Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

«Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα»

Πώς προέκυψε αυτή η φράση;

Όταν σε ένα μέρος επικρατεί πανικός λόγω της πολυκοσμίας, λέμε πως εκεί «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα».

Η φράση ξεκινάει και γίνεται γνωστή από ένα τραγούδι, που γράφτηκε για το θρήνο της Πόλης:

«Τ’ απάνω βήμα πάρθηκεν το κάτω ποκοιμάται 

το μεσακό εστράγγισε, παιδιά, πάρθην η Πόλη. 
Πήραν την Πόλη πήραν την, πήραν και την Ασία, 
πήραν και την Άγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι 
με τετρακόσια σήμαντρα με εξήντα καλογέρους. 
Κλαμμός, θραμμός, που γένηκε εκείνην την ημέρα 
έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα».
Όταν έπεφτε μια πόλη, ύστερα από μεγάλη πολιορκία, οι στρατιώτες που έμπαιναν μέσα νικητές λαφυραγωγούσαν (έπαιρναν σαν λάφυρα) αντικείμενα, αλλά και παιδιά και γυναίκες, που τους πουλούσαν και το κέρδος τους ήταν πολύ μεγάλο.
Αλλού μαζεύανε τους άντρες, αλλού τις γυναίκες κι αλλού τα παιδιά, που, κλαίγοντας, φωνάζανε τους γονείς τους.

newsbeast.gr

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango
κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango
κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι
Αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ
Στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει.
Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά
για ρομαντικές φιγούρες πάνω στην πίστα
Να παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά
που θα στέλνει το κορμί μας στο πρίμα βίστα


Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά
που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου
θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά
άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου

Μια γυναίκα ένας άντρας κι ένας θεός
ένας έρωτας θεός να μας σημαδεύει
Να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως
και να παίρνω αυτά που ο νους ας απαγορεύει

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Η οικογένεια Ashby-Hawkins ξεφορτώνεται τις ηλεκτρονικές συσκευές για να δει πώς ζούσαν παλιά

Gadget-free 1970s was happiest period, says 'time-travelling' TV family
Όπως πολλές σύγχρονες οικογένειες, έτσι και η οικογένεια Ashby-Hawkins από τη Βρετανία ανακάλυψε ότι ξόδευε πολύ χρόνο κοιτάζοντας τις ψηφιακές οθόνες από τα tablets και τα smartphones μέχρι τους φορητούς υπολογιστές τους.

Το περασμένο καλοκαίρι, όμως, η οικογένεια αυτή συμφώνησε να εγκαταλείψει τις ηλεκτρονικές συσκευές της και να «ταξιδέψει» πίσω στο χρόνο για να ζήσει όπως ήταν τα Σαββατοκύριακα στη δεκαετία του '50, '60, '70, '80 και '90. Το «Back In Time» του BBC2 διερευνά το πόσο δραστικά έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο περνάει ο ελεύθερος χρόνος με την πάροδο των ετών.

