Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Τα στερεότυπα διαλύουν την ψυχολογία των μικρών κοριτσιών - Girls are affected by stereotypes by age 6

Τα κορίτσια ξεκινούν να θεωρούν τους εαυτούς τους λιγότερο ταλαντούχους από τη φύση τους σε σχέση με τα αγόρια από την ηλικία μόλις των έξι ετών, ανακοίνωσε ομάδα αμερικανών ερευνητών.
Girls are affected by stereotypes by age 6
Οι ίδιοι υποστηρίζουν μάλιστα ότι τα “αποκαρδιωτικά” αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι το πρόβλημα κινδυνεύει να γιγαντωθεί επηρεάζοντας τις μελλοντικές τους καριέρες.
Η μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 400 παιδιών και δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Science, διαπίστωσε αρχικά ότι τόσο τα πεντάχρονα αγόρια όσο και τα συνομήλικά τους κορίτσια θεωρούν “εξαιρετικό” το φύλο τους. 

Αλλά, μόλις έναν χρόνο αργότερα έχουν ήδη προκύψει οι διαφορές των δύο φύλων.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες από τα πανεπιστήμια Princeton, Νέας Υόρκης και Ιλινόι, τα στερεότυπα τότε αρχίζουν να φαίνονται.
Ανάμεσα στις πιθανές αιτίες για τη δημιουργία αυτών των στερεοτύπων συγκαταλέγονται η έκθεση στα μέσα ενημέρωσης, η επιρροή από τους καθηγητές, τους γονείς και άλλα παιδιά.
Για τις ανάγκες της έρευνας, ομάδες πεντάχρονων, εξάχρονων και επτάχρονων παιδιών υποβλήθηκαν σε διάφορα πειράματα.

Σε ένα από αυτά, οι ερευνητές διάβασαν στα παιδιά μία ιστορία για κάποιον “πολύ, πολύ έξυπνο” χωρίς να είναι σαφές για ποιόν πρόκειται.
Στη συνέχεια τα παιδιά κλήθηκαν να μαντέψουν τον πρωταγωνιστή της ιστορίας από τέσσερις φωτογραφίες –δύο ανδρών και δύο γυναικών.

Στην ηλικία των πέντε, στο 75% των περιπτώσεων, τα αγόρια επέλεξαν τους άνδρες και τα κορίτσια τις γυναίκες. Αλλά στην ηλικία των έξι, ενώ τα αγόρια εξακολουθούσαν να επιλέγουν τους άνδρες, τα κορίτσια άρχισαν και εκείνα να επιλέγουν άνδρες.
Σε ένα άλλο πείραμα ομάδες παιδιών έπαιξαν ένα επιτραπέζιο.
Για κάποια από αυτά, το παιχνίδι χαρακτηρίστηκε ότι απευθύνεται “σε παιδιά που είναι πολύ, πολύ έξυπνα”, ενώ για άλλα η περιγραφή ήταν “για παιδιά που προσπαθούν πολύ, πολύ σκληρά”.

Τα εξάχρονα και τα επτάχρονα κορίτσια ήταν το ίδιο πιθανό με τα αγόρια να απολαύσουν το παιχνίδι για τα παιδιά που προσπαθούν, αλλά πολύ λιγότερο πιθανό να απαντήσουν ότι διασκέδασαν με το παιχνίδι για έξυπνα παιδιά.
Ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Αντρέι Σιμπιάν, δήλωσε στην ιστοσελίδα του BBC: “Το μήνυμα που προκύπτει από αυτά τα στοιχεία είναι ότι τα μικρά παιδιά εκτίθενται πολιτισμικά στην άποψη ότι η ευφυΐα είναι πιθανότερα ανδρικό χαρακτηριστικό παρά γυναικείο.
Είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε αυτά τα αποτελέσματα να προκύπτουν τόσο νωρίς. Όταν τα βλέπεις, συνειδητοποιείς πόσο δύσκολος θα είναι ο αγώνας”.
Η έρευνά του είχε στο παρελθόν εξετάσει την σχέση της ακαδημαϊκής καριέρας με την ανάγκη να υπάρχει εγγενής ευφυϊα για να πετύχει κάποιος. 

