Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Πώς θα μεγαλώσετε μια κόρη με αυτοσεβασμό

Μπορεί οι καιροί να έχουν αλλάξει και η κοινωνία να έχει προοδεύσει, όμως και πάλι χρειάζεται προσοχή στην ανατροφή του κοριτσιού ώστε να έχει αυτοσεβασμό και να διεκδικεί στη ζωή όσα της αναλογούν πραγματικά:

  • Προσέξτε τι μηνύματα της περνάτε στο κομμάτι της εξωτερικής εμφάνισης. Θα πρέπει να καταλάβει ότι είναι ένα προσόν, όμως δεν πρέπει να «πατάει» πάνω σε αυτό για να προχωρήσει στη ζωή της. Τα προσόντα και κάποια στοιχεία της προσωπικότητας είναι εξόχως πιο σημαντικά!

  • Εμφυσήστε της τη νοοτροπία ότι δεν πρέπει να αλλάξει για να γίνει αρεστή στον περίγυρό της, από τη στιγμή που η συμπεριφορά της είναι όπως πρέπει. Δεν είναι υγιής τρόπος σκέψης, συν ότι θα εκτιμηθεί πολύ περισσότερο να είναι ο εαυτός της, από το να συμβιβάζεται από την ανασφάλειά της.

  •  Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να διεκδικεί τους στόχους και τα θέλω της με αποφασιστικότητα, όπως κάνουν και τα αγόρια. Δεν είναι λιγότερο ικανή, ούτε κατώτερη λόγω φύλου!

  • Μεγαλώστε την κόρη σας με τρόπο που να αντιληφθεί ότι ο ρόλος της είναι πολυσύνθετος και σίγουρα όχι αυτός που πρέσβευαν ως σωστό προηγούμενες γενιές.

  • Επίσης, θα πρέπει να μάθει να βάζει όρια όταν κάποιος το παρακάνει με τη συμπεριφορά του και την κάνει να νιώθει άσχημα. Δεν είναι λογικό να σκύβει το κεφάλι και να υφίσταται τα πάντα!

  • Τέλος, προσπαθήστε να την αφήσετε κατά το δυνατόν ανεπηρέαστη από τα πρότυπα ομορφιάς και επιτυχίας που λανσάρουν τα Μέσα. Συνταγές επιτυχίας δεν υπάρχουν σε αυτά τα θέματα, άρα εκείνη θα κάνει τις επιλογές της.
mother.gr

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Πράγματα που κάνουμε στην ενήλικη ζωή και «αποκαλύπτουν» την παιδική μας ηλικία


Ο βαθμός τοξικότητας των παιδικών μας χρόνων -ευτυχώς- μπορεί να προσδιοριστεί από τη σύγχρονη ψυχολογία και να αντιμετωπιστεί
Σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό, μία προβληματική παιδική ηλικία αφήνει τα σημάδια της στην ενήλικη ζωή μας. Λόγια, ενέργειες, βιώματα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας, μας ακολουθούν για πάντα, πόσο μάλλον, αν κάποια από αυτά ή όλα τα παραπάνω είχαν τραυματικό αντίκτυπο.
Η σύγχρονη ψυχολογία ωστόσο είναι άκρως βοηθητική στο να εντοπίσουμε τον βαθμό που μία ενήλικη συμπεριφορά αποτελεί αντανάκλαση μίας τέτοιας τραυματισμένης παιδικότητας. Βάσει αυτής, μπορεί εύκολα να εντοπίσει κανείς τον βαθμό τοξικότητας της παιδικής του ηλικίας και με την κατάλληλη συμβουλευτική ή έστω την προσωπική δουλειά με τον εαυτό του να αμβλύνει τον αντίκτυπο του στην ενήλικη ζωή.

Να, ορισμένα από αυτά:

  1. Δεν αντέχετε τη σύγκρουση. Οι φωνές, οι καβγάδες, η παραμικρή ένταση είναι το δικό σας σινιάλο για να εγκαταλείψετε τον χώρο που βρίσκεστε άμεσα.
  2. Αδυνατείτε να αποδεχθείτε ή να πιστέψετε τις φιλοφρονήσεις και τα καλά λόγια. Ως παιδιά είχατε συνηθίσει να ακούτε μόνο για τα λάθη και τα ελαττώματά σας.
  3. Καταβάλετε υπερπροσπάθεια σε οτιδήποτε κάνετε, μόνο και μόνο για να αποδείξετε ότι αξίζετε.
  4. Κατά βάθος, όμως, πιστεύετε πως οτιδήποτε κάνετε είναι λάθος, ό,τι κι αν σας λένε οι γύρω σας.
  5. Είστε πάντα απολογητικοί και ζητάτε πάντα συγνώμη για ό,τι πήγε στραβά, ακόμη κι αν δεν φταίτε, νιώθοντας ότι στο τέλος, ούτως ή άλλως, κάπως θα κατηγορηθείτε.
  6. Έχετε την τάση να απομονώνεστε, θεωρώντας το σπίτι σας ως τη μοναδική ασφαλή κρυψώνα.
  7. Δεν εμπιστεύεστε σχεδόν κανέναν και όταν το κάνετε έχει προηγηθεί μεγάλη πάλη με τον ίδιο σας τον εαυτό.
  8. Είστε πάντα ανασφαλής αναφορικά με τις επιλογές σας, καθώς σας έχουν πείσει ότι θα είναι οι λανθασμένες. Είναι και ο λόγος που σας αποτρέπει από το να γίνετε οι ίδιοι γονείς.
  9. Προτιμάτε να μένετε ουδέτεροι σε αντιπαραθέσεις, προκειμένου να μη χρειαστεί να διαφωνήσετε ανοιχτά με κάποιον.
  10. Είστε μονίμως σε θέση άμυνας, σε βαθμό που κάποτε γίνεστε ψυχροί ή αρνητικοί, αλλά αυτός είναι ο τρόπος οχύρωσής σας.
  11. Αισθάνεστε άβολα με τις εκδηλώσεις αγάπης, κυρίως γιατί πιστεύετε ότι ποτέ δεν είναι άδολη και άνευ όρων.
  12. Πολύ συχνά καταβάλετε υπερπροσπάθεια για να ικανοποιήσετε πρόσωπα που βρίσκονται σε θέση εξουσίας.
  13. Έχετε την ανάγκη να εξηγείτε κάθε τι που κάνετε, καθώς και τον λόγο που σας οδήγησε εκεί. Επίσης, σας είναι εξαιρετικά δύσκολο να λέτε «όχι».
  14. Δεν ζητάτε βοήθεια σχεδόν ποτέ, κυρίως γιατί φοβάστε το αντάλλαγμα που θα σας ζητηθεί. Κάπως έτσι όμως αδυνατείτε να αποκτήσετε στενούς φίλους.
  15. Είστε καχύποπτοι σχεδόν σε όλες σας τις σχέσεις και αποφεύγετε τις σοβαρές δεσμεύσεις, φιλικές και προσωπικές.
  16. Είστε συνεσταλμένοι και σχεδόν ποτέ δεν θα υψώσετε πρώτοι τη φωνή. Ούτε για να κάνετε κάποιο αστείο, πόσω μάλλον, για μία αντιπαράθεση.
  17. Φροντίζετε να καμουφλάρετε τις «σκοτεινές» πτυχές του εαυτού σας, να μην αποκαλύπτετε ποτέ τα ελαττώματα σας, περισσότερο από φόβο ότι θα σας απορρίψουν, παρά από κάποια άλλη σκοπιμότητα.
  18. Ό,τι κι αν καταφέρατε, όσο ψηλά κι αν φτάσατε, ποτέ δεν θα πιστέψετε ότι είστε τόσο έξυπνοι ή τόσο ικανοί. Τα όσα αρνητικά ακούσατε στην παιδική σας ηλικία έχουν πάντα προτεραιότητα για εσάς.
  19. Δυσκολεύεστε ή αδυνατείτε να πιστέψετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά σας αγαπούν και νοιάζονται για εσάς, χωρίς να περιμένουν κάτι σε αντάλλαγμα.
  20. Αποφεύγετε την άμεση οπτική επαφή με τους ανθρώπους του περίγυρου σας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως αλαζονεία ή υπεκφυγή, αλλά είναι ο φόβος σας απέναντι στους ανθρώπους.
  21. Έχετε σοβαρό πρόβλημα έκφρασης των συναισθημάτων σας, κάτι που συχνά μπορεί να οδηγήσει σε κρίσεις άγχους, ακόμη και κατάθλιψη.
  22. Προτιμάτε να διακόψετε τις σχέσεις με έναν άνθρωπο που σας ενόχλησε, παρά να του αντιμιλήσετε ή να ξεκινήσετε έναν καβγά ή να διατυπώσετε μία απλή παρατήρηση.
  23. Για οτιδήποτε κακό συμβαίνει στην ακτίνα δραστηριοποίησης σας, θα αναζητήσετε το μερίδιο εμπλοκής και ευθύνης σας.
  24. Σπανίως θα αποκαλύψετε τα πραγματικά πιστεύω σας για οτιδήποτε. Πολύ συχνά αναρωτιέστε αν έχετε τέτοιους προβληματισμούς και με τρόμο ανακαλύπτετε ότι «όχι». Είναι γιατί για καιρό τα βασικά προβλήματα της ζωής σας ήταν άλλα και ήσασταν απασχολημένοι με την επίλυση αυτών και δικαίως.
  25. Ανακαλύπτετε συχνά ότι είστε θυμωμένοι, οργισμένοι για την ακρίβεια, χωρίς να ξέρετε το γιατί. Τα social media είναι το δικό σας κανάλι διοχέτευσης αυτού του θυμού, πάντα προστατευμένοι πίσω από μία οθόνη.
lifo , the mamagers

Το Παιδί Σας Δεν Είναι Όπλο Εκδίκησης...

