολλές φορές νεύρα. Πώς φεύγουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα; Με ένα τους χαμόγελο… έτσι απλά! Σαν να έστρεψαν το μαγικό τους ραβδί προς το πρόσωπό σου και σου εκσφενδόνισαν ευτυχία. 
Πιάνεις τον εαυτό σου να είναι χαμογελαστός για πολλή ώρα χωρίς να το καταλαβαίνεις, συναίσθημα που είχα χρόνια να το ζήσω.

Να ζω την κάθε στιγμή
Είναι ένα πολύτιμο μάθημα που σου μαθαίνουν τα παιδιά, αν παρατηρήσεις λίγο τις κινήσεις τους, επειδή αυτό ακριβώς κάνουν. Για τα παιδιά δεν υπάρχει χθες και αύριο, υπάρχει μόνο το τώρα. Γελάνε όταν τους αρέσει κάτι, κλαίνε όταν δεν θέλουν κάτι άλλο και φωνάζουν όταν βαριούνται το παιχνίδι τους. 
Για τα παιδιά είναι απλά τα πράγματα, εμείς τα έχουμε κάνει δύσκολα.

Η γέννηση είναι το μεγαλύτερο θαύμα
Μπορεί να είναι κλισέ, αλλά είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Το θαύμα της γέννησης δεν συγκρίνεται με τίποτα. 
Από την αρχή της κύησης μέχρι και την ώρα που γεννιέται, όλα είναι απίστευτα και σε κάνουν να νιώθεις κι εσύ μοναδικός που γεννήθηκες και ζεις σ’αυτόν τον κόσμο. Ειδικά, οι πατεράδες που βρισκόντουσαν μέσα την ώρα του τοκετού, θα με καταλάβουν απόλυτα!

Να είμαι πιο υπεύθυνος
Όχι ότι πριν τη γέννηση της κόρης μου ήμουν ανεύθυνος σαν άνθρωπος, αλλά είχα την πολυτέλεια να κάνω κι εγώ τα δικά μου λάθη. Να πω ένα: «Δε βαριέσαι;». 
Σε γενικές γραμμές, να ζήσω με τη τεμπελιά μου, την καλοπέρασή μου και να κοιτάω πώς θα βγάλω λεφτά από τη δουλειά μου για να κάνω αυτά που γουστάρω και όχι αυτά που «πρέπει». 
Τώρα, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Όταν κάνεις παιδί, τρως ένα δυνατό χαστούκι και το μόνο που σε νοιάζει είναι πώς θα το περιποιηθείς καλύτερα. Πώς να είσαι ο πατέρας που θέλει δίπλα του.

Να προσέχω τον εαυτό μου περισσότερο
Από τη στιγμή που γεννήθηκε η κόρη μου, μου έχει σφηνωθεί η ιδέα του πώς θα κάνω τη ζωή μου και την υγεία μου καλύτερη. 
Πλέον με απασχολούν πράγματα που πριν δεν τους έδινα καμία σημασία. Πώς να κόψω το τσιγάρο, να αθληθώ, να είμαι υγιής κτλ. Και όλα αυτά, όχι για μένα, αλλά για εκείνη (ξέχασα να σας πω ότι όλα πλέον έχουν να κάνουν με εκείνη και δεν με πειράζει καθόλου!).
Για δύο σημαντικούς λόγους. 
Πρώτον, για να καταφέρω να τη ζήσω όσα περισσότερα χρόνια μπορώ. Να τη δω να μεγαλώνει, να κάνει τα δικά της πράγματα, να μάθει κι εκείνη από τα δικά της παιδιά! 
Δεύτερον, γιατί τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα, όχι από τα λόγια και τις απειλές. Πρέπει, αυτό που θες να τους μεταδώσεις, να σε δουν να το κάνεις. Για τα παιδιά είμαστε οι σημαντικότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Εμείς, λοιπόν, πρέπει να τους δείξουμε το πώς να σταθούν καλύτερα στα πόδια τους, με το να ζούμε ακριβώς έτσι.

Τελικά, είχαν δίκιο οι γονείς μου
Αυτό που θυμάμαι να μου λένε οι γονείς μου από μικρός, και σίγουρα πολύς ακόμα κόσμος, είναι: «Όταν κάνεις παιδιά, θα μας καταλάβεις». 
Ποτέ δεν έδινα σημασία όταν μου το έλεγαν. Απαντούσα κάτι του στυλ: «Καλά, εντάξει, όταν κάνω παιδιά δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω αυτό». Πόσο γελάω τώρα με τον εαυτό μου βλέποντας ότι τελικά είχαν δίκιο. Αρχίζω να σκέφτομαι για ορισμένα πράγματα όπως ένας κλασικός γονιός, με τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τις ανησυχίες και τα άγχη του και βλέπω επίσης πως είναι κάτι που δεν ελέγχεις… απλά έρχεται και σε βρίσκει.

Χρήστος Κ.