Όπως υποστήριζε η έρευνα, όσο περισσότερο θεωρούσε κάποιος απαραίτητη την ευφυΐα–όπως για να πετύχει κάποιος στη Φυσική ή την Φιλοσοφία–τόσο μικρότερος ο αριθμός των εμπλεκόμενων γυναικών.
“Από νωρίς, τα κοινωνικά στερεότυπα μπορούν να δημιουργήσουν διαφορές στην πορεία”, εξηγεί ο Σιμπιάν.
“Στα πέντε, έξι ή επτά δεν σκέφτεται κάποιος την καριέρα του, αλλά σύντομα παίρνει αποφάσεις για το τι μαθήματα θα επιλέξει και σε ποιές εξωσχολικές δραστηριότητες θα συμμετάσχει. Ακόμη και αν οι διαφορές είναι αρχικά μικρές, μπορεί να εξελιχθούν σε πολύ μεγαλύτερες”.
Μια άλλη ερευνήτρια, η δρ Λιν Μπιαν συμβουλεύει τους γονείς και τους δασκάλους να δίνουν έμφαση στη σημασία που έχει η σκληρή δουλειά. 

Η ίδια είπε στο BBC: 
“Οι έρευνες υποδηλώνουν ότι όλοι έχουν καλύτερη εξέλιξη, όταν θεωρούν ότι η σκληρή δουλειά είναι το μυστικό της επιτυχίας. 
Στις μελέτες μας τα κορίτσια ενδεχομένως να επηρεάζονται ιδιαίτερα από τα μηνύματα που επικεντρώνονται στη ‘σκληρή δουλειά’–ενδιαφέρονταν εξίσου να παίξουν το παιχνίδι, όπως και τα αγόρια. Επομένως, τονίζοντας τη σημασία της σκληρής δουλειάς για την επιτυχία μπορεί να προστατεύσουμε, ακόμη και να προωθήσουμε τα ενδιαφέροντα των μικρών κοριτσιών”.


ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πελάτης αρνείται να κάτσει δίπλα σε παιδί
με ειδικές ανάγκες ...

και ο σερβιτόρος αρνείται να τον εξυπηρετήσει.
Η Kim Castillo πήγε τον γιο της Milo στο εστιατόριο Laurenzo στο Χιούστον του Τέξας. Αυτή και ο Milo ήταν συχνοί πελάτες, και χαιρέτησαν θερμά το προσωπικό όταν μπήκαν στο μαγαζί μια ημέρα του 2013.

Ωστόσο, υπήρξε μια οικογένεια, η οποία ενοχλήθηκε με τον Milo, επειδή είναι ένα αγόρι με ειδικές ανάγκες.
Ο Michael Garcia, ένας σερβιτόρος, παρατήρησε ότι η οικογένεια είχε αλλάξει τραπέζι, και μεταφέρθηκε πιο μακριά από την Kim και τον Milo, ο οποίος είχε κάτσει δίπλα τους στο εστιατόριο.
“Καθόμασταν εκεί και ξαφνικά παρατήρησα ότι η απέναντι οικογένεια σηκώθηκε και μεταφέρθηκε προς το πίσω μέρος του εστιατορίου,” δήλωσε η Kim. “Σκέφτηκα μήπως μετακινήθηκαν λόγω του γιου μου…”
Ο Garcia δεν το σκέφτηκε καχύποπτα μέχρι που άκουσε τον άντρα της οικογένειας να λέει κάτι δυνατά και καθαρά που του φάνηκε αδιανόητο.

“Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία μέχρι τη στιγμή που τον άκουσα να λέει: Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες πρέπει να κάθονται κάπου αλλού.”
Ο Garcia εκνευρίστηκε. 
“Ήταν πολύ άσχημο αυτό που είπε. Με επηρέασε τόσο που όταν με φώναξε, γύρισα και του είπα: Λυπάμαι, δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω.”

Η οικογένεια δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο Garcia αρνήθηκε να τους εξυπηρετήσει και έφυγε γρήγορα. Η Kim δεν μπορούσε να πιστέψει τι έκανε ο Garcia για εκείνη και το γιο της.
“Τρελάθηκα όταν άκουσα κάτι τέτοιο,” είπε.
Ο Garcia πήρε συγχαρητήρια από τους πελάτες και απ’ τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού. 
Ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο, ειδικά όταν είναι προκατειλημμένος.
“Με αναστάτωσε γιατί τους ‘ενόχλησε’ ένα 5χρονο αγόρι. Μα αυτός είναι ένας άγγελος!” Είπε ο Garcia.
Η συγκινητική πράξη αυτού του σερβιτόρου είναι αξιέπαινη. Κάτι τέτοιοι ‘γονείς’ δημιουργούν το φαινόμενο του bullying σε παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Ο Έλληνας τρίβλακας οδηγός με κινητό, τσιγάρο και καφέ!

