Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Η αξιοπρέπεια από βαγόνι σε βαγόνι

ΔΕΝ ήταν η πρώτη φορά. Αυτή τη φορά το παρατήρησα. 
Καθώς στις γιορτές οι περιπτώσεις είναι όλο και περισσότερες. Στις καφετέριες. Στο Μετρό: Η γνωστή έντονη (για να ακούγεται) φωνή, με το γνωστό παρακλητικό ύφος:

-"Κύριες μου και κύριοι. Είμαι άνεργη μητέρα. Το παιδί μου (που είχε στην αγκαλιά) είναι δέκα μηνών. Δεν ζητιανεύω. Πουλάω έναν αναπτήρα κι ένα στυλό πενήντα λεπτά. Σας παρακαλώ. Βοηθήστε με. Να πάρω γάλα για το παιδί μου".
ΉΤΑΝ δεν ήταν, 25 ετών και δεν έδειχνε "επαγγελματίας". Στην επόμενη στάση, η επόμενη μητέρα. Ίδιας περίπου ηλικίας. Με το παιδί στην αγκαλιά, τεσσάρων μηνών και να προσφέρει, έναντι επίσης πενήντα λεπτών, δύο αναπτήρες.
ΔΕΝ ήταν η πρώτη φορά. Αυτή τη φορά καθώς ήμουν στο Μετρό καθιστός και δεν είχα να κάνω κάτι με το τηλέφωνο, το σκέφτηκα:

-ΠΩΣ είναι να παίρνεις αυτή την απόφαση;
Αφού έχεις προσπαθήσει όλα τα άλλα. Αφού είσαι σε αδιέξοδο. Αφού δεν έχεις άλλη λύση. Άλλη επιλογή. Να βγεις στο δρόμο και να απλώσεις (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) το χέρι.
-ΠΩΣ κοιμάσαι το προηγούμενο βράδυ, όταν πλέον το έχεις αποφασίσει;
-ΠΩΣ είναι την πρώτη μέρα; Πώς είναι η πρώτη φορά; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι; Να γίνεσαι ενοχλητικός. Πώς νιώθεις όταν το πρώτο κέρμα πέσει στην παλάμη σου;
-ΠΩΣ είναι να περιφέρεις την αξιοπρέπειά σου από βαγόνι σε βαγόνι; Από τρένο σε τρένο; Από μέρα σε μέρα;
-Οι ηθοποιοί (ακόμα και οι μεγαλύτεροι) λένε ότι κάθε φορά, πριν βγουν στη σκηνή, έχουν τρακ. Όντας καλλιτέχνες. Όντας επαγγελματίες. Αυτό, πώς είναι να το κάνεις κάθε μέρα; Το συνηθίζεις; Μπαίνεις σιγά σιγά στο πετσί του ρόλου; Είναι πλέον μία δουλειά; Είναι η δουλειά σου;
-ΠΩΣ είναι να διαλαλείς τα "πενήντα λεπτά", βάζοντας στην άκρη την αξιοπρέπειά σου; Να το αποδέχεσαι. Να το βιώνεις. Να είναι η καθημερινότητά σου.
-ΠΩΣ είναι να εισπράττεις τα ψυχρά, τα αδιάφορα, τα περιφρονητικά, τα ειρωνικά βλέμματα; Τους βλέπεις, ή κοιτάς χωρίς να βλέπεις τίποτα;