Για τις ανάγκες του τηλεοπτικού προγράμματος, το ήσυχο σπίτι της οικογένειας του Ashby-Hawkins σε προάστιο στο Λονδίνο είχε 5 θεαματικές μεταμορφώσεις καθώς «μεταφέρονταν» σε μια διαφορετική εποχή κάθε εβδομάδα, ζώντας σύμφωνα με τα πρότυπα, το στυλ και τις δαπάνες της κάθε δεκαετίας.
Ξεκινώντας με τη λιτότητα της δεκαετίας του 1950, η επίπεδη τηλεόραση της οικογένειας έχει αντικατασταθεί με ένα λιτό καθιστικό με ένα πιάνο, ένα παιχνίδι με κάρτες και με μια απλή κουζίνα χωρίς λευκές συσκευές. «Μοιάζει σαν να είναι μια ευκαιρία για μια φορά στη ζωή μας να κάνουμε κάτι μαζί, γιατί όταν δεν έχουμε τις συσκευές να μας απασχολούν, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε και να ακούσουμε λίγο περισσότερο», λέει η μαμά Steph που εργάζεται ως βρεφονηπιοκόμος.
Το ζευγάρι έχει 2 παιδιά την 16χρονη Daisy και τον 12χρονο Seth των οποίων η ζωή κυριαρχείται από την τεχνολογία. «Δεν θυμάμαι πραγματικά τη ζωή πριν από το διαδίκτυο επειδή είμαι μόνο 12», εξηγεί το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Σύμφωνα με τη Daily Mail, τα παιδιά είναι αυτά που προσαρμόζονται πιο δύσκολα σε αυτές τις αλλαγές της καθημερινότητας και γκρινιάζουν όταν πρέπει να κάνουν κάποια δουλειά του σπιτιού. Ωστόσο γίνονται πιο ευδιάθετα κατά την πάροδο των εικονικών δεκαετιών. 
Με την δεκαετία του ’60 τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα για την οικογένεια καθώς ζουν εικονικά στην περίοδο της ευημερίας της Βρετανίας. Οι αλλαγές ξεκινούν από τα χρώματα και το στυλ ντυσίματος μέχρι το ότι έρχονται οι πρώτες ηλεκτρικές συσκευές. Χιλιάδες οικογένειες, σύμφωνα με την εκπομπή, αντικατέστησαν το πιάνο στο σαλόνι με τηλεοράσεις.
Από τη δεκαετία του 1970, οι οικογένειες -και η εν λόγω εικονικά πάντα- ξόδευαν περισσότερα χρήματα, ενώ ήρθαν και νέες αλλαγές στη διακόσμηση του σπιτιού. «Αυτή ήταν η καλύτερη δεκαετία για την οικογένεια Ashby-Hawkin. Κάνουν οικογενειακό ταξίδι, έχουν μοντέρνα ρούχα και ελευθερία έχοντας στη ζωή τους ένα μόνο ελάχιστο κομμάτι της τεχνολογίας για τα παιδιά», λέει ο παρουσιαστής του προγράμματος.
Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα μπουν στην δεκαετία του '80, οπότε και διπλασιάζεται ο χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης. Από τη δεκαετία του '90 και μετά η εισβολή της τεχνολογίας είναι τεράστια κάνοντας την οικογένεια να ζει με την παρέα των δεκάδων καναλιών στην τηλεόραση και των άλλων συσκευών. Στο τέλος των επεισοδίων η οικογένεια εμφανίζεται σε ένα internet καφέ και στέλνει ένα e-mail. Είναι και πάλι πίσω στο σύγχρονο κόσμο...
.......................περισσότερα εδώ

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Τι είναι αυτά τα “βαρυτικά κύματα” τέλος πάντων;
Gravitational Waves Explained

Η εξήγησή τους σ ένα θαυμάσιο κόμικ
Μετά από 19 χρόνια ερευνών, η επιστημονική κοινότητα ανακοίνωσε χτες την ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων
Τι ακριβώς είναι όμως αυτά; 
Η ιστοσελίδα phdcomics δημιούργησε ένα θαυμάσιο κόμικ με την εκλαϊκευμένη επεξήγηση που χρειαζόμασταν εμείς οι μη ειδικοί. 
Αυτή είναι η απόδοσή του στα Ελληνικά

phdcomics
Για την απόδοση : Θεοφάνης Παπαμιχαήλ

και το βίντεο των εμπνευστών του
antikleidi

Δεν είναι εύκολο, του λέω...
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Λέει, να φτιάξουμε τον κόσμο δικαιότερο...
-Δεν είναι εύκολο, του λέω.

Να προσπαθήσουμε, λέει.
- Ωραία, να προσπαθήσουμε, και από πού ν' αρχίσουμε;

Ν' αρχίσουμε από τον άνθρωπο, να φτιάξουμε τον άνθρωπο σωστότερο!
- Μα δεν είμαστε Θεοί. Ο άνθρωπος φτιάχτηκε ήδη.

Πας πολύ βαθειά και γίνεσαι μοιρολάτρης, λέει. Ας φτιάξουμε αυτά που μπορούμε, τα πάνω-πάνω, κάτι είναι και αυτό.
- Και ποιά είναι αυτά τα πάνω-πάνω που μπορούμε;

Να γνωρίσει πρώτα τον εαυτό του, και ύστερα να βγει λίγο έξω από το καβούκι του, να δει και τους γύρω του, να δει την ομορφιά των άλλων και το θαύμα του κόσμου, λέει.
- Καλά τα λες, όμως γιατί δεν μπορεί να βγει έξω από το καβούκι του μόνος του;

Διότι νομίζει πως ό,τι πιο ωραίο φτιάχτηκε στον κόσμο είναι αυτός, και πως ο κόσμος γυρίζει γύρω από τον ίδιο! Είναι πεταλούδα ο άνθρωπος και γυρίζει γύρω από το δικό του φως μέχρι να καεί από τις λαθεμένες δικές του επιλογές, λέει.
- Είναι σαν να μου λες ότι είναι παγιδευμένος μέσα στην δική του ομορφιά.