“Έκρηξη” Ιαβέρη

«... προσπαθώ να φτιάξω 10.000.000 καλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να κλείσουν το σπίτι τους, να αφήσουν τα παιδιά τους ορφανά ή τους γονείς τους σε μεγάλη δυστυχία.
Αναζητώ αυτούς που σέβονται τους συμπολίτες τους που έχουν έτσι και αλλιώς τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα με τους ίδιους.»
Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;
............
Η συνέντευξη που ακολουθεί δεν συνίσταται σε ανθρώπους που έχουν καλά φυλαγμένες βεβαιότητες μέσα τους και δεν διαθέτουν καλές σχέσεις με την αλήθεια. Φορέστε τώρα ζώνη ασφαλείας για να συνεχίσετε την ανάγνωση.

Στην Ελλάδα δεν βγάζουμε οδηγούς, αλλά παρκαδόρους!
– Yπάρχει ενιαίο προφίλ του μέσου Ελληνα οδηγού;
Ναι, υπάρχει. Είναι ανάγωγος, μάγκας και τσαμπουκάς. Ξέρεις, δεν υπάρχει καλή έννοια μάγκα, αυτά είναι δικαιολογίες της ράτσας. Η λέξη μάγκας είναι αηδιαστική. Είναι επίσης χαιρέκακος, θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, χαίρεται όταν ακούει ότι κάποιον άλλο τον πήρε ο διάολος οικονομικά. Δεν λυπάται, δεν στενοχωριέται. Βγάζει μία υποκριτική λύπη και οίκτο.
– Όλα αυτά ο Ελληνας τα βγάζει στο τιμόνι;
Όχι μόνο στο τιμόνι. Γενικά στο δρόμο, ακόμα και όταν περπατάει. Ή όταν είναι πάνω στο δίκυκλό του. Η όταν μπαίνει στο λεωφορείο, εκνευρίζει τον επαγγελματία οδηγό. Κοίτα, αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα στο δρόμο είναι ο πολιτισμός και η κουλτούρα ενός λαού. Δηλαδή αν θέλεις μέσα σε πέντε λεπτά να γράψεις κάτι για τον πολιτισμό μιας χώρας, πηγαίνεις στην πρωτεύουσα αυτής της χώρας και πιάνεις θέση σε κεντρικό σημείο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τους κατατάσσεις σε κάφρους ή σε πολιτισμένους. Στην Ελλάδα αυτό δεν χρειάζεται ούτε καν δευτερόλεπτο. Άσε που εδώ στο τέλος μπορεί να μην φτάσεις καν στο σημείο που θέλεις να καθίσεις. Για διάφορους λόγους.
– Ποια είναι η αιτία όλων αυτών;
Μία είναι, η ανοησία. Δεν υπάρχει άλλη. Στην Ελλάδα μπερδεύουμε τα συμπτώματα με την αιτία. Αιτία είναι η έλλειψη νου, δεν μιλάω για τον γονιδιακά βλάκα, μιλάω γι’ αυτόν που δεν έχει το νου του, γι’ αυτόν που δεν φροντίζει, που δεν προσέχει τα πιο ανεκτίμητα πράγματα που έχει στη ζωή. Τη σωματική του ακεραιότητα, την οικογένειά του, την προσωπική του ευτυχία. Η επαναλαμβανόμενη ανοησία οδηγεί σε μία χρόνια, αήττητη ηλιθιότητα. Να δώσω ένα παράδειγμα. 
Η παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη είναι αιτία θανάτου; 
Όχι. Είναι σύμπτωμα. Απλώς είσαι μαλάκας και αποφασίζεις να περάσεις με κόκκινο. Άρα εγώ πρέπει τότε να σε συλλάβω. να σε πάω στο ψυχιατρείο και να σε ρωτήσω γιατί γουστάρεις να περνάς με κόκκινο… 
Γιατί δεν φοβάσαι πως θα βρεθείς ανάπηρος; 
Γιατί δεν σκέφτεσαι ότι θα αλλάξει όλη η ζωή σου; 
Πρέπει να σου κάνω ηλεκτροσόκ και να σου δώσω μερικές σφαλιάρες για να σε αποδώσω ασφαλή στην κοινωνία. Άρα εγώ πρέπει να διορθώσω τις προθέσεις, όχι τις πράξεις. Εδώ έρχεται να “κουμπώσει” η διαφορά νόμου και νου. Ο νόμος ελέγχει τις πράξεις αφού έχουν τελεστεί. Ο νους πριν αυτές γίνουν, όταν δηλαδή έχουν ακόμα τη μορφή των προθέσεων.
– Γιατί η Πολιτεία δυσκολεύεται να διαγνώσει αυτό το πρόβλημα;