Προφανώς και δεν ανακάλυψα την Αμερική. Έχω δει τη δεκαετία του 80 στη Νέα Υόρκη τις στρατιές των ζητιάνων. Των χόουμλες. Με τα πλαστικά ποτήρια στο χέρι. Να καθαρίζουν τα παρμπρίζ. Πολύ πριν εμφανισθούν στην Αθήνα τα παιδιά των φαναριών και οι μετανάστες. 
Έχω προλάβει τους ζητιάνους της δεκαετίας του 60. 
Ο Μίμης Φωτόπουλος της "Κάλπικης λίρας", στον "αόμματο" και "κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω", δεν ήταν προϊόν της φαντασίας του σεναριογράφου. Ο πραγματικός "αόμματος" που περιφερόταν στους δρόμους ζητιανεύοντας ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Ήταν η ίδια εποχή που "ζητιανεύοντας" έβγαζε τα προς το ζην ο Μάρκος Βαμβακάρης. Έπαιζε μπουζούκι στα καφενεία και στις ταβέρνες και άπλωνε το τσίγκινο πιατάκι για το "ό,τι έχετε ευχαρίστηση". 
Πέρασε μισός αιώνας. Η χώρα έδειχνε ότι είχε προκόψει αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι οι λογαριασμοί δεν ήταν σωστοί.
Προφανώς και δεν ανακάλυψα την Αμερική. Έτσι όπως είναι φτιαγμένος ο κόσμος, δεν τους χωράει όλους. Πάντα κάποιοι περίσσευαν. Κι όχι από δικιά τους ευθύνη. Επειδή έτυχε να γεννηθούν σε λάθος χρόνο, σε λάθος τόπο. Προϊόντος του χρόνου και καθώς από τη δεκαετία του ’60, που λέγαμε, έχει περάσει μισός αιώνας, είναι εμφανές, ότι αυτοί οι "κάποιοι" που περισσεύουν γίνονται όλο και περισσότεροι. 
Με κάποιους άλλους να επιμένουν ότι πέραν του καπιταλισμού και της ελεύθερης οικονομίας καλύτερο δεν υπάρχει.

Και γι’ αυτό η επαιτεία (με βάση τον Ποινικό Κώδικα) είναι αδίκημα. Ούτε αποδείξεις κόβουν, ζητιάνοι και μικροπωλητές, ούτε φορολογική δήλωση κάνουν.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙΣΑΡΗΣ

contra.gr

«Η φίλη μου η Ζωή» βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι...

«Η φίλη μου η Ζωή» μια ταινία κινούμενων σχεδίων που μας φέρνει κοντά στα παιδιά με αναπηρία.
Σε μια ταινία κινούμενων σχεδίων που δημιούργησαν η ΕΛΕΠΑΠ και οι εργαζόμενοι της εταιρίας MSD, ο μικρός Βασίλης μας μιλάει για τη φίλη του τη Ζωή, ένα μικρό κορίτσι που ενώ βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι διεκδικεί το δικαίωμα να ζει μία φυσιολογική ζωή όπως όλα τα παιδιά του κόσμου.
Μέσα από τα μάτια του Βασίλη μαθαίνουμε όλα όσα του έμαθε η Ζωή, γύρω από τον τρόπο που πρέπει να μιλάμε και συμπεριφερόμαστε σε ένα παιδί με αναπηρία. «Τίποτα δεν την ξεχωρίζει από τους φίλους μου» μας εξηγεί ο Βασίλης.
Ο στόχος του αυτής της μικρής ιστορίας είναι να ενημερώσει και να εκπαιδεύσει παιδιά αλλά και ενήλικες για τα δικαιώματα των παιδιών με αναπηρία αλλά και για το πώς εμείς θα πρέπει εμείς να τους συμπεριφερόμαστε.
Η ταινία το επόμενο διάστημα πρόκειται να προβληθεί σε μαθητές δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων, όπως ανακοινώθηκε στην παρουσίαση της πρώτης ολοκληρωμένης εκστρατείας στην Ελλάδα για την ευαισθητοποίηση για την ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία με την ονομασία «Βήματα Ζωής».
Η ταινία δημιουργήθηκε από τους από 230 εργαζόμενους της MSD με την καθοδήγηση ειδικών της ΕΛΕΠΑΠ, στο πλαίσιο του Social Hackathlon: 
«Η Δύναμη μιας ημέρας».