... για Να Πονέσετε Τον/Την Πρώην Σύζυγο
Αφιερωμένο Σε Όλους Τους Χωρισμένους Γονείς
«Προς χωρισμένους γονείς
Θα είμαι σύντομη και θα μιλήσω ως παιδί χωρισμένων γονιών. Θα γράψω ένα δεκάλογο που πρέπει να ακολουθήσει το κάθε χωρισμένο ζευγάρι που έχει παιδιά, για καλό των ίδιων των παιδιών:
Χωρίσατε μεταξύ σας, δε χωρίσατε από τα παιδιά σας. 
Έχετε δικαίωμα να ακολουθήσετε χωριστούς δρόμους απ' εδώ και μπρος, όμως δεν έχετε δικαίωμα να φύγετε από τις ζωές των παιδιών σας.
Αυτό σημαίνει πως πρέπει να φροντίσετε ώστε να περνάτε αρκετό χρόνο με τα παιδιά σας και να είσαστε συνεπείς ως προς τις οικονομικές σας υποχρεώσεις απέναντί τους.

Αν βρείτε κάποιο άλλο άτομο να είναι μαζί σας, λάβετε υπόψη και τις ανάγκες του παιδιού σας από τον προηγούμενό σας γάμο. Δεν αποφασίζετε μόνο για σας πλέον, είτε σας αρέσει είτε όχι.
Αποφασίζετε για σας και για το παιδί σας. 
Φροντίστε λοιπόν το παιδί σας να νιώθει άνετα και καλά με τις επιλογές που κάνετε στη ζωή σας. Φροντίστε το παιδί σας να νιώθει πραγματικό μέλος της νέας οικογένειας που προσπαθείτε να φτιάξετε.
Το παιδί σας δεν είναι ιδιοκτησία σας. Είναι ελεύθερος άνθρωπος. 
Έχει δικαίωμα να έχει και τους δύο του γονείς αλλά και όλους τους συγγενείς του στη ζωή του. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερήσετε από το παιδί σας κάτι τέτοιο. Αυτό σημαίνει (μιλώ ειδικά για τις μαμάδες τώρα) πως πρέπει να δεχτείτε τον πατέρα να αντιμετωπιστεί ισότιμα μ' εσάς ως γονιός και να έχει κι αυτός αρκετό χρόνο με το παιδί σας.

Το παιδί σας δεν είναι όπλο εκδίκησης για να πονέσετε τον/την πρώην σύζυγο. 
Είναι απαράδεκτο να προσπαθείτε να στρέψετε το παιδί σας εναντίον του άλλου γονιού λέγοντάς του άσχημα λόγια για τον άλλο γονιό. Είναι επίσης απαράδεκτο, όπως ανέφερα πριν, να προσπαθείτε να κρατήσετε το παιδί μακριά από τον άλλο γονιό. Είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείτε το παιδί για να έχετε οικονομικό όφελος μέσω της διατροφής. Τα χαρτιά των δικαστηρίων λένε πολλά και υπάρχουν. Το παιδί μεγαλώνοντας θα μάθει και θα καταλάβει την αλήθεια. Φροντίστε να έχετε το μέτωπό σας καθαρό.
Έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε και τους δύο γονείς μας και να το εκφράζουμε αυτό. 
Αν είμαι στο σπίτι της μαμάς και θέλω να μιλήσω στον μπαμπά, πρέπει να είμαι ελεύθερη να τον πάρω τηλέφωνο όποτε θέλω και να μιλήσω όση ώρα θέλω μαζί του. Πρέπει να νιώθω ελεύθερη να του πω "σ' αγαπώ" και "σε πεθύμησα", χωρίς να κατακριθώ γι' αυτό το πράγμα.
Δεν είμαστε δικαστές. 
Αγαπάμε τους γονείς μας κι αν έκαναν λάθη θέλουμε να τους συγχωρέσουμε. Μη μας φορτώνετε με τις μεταξύ σας προστριβές. Αυτά που συμβαίνουν μεταξύ σας πρέπει όσο το δυνατό να μείνουν μεταξύ σας. Εμείς θέλουμε ηρεμία. Και με τους δύο μας γονείς.
Η "σταθερή στέγη" είναι μύθος. 
Ένα παιδί αν έχει το δικό του χώρο στο σπίτι του κάθε γονιού του, μπορεί να περνά εξίσου καλά και να είναι εξίσου άνετα και στα δύο σπίτια. Μπορεί έτσι να βλέπει και τους δύο του γονείς. Καλύτερα ένα παιδί να έχει δύο σπίτια και δύο γονείς, παρά ένα σπίτι και ένα γονιό. Ο νοών νοείτω.
Το "σταθερό πρόγραμμα" όσο είμαστε μικρά παιδιά σας βολεύει εσάς. 
Μεγαλώνοντας όμως να έχετε υπόψη σας πως θα καθορίζουμε εμείς το πρόγραμμά μας. Το παιδί μεγαλώνοντας θα αποφασίσει πότε και πόσο θα είναι με τον κάθε γονιό, ό,τι και να κάνετε.
Αν είναι δυνατό, αποφύγετε να πάρετε τα παιδιά σας στο δικαστήριο και βρείτε τα μεταξύ σας. 
Αν χρειαστεί όμως να πάμε στο δικαστήριο μην προσπαθήσετε να μας εκφοβίσετε ή να μας πιέσετε στο τι να πούμε. Κάποτε θα καταλάβουμε τι κάνατε και θα πρέπει να λογοδοτήσετε γι' αυτό. Αν πάμε δικαστήριο πρέπει να νιώσουμε ελεύθερα να πούμε αυτό που νιώθουμε και να υπερασπίσουμε τα δικά μας δικαιώματα ως ελεύθεροι άνθρωποι.
Φροντίστε να μένετε όσο το δυνατό πιο κοντά μεταξύ σας, ακόμη κι αν χωρίσατε. 
Αν μένετε σε άλλη πόλη ή άλλη χώρα, τότε εκ των πραγμάτων μία θα είναι η στέγη μας, όσο κι αν επιθυμούμε να σας βλέπουμε και τους δύο και να μένουμε και με τους δύο. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές...»

Πηγή: enzoionline.com

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ένα Παραμύθι Για Να Καλλιεργήσουμε Στα Παιδιά Μας Την Αυτοπεποίθηση

Τα παιδιά που γνωρίζουν τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους και τα έχουν καλά με τον εαυτό τους καταφέρνουν καλύτερα να διαχειρίζονται τις κρίσεις και να αντιστέκονται σε αρνητικές πιέσεις. Επίσης, είναι παιδιά πιο χαρούμενα και πιο ικανά στο να απολαμβάνουν την ζωή. Είναι κατά κανόνα ρεαλιστές και αισιόδοξα άτομα.
Παιδιά που σκέφτονται πως δεν είναι ικανά για κάτι ή ότι δε μπορούν να κάνουν τίποτα σωστά σιγά-σιγά γίνονται παθητικά, αντικοινωνικά και «κλειστά» άτομα. Όταν, μάλιστα, εμφανίζεται μπροστά τους ένα νέο πρόβλημα, η πρώτη τους σκέψη συνήθως είναι «δε μπορώ».
Η αυτοπεποίθηση είναι ένα χάρισμα που χτίζεται στο παιδί όσο ακόμα αυτό είναι σε πολύ μικρή ηλικία, με τη μορφή της επιτυχίας σας κάτι που έρχεται μετά από πολλή προσπάθεια και επιμονή.
Ένα παραμύθι για να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας την αυτοπεποίθηση
«Μια φορά κι έναν καιρό στη μακρινή χώρα των αστεριών ζούσαν πολλά αστέρια μαζί που φώτιζαν τη χώρα αυτή με το φως τους.
«.... Γι’ αυτή τη χώρα έμαθε και ένα αστέρι που ούτε χρώμα ούτε φως είχε και έτσι αποφάσισε να την επισκεφτεί αυτή τη χώρα και να μάθει γιατί τα άλλα αστέρια είχανε φως. Έτσι κι έκανε…
Σαν έφτασε εκεί θέλοντας να μάθει το μυστικό της λάμψης τους, άρχισε να ρωτάει το κάθε αστέρι πώς τα κατάφερε.
«Εγώ, του είπε το ένα αστέρι λάμπω επειδή ζωγραφίζω ωραία ηφαίστεια»,
«Εγώ τραγουδάω ωραία»,
«Εγώ κάνω καλές πράξεις»,
«Εγώ ξέρω φοβερό ποδήλατο»
"Εγώ βάζω κάτι γκολάρες"…
Το κάθε αστεράκι είχε κάτι καλό να του πει. Τότε το μακρινό αστέρι αναρωτήθηκε τι μπορούσε να κάνει καλά για να λάμψει κι εκείνο. Όμως κι αν το έβρισκε ποιος θα του το βοηθούσε να το κάνει καλά;
Το παραμύθι σταματάει και τότε ζητάμε από το παιδί μας να μας πει τι ξέρει να κάνει αυτό καλά για να βοηθήσει το μικρό μας αστεράκι να λάμψει κι αυτό…
Δείξτε στο παιδί σας με αυτό τον τρόπο ότι αναγνωρίζετε τις ικανότητές του και το αποδέχεστε γι’ αυτό που είναι και όνειρα γλυκά!