Διότι έχει το ίδιο DNA της βλακείας. Η Πολιτεία τι είναι; Η στρεβλή επιλογή του ανάγωγου πολίτη που ψηφίζει με ιδιοτέλεια για βόλεμα και τακτοποίηση χωρίς κοινωνική κατανόηση και χωρίς ήθος. Ποιο είναι το προϊόν μίας τέτοιας ψήφου; Ένας αντίστοιχος κουτοπόνηρος βλαμμένος ο οποίος ανταποδίδει στον ψηφοφόρο του μαλακίες και αθλιότητες. Όταν πάω να ψηφίσω δεν ζητάω πορτοφόλι και ξεροκόμματα, ζητάω αξιοπρέπεια. 
Η Πολιτεία δεν μπορεί να δράσει γιατί είναι ο ίδιος ο πολίτης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΜΜΕ. Προκειμένου να αποκτήσουν κοινό λένε αηδίες και αθλιότητες. Οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα των αφεντικών. Αφεντικά ποιοι είναι; Αυτοί που έχουν τα προϊόντα. Προσπαθούν να πείσουν ότι σου αξίζει ένα ρολόι αξίας 20000 ευρώ, μία ματαιόδοξη πράξη, μία ηλιθιότητα.
– Θα θέλαμε λίγο να μας το αναλύσετε αυτό. Πώς επιδρούν τα ΜΜΕ ενοχοποιητικά στο ζήτημα;
Αδιαφορούν για τα σημαντικά. Ένας δημοσιογράφος μιλά πολύ στην αρχή της καριέρας του για κάτι που δεν ξέρει και στο τέλος δεν μιλάει καθόλου για πράγματα που ξέρει. Συναντώ αυτούς που έκαναν είδηση πριν από έξι χρόνια το θάνατο ενός νέου παιδιού (γιατί πράγματι ήταν) να λένε τώρα ότι δεν είναι πολιτικό το θέμα της γενοκτονίας στους δρόμους. Γιατί περί γενοκτονίας πρόκειται. Πολιτικό είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα την κοινωνία. Το μεγάλο πρόβλημα στην κοινωνία των πολιτών είναι αυτό. Νεκροφιλάμε τα παιδιά μας. Όταν λοιπόν πολλοί από τους δημοσιογράφους συμπεριφέρονται σαν άθλια υποκείμενα καθ’ οδόν, δεν τολμούν να πουν τίποτα. Είναι οι ίδιοι που κάθε μέρα με τις πράξεις τους δεν μπορούν να πείσουν. Το ίδιο και με τους πολιτικούς. Φορά κανείς κράνος ή ζώνη; Φορά ζώνη κανείς αστυνομικός; Ωραία παραδείγματα αυτά για τα παιδιά. Και λέμε μετά για αλητάκους…Αλήτης είναι ο μπαμπάς του, ο δάσκαλός του, ο πολιτικός του, ο δημοσιογράφος του.
– Ποια συμπεριφορά στο δρόμο μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού;
Οποιαδήποτε. Θεωρώ ότι ο οδηγός που είναι εντελώς ζαμάν φου, που κινείται με μεγάλη ταχύτητα κρατώντας κινητό, τσιγάρο και φραπέ είναι τρίβλακας. 
Εχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή πήρε το δίπλωμα με σταμάτημα-ξεκίνημα και οπισθογωνία ότι είναι οδηγός. Νομίζει ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα που ένας αναγνωρισμένος οδηγός αγώνων δεν τολμά ποτέ να κάνει. Γιατί; Επειδή ο οδηγός αγώνων, ο υψηλού επιπέδου οδηγός, ξέρει τους κινδύνους και πως να προφυλάσσεται από αυτούς. Ο Ρόσι, ο Πεντρόσα και ο Λορένθο δεν οδηγούν μοτοσυκλέτα στο δρόμο. Φοβούνται τους άλλους, δεν αμφισβητούν τις ικανότητές τους. Ο Βέμπερ επέστρεψε από την Πάτρα με ελικόπτερο γιατί δεν μπορούσε να ξαναζήσει το ρίσκο της μετωπικής στην Αθηνών Πατρών! Επειδή εγώ όμως δεν μπορώ να φτιάξω 10.000.000 παγκόσμιους πρωταθλητές που να συμπεριφέρονται σωστά, προσπαθώ να φτιάξω 10.000.000 καλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να κλείσουν το σπίτι τους, να αφήσουν τα παιδιά τους ορφανά ή τους γονείς τους σε μεγάλη δυστυχία. Αναζητώ αυτούς που σέβονται τους συμπολίτες τους που έχουν έτσι και αλλιώς τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα με τους ίδιους.