Όχι. Σου λέω ότι είναι παγιδευμένος μέσα στην θωρακισμένη του άγνοια.
- Αν είναι έτσι να του το πούμε, είναι απλό και θα το καταλάβει, λέω.

Νομίζεις ότι είναι απλό. Είναι πιο εύκολο για το άνθρωπο να βγει έξω από τα σύνορα του ηλιακού συστήματος παρά από το συρματόπλεγμα του εαυτού του.
- Κι εγώ που νόμιζα πως ήταν εύκολο. Τι θα κάνουμε, λοιπόν, ρωτάω.

Να του δείξουμε το συμφέρον του, λέει. Μόνο αυτό καταλαβαίνει ο μυωπικός άνθρωπος.
-Και γιατί είναι συμφέρον του να γνωρίσει και την ομορφιά των άλλων και του κόσμου, ρωτάω πάλι.

Για να γλυτώσει από την αόρατη μοναξιά του, λέει.
-Και είναι αυτό το συμφέρον του; Νόμιζα πως θα μου έλεγες ότι θα αποκτήσει πλούτο όταν γνωρίσει και την ομορφιά των άλλων.

Αυτό σου λέω, μόνον που δεν βλέπουμε όλοι τον πλούτο με τον ίδιο τρόπο.
-Δηλαδή, ρωτάω;

Δηλαδή, οι πιο πολλοί αναγνωρίζουν το χρήμα ως μοναδικό πλούτο και μέσα εκεί παγιδεύονται, λέει.
-Πώς παγιδεύονται, αδελφέ; Δεν το καταλαβαίνω. Ο πλούτος του χρήματος ανοίγει πολλούς ορίζοντες.

Ναι, αλλά κλείνει και τον ουσιαστικό ορίζοντα του ζωτικού χρόνου για τον άνθρωπο. Αυτόν τον μοναδικό πλούτο που είναι μια ανεκτίμητη αξία, λέει.
-Και τι να τον κάνει κανείς αυτόν το χρόνο;

Μα σου είπα. Να γνωρίσει τον άγνωστο εαυτό του και μετά τον κόσμο!
-Και δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτό, ρωτάω.

Όχι. Δεσμεύεις όλον τον χρόνο σου για να αποκτήσεις περισσότερο χρήμα και μετά, για να διατηρήσεις όλα όσα απέκτησες με χρήμα. Με τον τρόπο αυτόν, ο φόβος να χάσεις τα όσα απέκτησες γίνεται συνεχώς δυνάστης σου, χωρίς να το βλέπεις, και συνεχίζεις αναλώνεσαι σε λάθος κατεύθυνση.
-Θέλεις να πεις ότι η απληστία είναι αυτή που ροκανίζει το χρόνο μας.

Ναι. Είναι σαν να υπάρχεις για να αποκτάς και εξυπηρετείς μόνον τα υπάρχοντά σου και όχι τον άνθρωπο μέσα σου. Και όταν το καταλάβεις - αν το καταλάβεις - τότε ο χρόνος, ο δικός σου μοναδικός χρόνος, έχει πετάξει μακριά για σένα. Και, δυστυχώς, δεν μπορείς με την περιουσία σου να εξαγοράσεις ούτε ένα δευτερόλεπτο από το χρόνο, που, δυστυχώς, βλέπεις να λιγοστεύει μπροστά σου. Τότε αντιλαμβάνεσαι πως δεύτερη ζωή δεν έχει, που λέει και ο ποιητής. Τότε αντιλαμβάνεσαι πως ξόδεψες πολύ χρόνο να ``κατακτήσεις`` τον κόσμο και όχι για να γνωρίσεις τον κόσμο.
-Είναι σαν να μου λες, δηλαδή, ότι ο προσωπικός μας χρόνος είναι η προίκα της ζωής μας!

Καλά το κατάλαβες. Ο προσωπικός μας χρόνος είναι το σημαντικότερο προνόμιο που μας χάρισε η φύση. Αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος μας! Ο χρόνος μας!
-Και μ' αυτόν το πλούτο θα φτιάξουμε τον κόσμο δικαιότερο, ρωτάω.

Μ' αυτόν τον πλούτο θα φτιάξουμε τον άνθρωπο μέσα μας σωστότερο και τον κόσμο γύρω μας πιο ανθρώπινο, λέει.
- Ίσως να έχει δίκαιο! Όμως, δεν είναι εύκολο, εξακολουθώ να λέω...


Γιάννης Χαριτάντης, 

ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών

Πηγή: psychologized.eu
antikleidi.com