(Πηγή: Θεραπευτικά παιχνίδια)

Πράγματα που οι γιατροί από τα επείγοντα αρνούνται να βάλουν σπίτι τους

Οι γιατροί στα επείγοντα των νοσοκομείων έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με εκατοντάδες περιστατικά άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο σοβαρά και κάνουν τεράστιες προσπάθειες για να μπορέσουν να σώσουν ανθρώπινες ζωές.

Η εμπειρία τους μέσα στο νοσοκομείο τους έχει δώσει όμως την ευκαιρία να γνωρίζουν από πρώτο χέρι ποια είναι τα πιο επικίνδυνα πράγματα για τη σωματική ακεραιότητα, με αποτέλεσμα να μπορούν να προφυλάσσονται όσο το δυνατόν περισσότερο από αυτά και ιδιαίτερα μέσα στο σπίτι τους.

Κι αν ο νους σας πηγαίνει μόνο σε φονικά όπλα, τότε κάνετε λάθος, αφού τα αντικείμενα που φοβούνται περισσότερο σύμφωνα με όσα γράφει το Huffingtonpost δεν είναι μόνο αυτά.

Ας τα δούμε ένα -ένα:

Τραμπολίνο
Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των μικρών παιδιών, καθώς απολαμβάνουν να περνούν το χρόνο τους «πετώντας» στον αέρα. Υπάρχουν αρκετοί γονείς που τα αγοράζουν, τα τοποθετούν στον κήπο του σπιτιού και αφήνουν ελεύθερα τα παιδιά να το χρησιμοποιήσουν. Παρόλα αυτά, όπως αναφέρει ο Ferdinando Mirarchi, ιατρικός διευθυντής του Τμήματος Επείγουσας Ιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, τα περιστατικά από τραυματισμούς εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας είναι πολλά. «Βλέπουμε κατάγματα στο άνω μέρος του σώματος, σπασμένα πόδια, τραυματισμούς στο λαιμό.»

Πλυστικό μηχάνημα υψηλής πίεσης και σκάλα με προέκταση
«Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν έχω στο σπίτι: το πλυστικό μηχάνημα υψηλής πίεσης και η σκάλα με προέκταση. Συχνά χρειάζεται να φροντίσουμε ανθρώπους που έχουν πέσει από μια ψηλή σκάλα, γεγονός που προκαλεί σοβαρούς και μεγάλους τραυματισμούς, σε σημεία του σώματος όπως το κεφάλι. Οι άνθρωποι επίσης συχνά τραυματίζονται και από το πλυστικό μηχάνημα εξαιτίας της υψηλής πίεσης του νερού», λέει ο ειδικός Seth Podolsky.

Ράμεν σούπα με νουντλς
Πρόκειται για μια παραδοσιακή ιαπωνική σούπα που έχει σαν βάση το ζωμό κρέατος η οποία σερβίρεται με νουντλς και διάφορες γαρνιτούρες. Ο λόγος για τον οποίο δεν τις προτιμούν; Θερμαίνονται πολύ γρήγορα όταν τοποθετούνται στο φούρνο μικροκυμάτων, με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που προκαλούνται εγκαύματα, περισσότερο σε μικρά παιδιά.

Ψηλές καρέκλες που φτάνουν μέχρι το τραπέζι
Πάνω από το μισό των περιστατικών στα επείγοντα που αφορά σε παιδιά κάτω του ενός έτους έχει να κάνει σύμφωνα με τους γιατρούς με πτώσεις και αυτό γιατί τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να σπρώχνουν το τραπέζι με τα δάχτυλα των ποδιών τους.

Χάπια που έχουν περισσέψει από κάποια αγωγή
Σύμφωνα με τους γιατρούς θα πρέπει πάντοτε κανείς να απαλλάσσεται από τα χάπια που έχουν περισσέψει μετά την ολοκλήρωση μιας φαρμακευτικής αγωγής. Οπως αναφέρει ο Ferdinando Mirarchi, ένα χάπι μπορεί ακόμα και να σκοτώσει ένα παιδί.

Όπλα
Η Εϊμι Μπάξτερ που εργάζεται στα επείγοντα παιδιατρικής κλινικής στην Ατλάντα εξηγεί ότι δεν θα άφηνε ποτέ τα παιδιά της να παρευρεθούν σε χώρο όπου γνωρίζει ότι υπάρχει όπλο, γιατί έχει υπάρξει πολλές φορές σε περιπτώσεις αυτοκτονιών ή θανάτων παιδιών από λάθος.

Πισίνα
Η γιατρός Ντάρα Κας, αναφέρει ότι κάθε καλοκαίρι υπάρχουν περιστατικά παιδιών που πέφτουν σε πισίνα και πνίγονται ακόμα κι αν γνωρίζουν κολύμπι. Ο πνιγμός συμβαίνει σιωπηλά και πολύ γρήγορα και αυτό την έχει κάνει να μην θέλει καθόλου την πισίνα ιδιαίτερα στο σπίτι.

Μπαταρίες - κουμπιά
Πρόκειται για τις μικρές στρογγυλές μπαταρίες, που μοιάζουν με κουμπιά και είναι κίνδυνος θάνατος για τα μικρά παιδιά, τα οποία απολαμβάνουν να επεξεργάζονται οτιδήποτε γυαλίζει και τους κινεί το ενδιαφέρον. Σε αντίθεση με ένα κέρμα, οι συγκεκριμένες μπαταρίες μπορούν να κολλήσουν στον οισοφάγο και μετά από χημικές αντιδράσεις να επέλθουν θανατηφόρα χημικά εγκαύματα.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Δανεισμένα σώματα σε παγωμένες ψυχές.

Άνθρωποι κρεμάστρες:
Υπάρχουν και κανείς δεν τους νικά
Ίσως να μη θέλουμε να το πιστέψουμε, ίσως φοβόμαστε να το παραδεχτούμε… Και όμως, οι άνθρωποι κρεμάστρες υπάρχουν και κανείς ποτέ δε τους νικά. Ίσως η αγάπη να μη γεννάει πάντα αγάπη. Ίσως κάποιες φορές, στην ασχήμια να πρέπει να απαντήσεις με ασχήμια. 
Γιατί η ομορφιά λερώνεται και ματώνει. Γιατί υπάρχουν αυτοί που θα σε κάνουν να ξεχάσεις καθετί όμορφο και θα σε βάλουν να περάσεις από δοκιμασίες, να σύρεις σταυρό και καμία αγάπη, κανένα χάδι… δε τους σταματά.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι δίχως συναισθήματα… είναι εκείνοι που φορούν τις στιγμές τους με τους άλλους ανθρώπους σαν πουκάμισα και τα αλλάζουν όσο πιο συχνά μπορούν. Οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από αθεράπευτα γιατί. Σκαλίζουν πληγές με την αδιαφορία τους, μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις σαν να μην υπήρχες ποτέ εκεί, δίπλα τους. 
Ήσουν με ένα σύννεφο, με ένα φάντασμα που κατάπιε όλα όσα ζήσατε και προχώρησε μπροστά αφήνοντας σε, λυγισμένο στη σκόνη.