– Έχει τύχει στο δρόμο να κάνετε παρατήρηση σε οδηγό που έχει μόλις υποπέσει σ’ ένα τρομερό λάθος;
Τα τελευταία 15 χρόνια δεν μπαίνω καν σε διαδικασία. Δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα από αυτό. Αντίθετα, επειδή κατά τη γνώμη πολλών κινούμαι ενοχλητικά σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 30χλμ ανά ώρα, έχω ακούσει ότι είμαι ηλίθιος, ότι έχω πάρει νύχτα το δίπλωμα κτλ. Ενα ποσοστό με αναγνωρίζει, με έχει δει σε ειδικές διαδρομές και αγώνες και μου λέει μεγάλε, συγγνώμη, έκανα λάθος και όλα τα σχετικά. Μου δείχνουν το θαυμασμό τους ενώ πρώτα με έχουν μουντζώσει.
– Τι ρόλο παίζει στη γενοκτονία των δρόμων, όπως την χαρακτηρίζετε, το γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν πάρει το δίπλωμα με βύσμα;
Κοίταξε, είτε το πάρεις με βύσμα είτε όχι, το κριτήριο επιλογής της ικανότητας είναι για κλάματα. Το παρκάρισμα, το ξεκίνημα σε ανηφόρα με πρώτη και η οπισθογωνία δεν κρίνουν οδηγούς, βγάζουν παρκαδόρους. Άσε βέβαια που και η ίδια η οπισθογωνία απαγορεύεται από τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας! Εκπαιδευόμαστε σε κάτι που απαγορεύεται. Το τραγικό όμως δεν είναι απόκτηση διπλώματος. Είναι ότι όταν πιάσουν κάποιον που έχει περάσει με τρεις φορές κόκκινο, δηλαδή έχει κάνεις τρεις απόπειρες φόνου, αντί να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο τον επαναφέρουν στο Υπουργείο Μεταφορών για να ξανακάνει… παρκάρισμα και … σταμάτημα-ξεκίνημα.
Περνάς με κόκκινο; Διαπράττεις έγκλημα!
Μέχρι εδώ το ταξίδι στις σκέψεις του Ιαβέρη για την οδική ασφάλεια ήταν σχετικά ασφαλές. Από την επόμενη ερώτηση και μετά όμως ο άλλοτε οδηγός αγώνων μπαίνει με…200 στις στροφές μην αφήνοντας τίποτα όρθιο. Αναλύει το πλάνο που θα εφάρμοζε σε περίπτωση που αποκτούσε τη σχετική εξουσία και ο ανυποψίαστος αναγνώστης (δηλαδή σχεδόν όλοι μας για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) μένει με το στόμα ανοιχτό. Ίσως διαπιστωθεί μία σκληρότητα στις τοποθετήσεις. Με μία όμως πιο προσεκτική ματιά το πρώτο συμπέρασμα ίσως τελικά να μην είναι και το σωστό. Ίσως…
– Αν είχατε τη σχετική εξουσία, τι θα αλλάζατε στον τρόπο απόκτησης διπλώματος;
Με δημοκρατικές διαδικασίες; Μα δεν περιμένω τη γνώμη του μάπα να κρίνει αν θα πρέπει να τον τιμωρήσω ή όχι. Σαν στοργικός μπαμπάς, όταν τα παιδιά μου μου είπαν ότι ήθελαν να γίνουν οδηγοί αγώνων σε μοτοσυκλέτα, τους είπα το εξής. Αν πραγματικά θέλετε να γίνετε οδηγοί αγώνων, ξεχάστε τη μοτοσυκλέτα, δεν θα ανεβείτε ποτέ. Αν σας δώσω μοτοσυκλέτα, δεν θα ακουμπήσετε αυτοκίνητο. Μου απάντησαν ότι αυτό δεν ήταν πολύ δημοκρατικό. Τους ανταπάντησα ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα επειδή δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Θα μου πείτε σε 15-20 χρόνια. Ρωτήστε τα παιδιά μου πόσοι φίλοι τους είναι στο τάφο από τροχαία με μηχανές ενώ οι ίδιοι έγιναν οδηγοί αγώνων.
Για να κάνω όσα σκέφτομαι, θα έπρεπε να ήμουν μέλος υπηρεσιακής κυβέρνησης για ένα μήνα χωρίς να έχω εκλεγεί από κάποιον.
Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν ο διπλασιασμός των προστίμων. 
