content='IE=9; IE=8; IE=7; IE=EDGE; chrome=1' content='EmFzIeHFlQgPTxbMCmI95tNM8LI' content='Greece' content='S05o6Dly-TXYLfWLefBlWVa_b99Wt1aM4ca02T2eF9g' content='ZSUyq9bWXj0oJlq-0KujG7GngYziwbRFb64X3hn5rrg' content='520d1c62cdcb55ffb3234698d4b266a1f8b7c5e8' content='BAD79DD59F45A4C95EA40996623BCD1A' content='fb7da0c65145a8e480a6bbae047e5679' content='7 days' content='dd7239129fa6a293' To χαμομηλάκι : 2017/02/04

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Γιατί αγαπάμε να μαθαίνουμε για τη δυστυχία των άλλων;
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Όσοι έχουν μεγαλώσει σε χωριά ή έστω σε μικρές γειτονιές θα έχουν παρατηρήσει ότι τα καλύτερα, τα πιο επιτυχημένα… κουτσομπολιά είναι τα αρνητικά.
Όταν λέμε αρνητικά εννοούμε αυτά που εμπεριέχουν μια δυσάρεστη είδηση για τον άλλον.

Κανείς δηλαδή δεν θα ενδιαφερθεί παραπάνω από 5 λεπτά, αν κάποιος του μεταφέρει ότι ο τάδε παντρεύεται ή πέρασε σε πολύ καλή σχολή στο πανεπιστήμιο.
Αντίθετα όμως αν η “είδηση” περιλαμβάνει ένα διαζύγιο, μιαν αρρώστια ή μια αποτυχία ταξιδεύει γρηγορότερα και από το φως.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; 
Είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι που θέλουμε το κακό των άλλων; 
Θέλουμε να υποφέρουν οι άλλοι και να μην είναι ευτυχισμένοι; 
Ή είναι κάτι που κάνουμε υποσυνείδητα ώστε να αισθανόμαστε εμείς καλύτερα;
Υπάρχει μία φράση, που χρεώνεται στον Τρούμαν Καπότε που λέει ότι η ευτυχία των άλλων μπορεί να μελαγχολήσει και τον πιο πρόσχαρο άνθρωπο.

Αν το αναλογιστούμε αυτό, κρύβει πολύ μεγάλη αλήθεια μέσα του. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που στέκονται δίπλα μας και χαίρονται με τις χαρές μας και όχι αυτοί που μας στηρίζουν στις λύπες και στις δυσκολίες μας.

Γιατί το κάνουμε όμως αυτό; Γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε ότι οι άλλοι δυσκολεύονται στη ζωή τους;
Μια άποψη είναι ότι το κάνουμε γιατί θέλουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σε αυτόν τον κόσμο που έχουμε δυσκολίες. Για κάποιο λόγο, το να πονάει και ο άλλος δίπλα μας απαλύνει και τον δικό μας πόνο, τον κάνει πιο υποφερτό γιατί αισθανόμαστε ότι τον μοιραζόμαστε. 
Επίσης, μας δίνει δύναμη το να ξέρουμε ότι ναι, υπάρχουν τελικά και χειρότερα. Μπορεί να περνάμε εμείς δύσκολα αλλά, κοίτα, ο Κώστας απέναντι είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς. Άρα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση έστω και από έναν.
Όλη αυτή η συμπεριφορά μάς δίνει μια αίσθηση μιζέριας, ότι έχουμε ένα κενό στη ζωή μας και ψάχνουμε να το καλύψουμε με τις ζωές των άλλων. 
Αν πιάσουμε τον εαυτό μας να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε έτσι ίσως θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε τι μας οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι. 
Τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας, τι μας κάνει δυστυχισμένους τόσο που έχουμε ανάγκη να βλέπουμε και τους άλλους ανάλογα ώστε να ανεβούμε ψυχολογικά;