Σε κάνουν να νιώθεις μόνος. Μόνος σε όλα. Να ξεκινάς ολόκληρες σχέσεις μαζί τους και να τελειώνεις κάτι που τελικά υπήρξε μόνο στη φαντασία σου. Μόνος σου και εκεί. 
Σε αμφισβητούν, σου μηδενίζουν την κάθε στιγμή και σε φτάνουν σε σημείο να ρωτάς: ποιος είμαι; Γιατί πριν σε αφήσουν να φύγεις από την επήρεια τους, ρουφάνε το παραμικρό κύτταρο ενέργειας που σου έχει απομείνει.
Οι άνθρωποι κρεμάστρες, κενοί, άδειοι από συναίσθημα με προβαρισμένα λόγια σε συνοδεία της βιτρίνας τους. 
Γυαλίζει το περιτύλιγμα αλλά το εσωτερικό ζέχνει αδιαφορία, αδυναμία, ανασφάλεια. 
Και δε τους φτάνει η μικρότητα τους, επιλέγουν πάντα τις πιο «όμορφες» ψυχές. Αυτούς που λάμπουν από την αγάπη, αυτούς που γεννήθηκαν για να μοιράζουν χαμόγελα και συναισθήματα. 
Οι άνθρωποι «βρυκόλακες» τους σαγηνεύουν με τα λόγια τους, τα επίδοξα όνειρα τους και απομυζούν κάθε λάμψη που κρυβόταν μέσα τους. Ναρκισσιστές, απίστευτοι χειριστές της ανθρώπινης ψυχολογίας, όχι απαραίτητα επειδή γνωρίζουν από αυτήν αλλά αντίθετα επειδή έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να μη νιώθει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

Ναι, δε θα ήθελα να γράψω γι’ αυτούς αλλά υπάρχουν και είναι ανάμεσα μας. 
Επιφανειακά όμορφοι δημιουργούν παραδεισένιες αρχές και βγαλμένα από την κόλαση τέλη. Θα σε πείσουν πως θα σε πάνε στα σύννεφα, θα σε βάλουν να πετάξεις εκεί ψηλά, θα σε χειροκροτούν κατά την προσπάθεια σου και όταν ανέβεις εκεί πάνω θα συνειδητοποιήσεις πως είσαι μόνος, εξαντλημένος, με πισώπλατες μαχαιριές παντού και όταν πέσεις… μάντεψε… σαν να μην ήταν ποτέ εκεί.
Δανεισμένα σώματα σε παγωμένες ψυχές. Και η μόνη προστασία σου: ΤΡΕΞΕ. Όταν νιώσεις πως είσαι με κάποιον από αυτούς… ΤΡΕΞΕ. Δε μπορείς να τους νικήσεις. Και όλα αυτά γιατί έχουν παγώσει την ανθρώπινη πλευρά τους. 
Έχουν εναποθέσει την ελπίδα στην επόμενη γνωριμία και συνεχίζουν να μετράνε σώματα στα σεντόνια τους. Έχουν μάθει να πληρώνουν με σημάδια την αγάπη που τους δίνεις γιατί δε ξέρουν από δαύτη. Ενοχές, τύψεις, πόνο, μοναξιά, απόρριψη, αστάθεια, ανασφάλεια, εξάρτηση. 
Τα συναισθήματα που σου παρέχουν όσο είσαι δίπλα τους. Σου δίνουν αυτό που έχουν. Καθρεφτίζουν επάνω σου όλα όσα κείτονται θαμμένα βαθιά μέσα τους. Κράτα την αναπνοή σου, τελειώνει.

Ηθική παρενόχληση. Αυτό σου προκαλούν, αυτό σου συμβαίνει. Καταπατούν όλα όσα ήξερες μέχρι σήμερα με την άδεια σου. Όταν λοιπόν, αναρωτηθείς γιατί… όταν σηκωθείς στα πόδια σου και κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη… μη τον κατηγορήσεις. Δε μπορούσε να ξέρει. Δε μπορούσε να ξέρει πως τα τέρατα πλέον κυκλοφορούν σε μορφή ανθρώπου. Δε μπορούσε να ξέρει πως η αγάπη δε μπορεί να αλλάξει όσους παραιτήθηκαν από αυτήν. Δε θα μπορούσε να ξέρει πως υπάρχουν και αυτοί οι μισάνθρωποι. Ή μάλλον δεν ήθελε να το πιστέψει.

Μην κατηγορείς ούτε αυτόν/αυτήν. Δεν ακούει τον πνιγμό σου, έχει μάθει να βλέπει μόνο το ΕΓΩ του/της. 
Απλώς φύγε μακριά του/της. Για να αναπνεύσεις, να χαμογελάσεις ξανά. Αγκάλιασε τον εαυτό σου, κρατήσου από τους αγαπημένους σου και επικέντρωσε την αγάπη που του/της έδινες, στον εαυτό σου. Αυτός δε θα σε προδώσει ποτέ. Αυτός θα είναι πάντα για πάντα εκεί, να χαϊδεύει κάθε προσπάθεια σου, να αναγνωρίζει την «ομορφιά» σου, να βάζει προτεραιότητα στην παρουσία σου.

Αν έτυχε και συνάντησες αυτό το μονοπάτι, εύχομαι να μπόρεσες να ξεφύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να μη μολύνθηκες, να μη λέρωσες τον κόσμο και τη σκέψη σου. Ξέρω, πως όταν κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι, δε γυρίζεις πίσω, ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Γι’ αυτό, εύχομαι οι σειρήνες σου να μη σε άφησαν έρμαιο καταστάσεων, η περιέργεια σου να μη σε θυσίασε στο βωμό της προσωρινής ηδονής και κάποιος ανεκπλήρωτος έρωτας να μη σε έσυρε στα τάρταρα της προσωπικής σου κόλασης. Αλλιώς… εύχομαι να μη τον αντικρίσεις ποτέ… αυτόν και τον εαυτό σου μαζί του.

Χαρά Βλαχοδήμου
Εναλλακτική Δράση

Η συμπεριφορά των γονέων στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Σχέσεις γονέων και παιδιών

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι η οικογένεια είναι πρωτογενής ομάδα, η οποία βρίσκεται μέσα στα όρια του βιολογικού και του κοινωνικού. Η οικογένεια στην εποχή μας είναι μια ομάδα κοινωνική που ταλαντεύεται. Οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις έχουν να κάνουν με τις επιρροές του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος με αντίκτυπο να είναι έντονες και διαβρωτικές. 
Η οικογένεια του παλιού καιρού δεν μοιάζει με την οικογένεια του σημερινού βέβαια ήτανε και τότε μια ομάδα αλλά η ομάδα αυτή είχε άλλο περιεχόμενο ζωής, άλλη σύνθεση και οι πόλοι ήταν διαφορετικοί και ξεκάθαροι. Η παραδοσιακή δομή των οικογενειών έχει αλλάξει. Η οικογένεια συχνά δεν αποτελείται μόνο από τους δύο γονείς με τα παιδιά τους. 
Ένα σημαντικό ποσοστό αποτελείται από μονογονεϊκές οικογένειες, από οικογένειες που έχουν προκύψει από διαζύγια ή χωρισμό των γονιών και άλλες μικτές καταστάσεις όπου διάφορα άτομα επιλέγουν ή καλούνται να ζήσουν μαζί. Όμως τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από το ότι συμμετέχουν συναισθηματικά και μοιράζονται μια κοινή ζωή, αναλαμβάνοντας παράλληλα από κοινού τις πολλαπλές ευθύνες που έχει η οικογενειακή ζωή. Η οικογενειακή ευτυχία δεν εξαρτάται από το είδος της δομής της. Η δυναμική που αναπτύσσεται μεταξύ των μελών που την αποτελούν, ανεξάρτητα από τους βιολογικούς ή άλλους συσχετισμούς είναι αυτή που καθορίζει την ευτυχία μιας οικογένειας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κοινωνική τάξη, οι τοπικοί παράγοντες, η τεχνολογική εξέλιξη καθώς και το μορφωτικό περιβάλλον παίζουν επίσης το ρόλο τους. Ειδικότερα, μέσα στους κόλπους της οικογένειας το παιδί μαθαίνει να γνωρίζει τους θεσμούς και τις αξίες της (το γάμο, την οικογένεια, τον περίγυρο, τις οικονομικές ανταλλαγές, κλπ). Η επιθυμία να συμμετέχει σ’ αυτούς τους θεσμούς ή να μένει παράμερα είναι μια ισχυρή δύναμη κινητική και κατευθυντική μέσα στην εξέλιξη της προσωπικότητας.