Και στο λέω αυτό γιατί είμαι εκνευρισμένος από τη μείωση που ανακοινώνουν τώρα. Είναι τρομερό, 50% έκπτωση και κόντρα έκπτωση αν πληρώσεις πιο νωρίς και άτοκες δόσεις κτλ. Και συμπληρώνω και εγώ. Να τους δώσουμε τότε και μερικά δώρα από παιχνιδάδικα και στα 10 κόκκινα φανάρια να δίδεται δωρεάν ένα αναπηρικό καροτσάκι και μία κάσα. Ενα από τα δύο θα τα χρειαστεί σίγουρα. Ο ανασφάλιστος εργαζόμενος κοστολογείται στα 10.500 ευρώ. Και ρωτώ. Εχεις παιδί, πως το προτιμάς, ανάπηρο ή ανασφάλιστο; Η ιδιότητα του ανασφάλιστου στοιχίζει 10.500, η άλλη 700 μείον το 50% της έκπτωσης. Μιλάμε για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Αρα το μόνο που μπορεί να σταματήσει τον Ελληνάρα, που δεν φοβάται ποτέ για τη ζωή και την ακεραιότητά του, είναι το άδειασμα του πορτοφολιού. Ο Ελληνας πιστεύει αφενός ότι δεν θα συμβεί ποτέ στον ίδιο και αφετέρου ότι είναι… θεϊκός οδηγός.
Στη συνέχεια θα επέβαλλα σποτάκια, ομιλίες, σποτάκια, ομιλίες συνέχεια, με το ζόρι. Τα δικά μου video κάνουν 5.000.000 προβολές. Δηλαδή 5.000.000 Ελληνες ενδιαφέρθηκαν για το θέμα για το οποίο οι πολιτικοί πιστεύουν ότι δεν πουλάει. Τραγική έκφραση. Να σου λένε ότι δεν πουλάει ο θάνατος του παιδιού. Στο εξωτερικό παίζουν εδώ και 50 χρόνια σοκαριστικά σποτάκια, κόβονται τα πόδια σου όταν τα βλέπεις. Τα βάζω στα παιδιά στα σχολεία που μιλάω. Πρέπει να μπαίνει στο σπίτι η απόγνωση που δεν θέλεις να βιώσεις. Σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης, όχι το βράδυ μαζί με τσόντα.Από εκεί και πέρα μέχρι και δώρα μπορούν να δοθούν σε οδηγούς-πρότυπα. Λάστιχα, αμορτισέρ κτλ. Κάτι τελευταίο: Τα μεγάλα πρόστιμα δεν είναι χαράτσι. Μπορείς απλά να μην περάσεις με κόκκινο. Το μίνιμουμ γι’ αυτήν την παράβαση πρέπει να είναι 10.000 ευρώ. Είναι έγκλημα, κακουργηματική πράξη, χρειάζεται σύλληψη με χειροπέδες. Στέλνω μετά το συλληφθέντα στο ΚΑΤ και το Ασκληπιείο Βούλας για κοινωνική υπηρεσία για έξι μήνες. Θα του δοθεί η ευκαιρία να δει τι έχουν πάθει άλλοι, λιγότερο τυχεροί από αυτόν. Θα δει γονείς που υπογράφουν για τον ακρωτηριασμό των παιδιών τους ή συγγενείς που παίρνουν τους ανθρώπους τους σε φέρετρα.
Στη Λετονία ισχύει το εξής: 
Οταν σε πιάνουν για σοβαρή παράβαση σε κάνουν υποχρεωτικά δωρητή οργάνων. Σου λένε αφού παιδάκι μου είσαι ηλίθιος, τουλάχιστον τα μάτια, τα νεφρά ή η καρδιά σου να πάνε σε κάποιον που αξίζει να ζει. Κλείνω: Μετά από σοβαρή παράβαση θα πρέπει να αφαιρείται το δικαίωμα της ψήφου. Αυτά!
– Τα χάλια του οδικού δικτύου που συχνά επικαλούμαστε αποτελούν πράγματι αιτία πολλών ατυχημάτων ή είναι απλά μία βολική δικαιολογία;
Είναι σύμπτωμα. Σύμπτωμα της ανοησίας των κατασκευαστών και της ανοησίας των παραληπτών. Ο δρόμος δεν φυτρώνει μόνος του, δεν είναι γκαζόν. Το πρόβλημα δεν το έχει ο παράγων οδηγός, που έλεγαν κάτι μαλάκες παλιά, το έχουν πολλοί: ο οδηγός, ο μηχανικός, ο συντηρητής που βάζει μαϊμού ανταλλακτικά, ο εργολάβος και ο παραλήπτης ενός κακού έργου που βάζει σε κίνδυνο τους πάντες με την υπογραφή του. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος είναι ο υπεύθυνος της καταστροφής του.
– Οι Ελληνες πως τα πηγαίνουν με τη συντήρηση του αυτοκινήτου τους;
Ποτέ δεν ενδιαφέρονταν για την ουσιαστική συντήρηση, μόνο για φανφάρες. Έβαζαν ξύλινες επενδύσεις, ακριβά ραδιόφωνα, φαρδιές ζάντες. Πουλάει μούρη ο Ελληνας. Από τις αρπαχτές όμως των προηγούμενων χρόνων υπήρχε περίσσευμα και τα συνεργεία είχαν δουλειά. Τα τελευταία χρόνια εγκαταλείφθηκαν τα αυτοκίνητα της ματαιοδοξίας τα οποία όμως συμπτωματικά είναι και ασφαλή και όλοι αγόρασαν μικρά. Ο χάρος βγήκε παγανιά δηλαδή. Το αυτοκίνητο έτσι φτάνει στο συνεργείο με το γερανό και ο οδηγός στο νοσοκομείο με το 166.