Τέτοια συναισθήματα μπορεί να συνδέονται άμεσα και με τη ζήλια αλλά και με την έλλειψη αυτοπεποίθησης. 
Μήπως αποζητούμε συνέχεια επιβεβαίωση και θέλουμε να την λαμβάνουμε μέσω της μείωσης των άλλων γύρω μας; Όποια και αν είναι η ρίζα τους, το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. 
Καλό θα ήταν να τα απομονώσουμε και να μην τα αφήνουμε να μας κυβερνούν γιατί ο μόνος που βγαίνει χαμένος στο τέλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Στην τελική, μπορούμε να τα κάνουμε να λειτουργήσουν θετικά! 
Να μας ωθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, όχι για να ανταγωνιστούμε τους άλλους αλλά για να αισθανθούμε εμείς πιο όμορφα. 
Οι δυσκολίες των άλλων μπορούν να μας κάνουν να εκτιμήσουμε περισσότερο τις ευκολίες και τις χαρές της δικής μας ζωής που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαίνονταν λίγες. Και αν είμαστε εμείς καλά, θα θελήσουμε να κάνουμε και τους άλλους καλύτερα!

Γιατί μαμά; (το τίμημα και η αξία της υπομονής)
Harry Klyn - Ougagaboum

Τα παιδιά όλο ρωτάνε.
Γιατί το ένα και γιατί το άλλο…

Και εκεί που νομίζεις ότι έχει τελειώσει αυτά συνεχίζουν «γιατί αυτό, γιατί εκείνο, πότε, πού, πόσο, πώς», ρωτάνε τα πάντα για το κάθε τι. 
Και δεν έχουν σταματημό ούτε καθώς μεγαλώνουν, ίσα-ίσα αυξάνεται ο ρυθμός, το βάθος των ερωτήσεων, δεν ικανοποιούνται με τις πιο απλοϊκές απαντήσεις, δεν μπορείς ούτε να τα κοροϊδέψεις πια!
Κάποιες φορές καταντάει κουραστικό. Κι ενώ μέσα μας καμαρώνουμε που είναι περίεργα, φιλομαθή, που ενδιαφέρονται για τον κόσμο γύρω τους, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορούμε, δεν έχουμε τον χρόνο ή έτσι απλά δεν θέλουμε να απαντήσουμε…

Υπομονή.
Όλο αυτό το "παιχνίδι" των ερωταποκρίσεων είναι μια πνευματική επένδυση, μια παρακαταθήκη καλής παιδείας για τα παιδιά μας. 

Εξηγούμε:
1. Γνωρίζουν καινούργια πράγματα. (λέγε-λέγε κάτι μένει…)
2. Μαθαίνουν να ενδιαφέρονται για το «τι» και το «πως». (Βασικό στοιχείο της κάθε επιστήμης για να πάει παρακάτω τη γνώση της. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο μέχρι να το ανακαλύψουμε, μέχρι να αποδειχθεί – ακόμη κι ότι η γη γυρίζει!)
3. Αποκτώντας έναν τέτοιο μηχανισμό μάθησης τα παιδιά, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι δεν θα τα πιάνουν κορόιδα, ότι δεν θα γίνουν "χάνοι".
4. Αντιθέτως, πιστεύω, ότι έτσι γίνονται -εξελίσσονται- πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι ως ενήλικες…

Υπομονή, τα πρώτα 18 (πάνω-κάτω) χρόνια είναι δύσκολα, μετά φεύγουν, δεν ρωτάνε τίποτα και μας λείπουν…

Μην αφήνετε τα παιδιά σας να μιλούν
στην Alexa της Amazon

Το ηχείο και η εφαρμογή Amazon Echo μπορεί να σου λύσει τα χέρια, αφού η φωνητική βοηθός Alexa απαντά σε κάθε σου ερώτηση.
Όμως αυτό το νέο hi tech εργαλείο καλό θα είναι να μην είναι προσβάσιμο σε ανήλικα παιδιά και μόλις κυκλοφόρησε ένα βίντεο που σου δείχνει γιατί είναι ιδιαίτερα κακή ιδέα να αφήσεις το παιδί σου να συνομιλεί με την Alexa.
Το συγκεκριμένο βίντεο έχει ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια views μέσα σε λίγα 24ωρα, καθώς δείχνει ένα μικρό αγοράκι στις ΗΠΑ, να ζητά από την ηχητική βοηθό να του παίξει το παιδικό τραγoύδι "Digger Digger" και η Alexa, άλλα "καταλαβαίνει" και ακούγεται να ρωτάει αν το παιδί θέλει να δει πορνό! 
Φυσικά οι γονείς του παιδιού ακούγονται να τρελαίνονται και να σπεύδουν να δώσουν εντολή στην... Alexa να σταματήσει!

mag.sigmalive.com