Αναλυτικότερα στο εσωτερικού του κοινωνικού συστήματος της οικογένειας το παιδί συμμετέχει σε πολλά κοινωνικά φαινόμενα που το καθορίζουν. Είναι για παράδειγμα, η σημασία του να ανήκεις σε μια ομάδα με αμοιβαία προστασία, οι ανταμοιβές που ακολουθούν η μια άρνηση στις προσωπικές επιθυμίες για το καλό του συνόλου της οικογένειας. Συνεπώς η συμβολή των ρόλων και το σύμπλεγμα των ατομικών σχέσεων εισχωρούν στο παιδί μέσα από τη συμπεριφορά της οικογένειας. Σταθερότητα και ασφάλεια έχουν σημασία, για την καλή ανάπτυξη και το χτίσιμο της προσωπικότητας μέσα από το σύνολο παιδί-μητέρα-πατέρα. Πράγματι αυτή η σχέση προσδιορίζεται στην ισορροπία των δύο ενηλίκων γονέων όσον αφορά την προσωπικότητα τους. Φυσιολογικά το παιδί έχει ανάγκη από δύο γονείς, έναν του ιδίου φύλου με τον οποίο θα αποκτήσει την ταυτότητα του και πάνω σε αυτόν θα σχηματίσει τη συμπεριφορά του μέχρι να ενηλικιωθεί, και έναν του αντίθετου φύλου που γίνεται ένα ουσιαστικό συναισθηματικό αντικείμενο, από το οποίο αναζητά την αγάπη και την ταύτιση του με το άλλο φύλο.

Η οικογένεια αποτελεί αναμφίβολα πρωταρχικό παράγοντα στην ανάπτυξη του ατόμου. Είναι το μικρό κοινωνικό κύτταρο μέσα στο οποίο το άτομο κινείται και από όπου θα αποκτήσει την ταυτότητα του. Όλες οι σύγχρονες ψυχολογικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι η οικογένεια κατέχει μορφοποιό δύναμη και ότι το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί τον σπουδαιότερο καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου. Η μορφοποιός αυτή δύναμη φαίνεται ότι βασίζεται στο γεγονός ότι το άτομο παραμένει υπό την άμεση και αποκλειστική σχεδόν επίδραση της οικογένειας για μεγάλο χρονικό διάστημα - περίπου το 1Α της συνολικής διάρκειας της ζωής του - και μάλιστα στα πρώτα στάδια της ατομικής ζωής κατά την οποία ο ψυχικός μηχανισμός είναι εύπλαστος. Πρέπει επιπλέον να τονιστεί ότι οι ισχυροί συναισθηματικοί δεσμοί που δημιουργούνται μέσα στην οικογένεια έχουν ως αποτέλεσμα οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μελών της να έχουν ένταση και διάρκεια. Μέσα στην οικογένεια οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις είναι μέρος της φυσιολογικής λειτουργίας. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα υπάρξουν ή όχι διαμάχες αλλά το πώς θα αντιμετωπιστούν με επιτυχία. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι όταν οι διαφωνίες και διαμάχες επιλυθούν με επιτυχία, τότε η οικογενειακή ζωή εμπλουτίζεται και οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας ενισχύονται. Είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι η σχέση ανάμεσα στη συμπεριφορά του παιδιού δεν είναι μονοδρομική, αλλά κυρίως σχέση αλληλεπίδρασης.

Συχνά έχει υποστηριχθεί ότι η σχέση αυτή είναι αιτιώδης και ότι η συμπεριφορά των γονέων είναι το αίτιο και η συμπεριφορά του παιδιού είναι το αποτέλεσμα. Αυτό όμως δεν είναι απόλυτο καθώς η αιτιώδης αυτή σχέση μπορεί να έχει και αντίστροφη κατεύθυνση, με τη συμπεριφορά του παιδιού να είναι το αίτιο και τις αντιδράσεις των γονέων το αποτέλεσμα. Μέσα σε κάθε οικογένεια υπάρχουν συμμαχίες και αντιπαλότητες. Κάποτε η μητέρα και η κόρη μπορεί να συνασπισθούν εναντίον του πατέρα και του γιου. Κάποτε οι δύο γονείς μπορεί να ενωθούν εναντίον του ενός από τα παιδία τους για ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Όμως μέσα σε μια υγιή οικογένεια οι συμμαχίες αυτές δεν είναι σταθερές και αμετακίνητες αλλά μεταβάλλονται ανάλογα με τις καταστάσεις που προκύπτουν. Εάν οι συμμαχίες αυτές μεταξύ ορισμένων μελών της οικογένειας καταστούν πάγιες και μακροχρόνιες, ανεξάρτητα από το είδος των προβλημάτων που προκύπτουν, τότε είναι πιθανόν να δημιουργηθούν δυσλειτουργίες στην οικογένεια, οι οποίες μακροχρόνια θα έχουν κακές επιπτώσεις. 

Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στην συμπεριφορά των γονέων και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Πιο συγκεκριμένα, οι γονείς που συνδυάζουν στοργή και αυτονομία, δείχνουν ελεύθερα και περισσότερο έκδηλα την αγάπη τους στο παιδί. 
Χρησιμοποιούν διαλεκτικό - εξατομικευμένο τρόπο στη χειραγώγηση του, αναγνωρίζοντας του δικαιώματα και δείχνοντας σεβασμό στην ατομικότητα του, τις ιδιαίτερες προτιμήσεις τους και τα ενδιαφέροντα του. Αυτοί οι γονείς έχουν κατά κανόνα παιδιά με συναισθηματική σταθερότητα, κοινωνικότητα, φιλική διάθεση, έφεση για μάθηση, υψηλή επίδοση, ενισχυμένο αυτοσυναίσθημα, δημιουργικότητα και συνεργατικότητα.

Οι γονείς που συνδυάζουν στοργή και έλεγχο είναι υπερπροστατευτικοί. 
Τα παιδιά τους συνήθως δείχνουν τυραννική συμπεριφορά, εγωιστική στάση, εγωκεντρική διάθεση, περιορισμένες κοινωνικές επαφές, εξάρτηση και κοινωνική ανασφάλεια.

Οι γονείς που συνδυάζουν αυτονομία και εχθρότητα είναι συνήθως οι αδιάφοροι γονείς. 
Τα παιδιά τους προσανατολίζονται και ταυτίζονται με τις ομάδες των συνομηλίκων, γι’ αυτό και η συμπεριφορά τους και η σταδιοδρομία τους κρίνονται από το είδος της ομάδας που τελικά θα ενταχθούν.

Οι γονείς, τέλος, που συνδυάζουν εχθρότητα και αυστηρό έλεγχο είναι οι σκληροί, βίαιοι γονείς. 
Τα παιδιά τους αναπτύσσουν συναισθήματα πικρίας, αποστροφή προς τους άλλους και επιθετικότητα. Άλλοτε δείχνουν εξάρτηση συμμόρφωση και υποκριτική στάση και άλλοτε έκδηλη εχθρότητα και εγκληματικότητα. «Ιδανικοί» λοιπόν γονείς θεωρούνται εκείνοι που δείχνουν στοργή, ενθαρρύνουν αυτονομία και την αυτάρκεια του παιδιού και απαιτούν από εκείνο ώριμη συμπεριφορά. Η συμπεριφορά των γονιών είναι ένας από τους ψυχολογικούς παράγοντες που διαμορφώνουν το ψυχολογικό κλίμα της οικογένειας. Στη διαμόρφωση του τελευταίου συμβάλλουν και άλλοι ψυχολογικοί παράγοντες, όπως η προσωπικότητα των γονέων και οι ενδοοικογενειακές σχέσεις, αλλά και κοινωνιολογικοί παράγοντες, όπως η σύνθεση της οικογένειας, η σειρά γέννησης του παιδιού, και το μορφωτικό -οικονομικό επίπεδο των γονέων.

Όπως τονίστηκε και στην αρχή, η οικογένεια έχει μορφοποιό δύναμη. Το πώς θα χρησιμοποιηθεί αυτή η δύναμη και ποια θα είναι τα αποτελέσματα της είναι ένα τεράστιο ζήτημα το οποίο έχει μελετηθεί στο παρελθόν και συνεχίζει να μελετάται στο παρόν και σίγουρα και στο μέλλον. Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες που επηρεάζουν το αποτέλεσμα αυτής της δύναμης της οικογένειας, τα παραπάνω αγγίξανε μόνο ένα μικρό κομμάτι αυτού του θέματος.

Σε κάθε περίπτωση η μελέτη της οικογένειας, και των επιδράσεων της θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τις κοινωνικές -οικονομικές συνθήκες της κοινωνίας μέσα στην οποία η οικογένεια ζει και αναπτύσσεται.