Ο ακήρυχτος πόλεμος
..................
– Άρα μιλάμε για κανονικό πόλεμο…
Μιλάμε για πόλεμο ηλιθίων. Αν και οι πόλεμοι πάντα χαρακτηρίζονται από ηλιθιότητα.

..................
– Τελευταία ερώτηση: Ποιος είναι ο καλός οδηγός δρόμου;
Είναι αυτός που το πρωί, όταν φεύγει από το σπίτι του για να πάει στη δουλειά του, κοντοστέκεται στην πόρτα και την αφήνει μισάνοιχτη. Θα καθίσει εκεί 2-3 δευτερόλεπτα και θα σκεφτεί πόσες αγκαλιές τον περιμένουν το απόγευμα. Ποια είναι τα παιδιά που θα σφιχθούν γύρω από τη μέση του… Αυτός λοιπόν που θα φροντίσει να ξαναφέρει το απόγευμα το λατρεμένο, τον ανεκτίμητο, πίσω στην οικογένειά του είναι ο καλός οδηγός.

Νίκος Γιαννόπουλος


ολόκληρη η συνέντευξη εδώ: 

Ψηφίστε την Αθήνα μας ως αγαπημένο προορισμό!
Vote Athens for your favourite destination in Europe

Vote for your favourite destination in Europe 
From 20th January to 10th February

Choose (Athens) your favourite European destination for 2017
here
Ψηφίστε εδώ