Ένα από τα βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας, είναι το κατά πόσο η οικογένεια μας, λειτουργεί κανονικά ή όχι. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε απλή. Ορισμένα χαρακτηριστικά συσχετίζονται κατά γενικό κανόνα με μια ομαλή και καλή λειτουργία της οικογένειας. Τέτοια χαρακτηριστικά είναι η αγάπη, η φροντίδα, η υποστήριξη, το αίσθημα ασφάλειας, η ανοιχτή επικοινωνία, η εκτίμηση και ο σεβασμός σε κάθε μέλος της οικογένειας, η ιδιαίτερη σημασία για την αξία του κάθε ατόμου είναι ενδείξεις της καλής λειτουργικότητας της οικογένειας. Πιο συγκεκριμένα, η εξατομικευμένη προσέγγιση για το κάθε παιδί είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων καθώς το κάθε παιδί έχει το δικό του χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία. Είναι σημαντικό για τους γονείς, να εξατομικεύουν τις σχέσεις τους με το κάθε παιδί τους και να ενδυναμώνουν τα καλά και ισχυρά σημεία του χαρακτήρα του καθενός. Υπάρχει σήμερα ένα χάσμα επικοινωνίας ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς οπότε η επικοινωνία που χαρακτηρίζεται από κατανόηση, αγάπη και υπομονή είναι ευεργετική για τα παιδιά και τους γονείς. Η θετική επικοινωνία πρέπει να είναι αμφίδρομη και να υπάρχει μεταξύ όλων των ατόμων που απαρτίζουν μια οικογένεια. Μιλώντας με ειλικρίνεια, ακούγοντας προσεχτικά και υπομονετικά, είναι η αρχή μιας εποικοδομητικής επικοινωνίας. Η έκφραση αγάπης με λόγια και δίνοντας χρόνο, επιτρέπουν τη δημιουργία θετικού κλίματος. Επίσης η ανταλλαγή σκέψεων και απόψεων, χωρίς κριτική διάθεση, συμβάλλουν στην αποφυγή δημιουργίας έντασης.

Κανένα παιδί δεν είναι πολύ μικρό για να του μιλήσουμε με κατανόηση και λογική. Ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να καταλάβει όλους τους λόγους, θα νιώσει τουλάχιστον πως το σέβονται. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Ο σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση είναι απαραίτητα στοιχεία στην επικοινωνία. Οι βιολογικοί δεσμοί από μόνοι τους δεν είναι αρκετοί για τη δημιουργία και διατήρηση καλών σχέσεων που χαρακτηρίζουν την ευτυχισμένη οικογένεια. Έχουμε την ανάγκη να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτό σημαίνει πως από τη μια μεριά δεν καταπιέζουμε τις επιθυμίες ή τα συναισθήματα μας και από την άλλη δεν καταπιέζουμε τον άλλον. Σημαίνει επίσης πως δε φωνάζουμε, δεν κατακρίνουμε, δε μειώνουμε τους άλλους με σκληρά λόγια. Ούτε σε μας άλλωστε θα άρεσε να μας μιλούν μ' αυτόν τον τρόπο. Τα παιδιά είναι ακόμα πιο ευαίσθητα και ευάλωτα στις φωνές και τα σκληρά λόγια. Η εικόνα του εαυτού τους και το αίσθημα της ασφάλειας τους υπονομεύονται σοβαρά. Ο σεβασμός γεννά σεβασμό. Ο γονιός που δείχνει σεβασμό στο παιδί του από τα πρώτα του χρόνια και του μιλά σαν σε ίσο, θ' ανακαλύψει πως και το παιδί θ' ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο αργότερα. Ο γονιός που κατακρίνει, κατηγορεί, πληγώνει ή μειώνει το παιδί του, συχνά θα αντιμετωπίσει την ίδια έλλειψη σεβασμού απ' αυτό, όταν το παιδί θα φτάσει στην εφηβεία του.

Δυστυχώς οι πιέσεις της σύγχρονης ξέφρενης ζωής, επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή της οικογένειας σαν σύνολο. Σε μερικές περιπτώσεις, ορισμένες οικογένειες είναι ένα σύνολο από άτομα που ζουν ο καθένας τη δική του ξεχωριστή ζωή χωρίς να υπάρχουν πολλές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Στη σύγχρονη εποχή, δουλεύουν και οι δύο γονείς σε εξίσου πολύωρα επαγγέλματα παραμελώντας την οικογενειακή εστία καθώς γυρίζουν αργά από τις δουλειές τους μη έχοντας όρεξη να ασχοληθούν με τα παιδιά τους. Τα παιδιά αντίστοιχα, ζουν και λειτουργούν καθημερινά στο δικό τους Γολγοθά. Μεταξύ του σχολείου, του φροντιστηρίου, της ξένης γλώσσας, της άθλησης ή η μάθηση κάποιου μουσικού οργάνου δεν μένει καιρός να επικοινωνήσει με το γονιό.

Τα βασικά χαρακτηριστικά για το χτίσιμο μιας δυνατής, ευτυχισμένης και υποστηρικτικής σχέσης σε μια οικογένεια είναι η ανοιχτή επικοινωνία, ο πολύτιμος χρόνος να περνούν μαζί, η αρμονική σχέση των γονιών, η εξατομικευμένη προσέγγιση για το κάθε παιδί, η αποδοχή ώστε τα παιδιά να γνωρίζουν ότι οι γονείς εκτιμούν τις προσπάθειες τους και τις επιτυχίες τους. Επίσης η αποφυγή σκληρής κριτικής και σχολιασμού που μπορεί να τα πληγώσει καθώς το πνεύμα της ομαδικής εργασίας μέσα στην οικογένεια. Συνεπώς τα παιδιά έχουν ένα ισχυρό δέσιμο με το γονέα, τείνουν να νοιώθουν καλά για τον εαυτό τους και να έχουν μια ομαλή ψυχολογική και βιολογική ανάπτυξη. Αν τα παιδιά έχουν μια καλή σχέση με τους γονείς είναι πιο πιθανό να μένουν κοντά στις συμβουλές τους, διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο το μεταξύ τους δέσιμο. Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι γονείς ότι το παιδί μεγαλώνει και να προσαρμόζονται στις αλλαγές του.

Αντίθετα, τα χαρακτηριστικά των οικογενειών που είναι δυστυχισμένες δεν λειτουργούν σωστά έχοντας κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ένας από τους γονείς έχει υπερβολική εξουσία και στην ουσία διοικεί μόνος του την οικογένεια οξύνοντας έτσι διαφωνίες και συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια. Επίσης η έλλειψη εκτίμησης, μεταξύ των ατόμων που απαρτίζουν την οικογένεια κάνουν δυστυχισμένη μια οικογένεια και τα μέλη της, δεν ακούν ή δεν μιλάνε ο ένας στον άλλο σαν συνέπεια την άρνηση αναγνώρισης ή αποδοχής της γνώμης των άλλων. Υπάρχει στις οικογένειες αυτές αυξημένη χρήση αρνητικών τρόπων επικοινωνίας όπως για παράδειγμα κριτική, φωνές, βλοσυρότητα. Παρατηρείται επίσης αυξημένη χρήση σωματικής τιμωρίας για την επιβολή πειθαρχίας.

Αναμφισβήτητα οι κακές σχέσεις στην οικογένεια και το διαζύγιο αποτελούν τραυματικά γεγονότα για τα παιδιά και τους χαρακώνουν την ψυχή για όλη τους τη ζωή. Η βία/κακοποίηση στην οικογένεια μπορεί να είναι λεκτική (που είναι η πλέον συνήθης) ή σωματική (φυσική) ή σεξουαλική ή ψυχολογική ή συνδυασμός των παραπάνω. Αλλά και μια δυσαρμονία στην οικογένεια και ένα κακό κλίμα στην οικογένεια μπορεί να στιγματίσει την ψυχή των παιδιών, πόσο μάλλον οι παραπάνω μορφές βίας... Προσοχή: το ίδιο κακή και προβληματική είναι και η οικογένεια όπου ο ένας ή και οι δύο γονείς είναι αδιάφοροι για ένα ή όλα τα παιδιά τους.

Ψυχολογικά προβλήματα είναι αυτό που πάντα αναπτύσσουν τα παιδιά όταν υπάρχει δυσαρμονία και/ή βία ή αδιαφορία στην οικογένεια. Ψυχαναλυτικά τα παιδιά δεν μπορούν να λύσουν το οιδιπόδειο σύμπλεγμα (σύμπλεγμα της Ηλέκτρας στα κορίτσια) κατά το οποίο ενώ στην πρώιμη παιδική ηλικία δένονται συναισθηματικά (φροϋδικά "ερωτεύονται") με τον γονέα του αντίθετου φύλου (ενώ έχουν συναισθήματα ζήλειας προς τον γονέα του ιδίου φύλου), ενώ αργότερα, πριν την εφηβεία (το πολύ μέχρι 8 ετών) το σύμπλεγμα λύνεται με το να ταυτίζονται με το γονέα του ιδίου φύλου. Αυτό έχει τεράστια σημασία για την ταύτιση με το σεξουαλικό φύλο. Συγκεκριμένα το αγόρι ταυτιζόμενο με τον πατέρα, ταυτίζεται με το ανδρικό πρότυπο. Ομοίως και το κορίτσι ταυτιζόμενο με τη μητέρα ταυτίζεται με το γυναικείο πρότυπο. Ανεξαρτήτως αν οι παραπάνω απόψεις του Φρόυντ ισχύουν ή όχι, αν και είναι εμφανές το δέσιμο των αγοριών/ ανδρών με τη μητέρα τους και των κοριτσιών/ γυναικών με τον πατέρα τους, αυτό που ισχύει είναι η σεξουαλική ταύτιση του φύλου και του ρόλου του φύλου με το να ταυτίζεται το παιδί στην όψιμη παιδική του ηλικία (και προεφηβικά, πριν την έναρξη σεξουαλικής δραστηριότητας) με τον γονέα του ιδίου φύλου.
Έτσι, σε οικογένειες που υπάρχει δυσαρμονία και ακόμα περισσότερο σε οικογένειες όπου υπάρχει βία και κακοποίηση κάθε μορφής (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, λεκτική ή συνδυασμός τους), τότε το παιδί μπορεί να μην ταυτίζεται σεξουαλικά με το πρότυπο του φύλου, με τον γονέα του ιδίου φύλου. 

Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχουν αρνητικές ("κακές") ασυνείδητες (που δεν τις καταλαβαίνουμε) απωθημένες εμπειρίες (συνήθως από την βρεφική ηλικία, αλλά μπορεί να είναι ακόμα και σε νεογνική (π.χ. νεογνά που παράτησαν οι γονείς τους εμφανίζουν προβλήματα π.χ. δεν τρώνε, είναι ευέξαπτα κτλ) ή ακόμα και κατά την εμβρυϊκή περίοδο της ζωής (π.χ. αν η μάνα ή/και ο σύζυγος δεν ήθελαν το μωρό, αν αυτή κακοποιήτο κτλ). Αλλά μπορεί αυτές οι αρνητικές εμπειρίες να υπάρχουν και στην εφηβεία, κατά την οποία το σεξουαλικό πρότυπο ακόμη διαμορφώνεται.

Με πιο απλά λόγια, το παιδί έχει ζήσει αρνητικές εμπειρίες (που μπορεί να μην είναι οπωσδήποτε πολλές) με τον ένα ή και τους 2 του γονείς. Οι εμπειρίες αυτές έχουν απωθηθεί στο ασυνείδητο και όταν βγαίνουν στην επιφάνεια είναι σκέψεις που θα ενοχλούσαν το άτομο αν έρχονταν στο συνειδητό μέρος του εγκεφάλου του και έτσι εμφανίζονται καμουφλαρισμένες (π.χ. σε ένα περίεργο όνειρο ή στην τέχνη όπως ζωγραφική) ή η διαδικασία της απώθησης δημιουργεί στρες (νεύρωση) ή κατάθλιψη (η λεγόμενη αντιδραστική) ή νευρικά τικ.

Εδώ περιγράφω συνοπτικά τους βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς σκοπούς και ρόλους της οικογένειας ως εξής:

1. παροχή τροφής, κατοικίας και άλλων υλικών αγαθών για τη διατήρηση της ζωής και την προστασία των μελών της από εξωτερικούς κινδύνους.

2. παροχή κοινωνικής συντροφικότητας, που είναι το υπόβαθρο για τις συναισθηματικές σχέσεις της οικογένειας.

3. παροχή δυνατοτήτων για την ανάπτυξη της προσωπικής ταυτότητας συνδεδεμένης με την οικογενειακή ταυτότητα. Το αίσθημα ταυτότητας είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση καινούργιων εμπειριών και τη δημιουργία νέων δεσμών.

4. δημιουργία σεξουαλικών προτύπων και ρόλων που προετοιμάζουν το δρόμο για την σεξουαλική ωρίμανση και ικανοποίηση

5. κοινωνικοποίηση των παιδιών με την εκπαίδευση τους σε κοινωνικούς ρόλους και την προετοιμασία τους για την αποδοχή κοινωνικών ευθυνών.

6. καλλιέργεια γνώσεων και υποστήριξης της δημιουργικότητας και των πρωτοβουλιών του κάθε μέλους.


Δημήτρης Μπούκουρας

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Τα Παιδιά Μιας Άλλης Εποχής
Ένα κείμενο που πρέπει να μελετήσουν οι Αντιεμβολιαστές

Εμβολιασμός, Αντιεμβολιαστές, Πολιομυελίτιδα
Τα Παιδιά Μιας Άλλης Εποχής (Που Δεν Θέλουμε Να Επανέλθει)
Το 1949 η Judith ήταν μόλις 6 χρονών. Μια μέρα αρρώστησε πολύ.
Τόσο πολύ που θυμάται τους γονείς της να την ντύνουν γρήγορα και να την βάζουν στο αυτοκίνητο τρέχοντας για το νοσοκομείο. 
Μόλις έφτασε στο Englewood Hospital στο Bridgeport οι γιατροί την τοποθέτησαν αμέσως μέσα στον «σιδερένιο πνεύμονα». 
Μια μηχανή που την κρατούσε στη ζωή παρέχοντάς της οξυγόνο αφού το σώμα της ξαφνικά παρέλυσε από το λαιμό και κάτω. 
Χρόνια αργότερα η μητέρα της θα της έλεγε πως εκείνο το βράδυ, οι γιατροί τούς είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα άντεχε ως το πρωί. Ο φόβος των γιατρών δεν ήταν υπερβολικός. 
Τη χρονιά που αρρώστησε η Judith, 42.000 παιδιά στην Αμερική κόλλησαν πολιομυελίτιδα και πάνω από 3000 πέθαναν.

Η Judith επέζησε. Επέζησε με μια σιδερένια πλατίνα στα πόδια και μόνιμη σκολίωση που δεν της επέτρεψε ποτέ να χαρεί παιχνίδι και τρέξιμο.
Χρειάστηκαν 8 χρόνια, από το μοιραίο βράδυ που αρρώστησε η Judith, για να ανακοινωθεί η επιτυχής δημιουργία του πρώτου αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου για την πολιομυελίτιδα. Χιλιάδες παιδιά ευθύς εμβολιάστηκαν και ο αριθμός των θυμάτων έπεσε από 35 χιλιάδες το 1953, στις 5,6 χιλιάδες μέχρι το 1957 στα 162 μόνο παιδιά μέχρι το 1961.
Σήμερα, η εμφάνιση πολιομυελίτιδας έχει πέσει κατά 99%, με κρούσματα πια μόνο σε χώρες όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Σήμερα η πολιομυελίτιδα, είναι μόνο μία από τις ποικίλες μολυσματικές ασθένειες που οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να τιθασεύσουν. Μαζί με την Διφθερίτιδα, τον Τέτανο, τον Κοκκύτη, την Ιλαρά, την Παρωτίτιδα, την Ερυθρά αποτελούν απλά λέξεις στα βιβλιάρια υγείας των παιδιών μας. Στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν όμως οι λέξεις αυτές συγκροτούσαν το χειρότερο εφιάλτη για τον κάθε γονιό. 
Βλέπετε, τον καιρό της Judith, δεν υπήρχε αντιεμβολιαστικό κίνημα. Υπήρχε απλά παιδικός θάνατος.
Σήμερα είμαστε πια τόσο υγιείς, που έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε αβάσιμες επιθέσεις στα μεγαλύτερα όπλα που διαθέτουμε για την πρόληψη και την προαγωγή της υγείας μας: Τα εμβόλια.
Μην ξεγελιέστε όμως. Δεν είμαστε υγιείς επειδή οι ιοί και τα βακτήρια με τα οποία συγκατοικούμε σε αυτό τον πλανήτη, έγιναν «απολιθώματα». Είμαστε υγιείς επειδή υπάρχει μία κρίσιμη μάζα εμβολιασμένων ατόμων που προφυλάσσει από εξάπλωση μιας πανδημίας από τους ίδιους ιούς και βακτήρια που κάποτε θέριζαν. Και όσο το αντιεμβολιαστικό κίνημα αυξάνεται, όσο η κρίσιμη αυτή μάζα πέφτει, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να εμφανιστούν κρούσματα «vintage» ασθενειών. 
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξηγεί πως προκειμένου να επιτευχθεί συλλογική ανοσία ενάντια σε λοιμώδη νοσήματα και να αποφευχθεί η εκδήλωση επιδημιών, η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού πρέπει να φθάνει στο 95%.

Το παράδοξο με τα εμβόλια είναι πως τελικά έγιναν θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους.
Και κατανοώ. Το όνειρο κάθε γονιού είναι να προσφέρει στα παιδιά του το καλύτερο δυνατό σε όλους τους τομείς, πόσον μάλλον στον τομέα της υγείας.
Όμως ως γονείς, ας ενημερωθούμε σωστά για να μην γίνουν τελικά τα παιδιά μας θύματα της αμάθειάς μας.
Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σχετικά με τους μύθους γύρω από τα εμβόλια.

Υγ 1: Oχι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν χρηματίζεται από τις Φαρμακοβιομηχανίες
ΥΓ 2: Όχι. Ως μητέρα/πατέρας δεν γνωρίζεις εσύ καλύτερα τι είναι πιο σωστό για το δικό σου παιδί όσον αφορά στον εμβολιασμό. Το ότι έγινες γονιός δε σε κάνει αυτομάτως και ειδικό στην Ανοσολογία και Παιδιατρική. Ούτε το «youtube» θωρείται πηγή έγκυρης άντλησης των πληροφοριών σου.
ΥΓ 3: Ναι. Όλα τα φάρμακα μπορεί να έχουν παρενέργειες. Ακόμα και το Panadol. Όπως και κάθε φορά που οδηγείς υπάρχει περίπτωση να βρεθείς σε ατύχημα. Η ζώνη θα σου σώσει τη ζωή. Σε κάποιες πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί η ίδια η ζώνη να σε πληγώσει. Τι αποφασίζεις;

16 Αυγούστου του 1943
Η σφαγή στο Κομμένο Άρτας από τους Ναζί

Ναζί εγκλήματα, Σφαγή στο Κομμένο

Ήταν 16 Αυγούστου του 1943 όταν ο διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ έδωσε τη διαταγή «Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο». Οι μαρτυρίες των κατοίκων που επέζησαν προκαλούν φρίκη. 

Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1943, ο 12ος Λόχος του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος, που είχε στρατοπεδεύσει σε μια κοιλάδα στα βόρεια ακριβώς της Άρτας, κάπου κοντά στη Φιλιππιάδα, κλήθηκε να βγει από τις σκηνές του. 
Ο διοικητής του Συντάγματος, Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο «Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους».
O Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ήταν ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι έχει μετατρέψει το 98ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ. 
Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί.


Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες. 
Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό. Ο 25χρονος Διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του.

"Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο" είπε. Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης. 
Xαράματα 16ης Αυγούστου ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού.

Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δε σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων.

Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων βιάστηκαν κατ' εξακολούθηση από τους γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σα ζώα. Έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και το άναβαν.

Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της. Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ' όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.

Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με τριάντα πέντε άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα.

Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ' τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ' τις βάρκες και πάλευαν να γλιτώσουν απ' τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, σχεδόν είκοσι άτομα.
Από αυτό που συμπεραίνεται, από τα λεγόμενα επιζώντων αυτοπτών μαρτύρων για ορισμένα περιστατικά, είναι ότι οι φονιάδες μεθούσαν με ναρκωτικές ουσίες για να είναι γρήγοροι στις αποφάσεις τους και όσο πιο αποτελεσματικοί στα πρωτόγονα ένστικτά τους. 
Στην εκκλησιά της Παναγιάς του χωριού, αφού αφόδευσαν στην πύλη του ιερού βήματος, πέταξαν στο πάτωμα του ναού τις εικόνες του τέμπλου και τα ιερά σκεύη.

Ο παπάς της εκκλησίας πιάστηκε από τους Γερμανούς και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον σύρανε αιμόφυρτο στον προπυλώνα της εκκλησίας και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο μέτωπο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της σφαγής του Κομμένου μαζί με το Ευαγγέλιο που βρέθηκε διάτρητο από σφαίρα σε μια γωνία, με ποτισμένες τις σελίδες του από το αίμα αυτού του τίμιου κληρικού.

Ο άλλος ιερέας του χωριού, που εφημέρευε στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στον Λουτρότοπο και που είχε έρθει στους συγγενείς του για το πανηγύρι, βρέθηκε κατακρεουργημένος και αιμόφυρτος και με βγαλμένα τα μάτια. Με μια ειδική σκόνη που έριχναν στο πάτωμα και με μια πιστολιά έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, αφού πρώτα έπαιρναν ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα.

Το θέαμα στο Κομμένο μετά την σφαγή ήταν φρικιαστικό. Παντού πτώματα απανθρακωμένα, ενώ η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά από καμένες σάρκες. Ανθρώπινα μέλη ήταν διασκορπισμένα από δω και από εκεί, ενώ τα σκυλιά είχαν αρχίσει να τρώνε κομμάτια κρέας από διάφορα σώματα.

Γύρω στο απόγευμα της 16ης Αυγούστου ο Δημήτρης Αποστόλου, ένας νεαρός Κομμενιώτης, γύρναγε στο χωριό του και στο σπίτι του. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν φύγει, μετά από 7 ώρες που κράτησε η επιδρομή. Στα απανθρακωμένα απομεινάρια των σπιτιών, δοκάρια καίγονταν ακόμη. Η κοιλιά μιας γυναίκας είχε σχισθεί και ένα κοτόπουλο είχε αρχίσει να σέρνει τα εντόσθια της κατά μήκος του δρόμου. Λίγο μετά που είδε αυτό, ο Αποστόλου λιποθύμησε.

Ένα δεκάχρονο αγόρι τότε, ο Αλέξανδρος Μάλιος, που έχασε όλη την οικογένεια του, θυμάται "Σα φτάσαμε κοντά στο σπίτι, ακόμα κάπνιζε. Απ' έξω δεν μπορούσαμε να περάσουμε απ' τους σκοτωμένους. 

Δεν είχες που να πατήσεις. Δρασκελίσαμε πάνω απ' τα πτώματα κι αντίκρισα τον πατέρα μου μ' ένα μικρό παιδί μέσα στα αίματα. Οι άλλοι μέσα ήταν όλοι καμένοι. Έσκυψα, τον αγκάλιασα και λιποθύμησα. Τα είχαμε χαμένα και ζούσαμε σ' ένα εφιαλτικό όνειρο, έτσι που δεν είχαμε τη δύναμη να κλάψουμε". Συνολικά 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα του Κομμένου εκείνη τη μέρα σ' αυτή τη σφαγή. Ίσως της πιο φριχτής που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής.


Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των πτωμάτων, οι Κομμενιώτες τα έθαβαν επιφανειακά με λίγο χώμα, στις αυλές και στους κήπους των σπιτιών. Στην πλατεία του χωριού, τον Αύγουστο του 1946 οι κάτοικοι χτίσανε ένα καλλιμάρμαρο μνημείο που αναγράφονται τα ονόματα των 317 πατέρων και τέκνων και αδελφών. 
Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι Ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 100 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη στη ζωή.

Ήρωες ή... Πυροσβέστες!!

Φωτιές, Πυρκαϊές.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις


σε απόσταση αναπνοής από τις φλόγες,
όμως βρίσκει τη ψυχραιμία να σώζει τη ζωή του πτηνού,
το οποίο, μάλιστα, κρατά με τρόπο ούτως ώστε να μην πληγωθεί
η απελπισία του πυροσβέστη
Πιο χαμηλά, δεν γίνεται
Ήρωες της διπλανής πόρτας,
που δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς,
γιατί, όπως είπε και ο ποιητής, οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά...
Ήρωας....

Μοιρασμένη Ευτυχία ... Διπλή Ευτυχία

Δύο άνδρες και οι δύο σοβαρά άρρωστοι έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Ο ένας άνδρας μπορούσε να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να βοηθήσει την αποστράγγιση του υγρού από τους πνεύμονες του.
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. 
Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος με την πλάτη του.
Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες ατελείωτες. 
Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, για την θητεία τους στο στρατό …για το παράθυρο του νοσοκομείου. 
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου ο κόσμος του γινόταν πλατύτερος και ζωντάνευε με όλη τη δραστηριότητα και το χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη. 
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους.
Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και στο βάθος του ορίζοντα φαινόταν η ωραία θέα της πόλης.
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσιες λεπτομέρειες, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.
Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να την δει με τα μάτια του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο του περιέγραφε με παραστατικές λέξεις.

Πέρασαν έτσι ημέρες, εβδομάδες και μήνες. 
Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερό για το μπάνιο τους αλλά βρήκε το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε γαλήνια στον ύπνο του.
Λυπημένη κάλεσε τους νοσοκόμους να πάρουν το νεκρό σώμα. 
Τη στιγμή που φάνηκε ότι ήταν πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο.
Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και, όταν σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο.
Σιγανά και με πόνους στηρίχτηκε στον ένα του αγκώνα για να ρίξει την πρώτη ματιά του στο πραγματικό κόσμο έξω.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Υπήρχε μόνο ένας άσπρος τοίχος.

Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να είχε κάνει το συχωρεμένο συγκάτοικο του να του περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.
Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο. 
Είπε, ‘Ίσως ήθελε απλά να σας δώσει κουράγιο.’
Επίλογος

Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους παρά τη δική μας κατάσταση. Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιοι, απλά μετρήστε όλα τα πράγματα τα οποία έχετε που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.
‘Το Σήμερα είναι ένα δώρο που ονομάζεται Παρόν. Η προέλευση της επιστολής αυτής είναι άγνωστη.
Thinking Humanity
ti les twra