Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

«Το παιδί μου απέτυχε στις πανελλήνιες»-Τι μπορώ να κάνω;

Τέλος στην αγωνία χιλιάδων υποψηφίων δόθηκε μετά την ανακοίνωση των βάσεων. Το κάθε παιδί γνωρίζει πού θα περάσει και σε ποια σχολή.
Άλλα παιδιά χάρηκαν καθώς πέρασαν στην σχολή της επιλογής τους, ενώ κάποια άλλα στενοχωρήθηκαν καθώς δεν άντεξαν την απόρριψη και την αποτυχία. Εμείς σήμερα αφού συγχαρούμε τα παιδιά που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, θα ασχοληθούμε με εκείνα της δεύτερης. Καταρχήν καλό είναι να μην χρησιμοποιείτε τη λέξη αποτυχία. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Θα πρέπει να το δείτε πιο ψύχραιμα. Μπορεί η απογοήτευση να ήταν μεγάλη αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τελείωσαν.
Εμείς απευθυνθήκαμε στην ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο Αλεξάνδρα Καππάτου για να μας δώσει τις πολύτιμες συμβουλές της στην περίπτωση που το παιδί απέτυχε στις εξετάσεις. Διαβάστε τις προσεχτικά:
  • Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντας του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική.
  • Αν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι η ευκαιρία αυτή να του δοθεί.
  • Αν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δε διαβάζει είτε επειδή δε μπορεί να αντεπεξέλθει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις.
  • Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Οι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν «έσχατη λύση» ή «λύση ανάγκης», όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.
  • Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές «δεύτερης κατηγορίας» απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.
  • Οι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δε μπήκε σε καμία σχολή επειδή «τεμπέλιαζε», να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μη βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του «αποτυχημένου» ή της «αποτυχημένης». Ακόμα κι αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι «τεμπέλικο» στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει το σεβασμό σας.
  • Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.
  • Αναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση.

Πηγή: mothersblog.gr

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Όταν το παιδί φεύγει απ’ το σπίτι

Η ενηλικίωση των παιδιών φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα τόσο για τα ίδια όσο και για τους γονείς τους, κυρίως όταν συνεπάγεται και με αλλαγή στέγης, είτε για σπουδές, είτε για το στρατό, είτε γιατί επέλεξαν να σταθούν στις δικές τους δυνάμεις και να μείνουν μόνα ή να συγκατοικήσουν με άλλους συνομήλικους.
Η νέα αυτή πραγματικότητα πολλές φορές τρομάζει τους γονείς και την βιώνουν ιδιαίτερα φορτισμένα ψυχολογικά αρκετό καιρό πριν τελικά συμβεί. Επί της ουσίας είναι μία τεράστια αλλαγή για την ροή της οικογενειακής κατάστασης και λειτουργίας, αφού μέχρι πρότινος το ‘σπίτι’ απαρτιζόταν από έναν συγκεκριμένο αριθμό μελών που τώρα καλείται να αλλάξει.
Οι ερευνητές έχουν αποκαλέσει την νέα αυτή πραγματικότητα και τα συναισθήματα που την χαρακτηρίζουν ως “σύνδρομο της άδειας φωλιάς”. Το σύνδρομο αυτό περιλαμβάνει αισθήματα απώλειας, απογοήτευση, έλλειψη στόχων για τη ζωή, θλίψη και δυσφορία, συχνά κρίση ταυτότητας και κάποιες φορές εάν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα οδηγεί τον γονέα και σε κατάθλιψη.
Επηρεάζει και τους δύο γονείς αλλά περισσότερο τη μητέρα η οποία βιώνει το “πένθος” από την απόσταση και την διαφορετική πλέον καθημερινότητα με το παιδί. Δυσκολεύεται να μείνει ξαφνικά στο σπίτι χωρίς το παιδί το οποίο και φρόντιζε, ή μπορεί και να επηρεάζεται από το γεγονός ότι της λείπει πλέον η συντροφικότητα του παιδιού.
Σημαντικό ρόλο στα αρνητικά αυτά συναισθήματα παίζουν ασφαλώς και οι ανησυχίες όσον αφορά στην ασφάλεια του παιδιού και το κατά πόσο θα είναι σε θέση να φέρει εις πέρας μόνο του τις υποχρεώσεις του.
Ο αριθμός των παιδιών και το κατά πόσο ο γονέας έχει ταυτιστεί με τον ρόλο του και έχει επενδύσει σε αυτόν, δυσκολεύουν ή διευκολύνουν τα συναισθήματα που βιώνει μετέπειτα. Για παράδειγμα, μία μητέρα η οποία έχει αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην ανατροφή του παιδιού της και έχει παραμερίσει οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που την ευχαριστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να δυσκολευτεί και να εγκλιματιστεί στη νέα κατάσταση. Επιπλέον, εάν υπάρχουν και άλλα παιδιά στην οικογένεια, λειτουργούν υποστηρικτικά έως ότου έρθει η στιγμή που και εκείνα με τη σειρά τους θα πάρουν τον δικό τους δρόμο, ενώ περισσότερες δυσκολίες υπάρχουν επίσης όταν η σχέση του ζευγαριού δεν είναι καλή ή είναι ανύπαρκτη και δεν υπάρχει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον να υποστηρίξει τον γονέα.
Γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο, όσο πιο γρήγορα και σωστά προετοιμαστεί ο γονέας για αυτή τη στιγμή, τόσο πιο ανώδυνο θα είναι για εκείνον και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
Θα χρειαστεί να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι συσχέτισης με το παιδί καθώς  και νέα ενδιαφέροντα πέραν του γονεϊκού ρόλου, έτσι ώστε να λιγοστέψουν τα συμπτώματα θλίψης και ανίας από την έλλειψη προσωπικών ενδιαφερόντων και περισσότερου ελεύθερου χρόνου που πιθανόν να επέλθει. Εξάλλου πλέον η επικοινωνία με το παιδί που βρίσκεται μακρυά, είναι πολύ εύκολη και ποικιλόμορφη και δεν περιορίζεται μόνο στην τηλεφωνική.
Πέρα από αυτό όμως, είναι μία καλή ευκαιρία για το ζευγάρι που μένει ‘πίσω’  να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του, ή για τον μονογονέα να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην προσωπική του ζωή, να κάνει πράγματα που πριν δεν μπορούσε, και να αφιερωθεί σε φίλους, συγγενείς, παρέες, εξόδους και στόχους.
Οι έρευνες εξάλλου δείχνουν πως πέρα από τον πόνο που προκαλεί η απομάκρυνση του παιδιού από το σπίτι, οι γονείς κατακλύζονται από συναισθήματα περηφάνιας για τα πρώτα ενήλικα βήματα του παιδιού τους, καθώς και το ότι σε σημαντικό βαθμό εξομαλύνονται οι σχέσεις γονέων-παιδιού με την απόσταση.
Όσο περισσότερο ο γονέας ασχολείται με θέματα δικά του, τόσο καλύτερα θα λειτουργεί η σχέση του με το παιδί. Ασφαλώς και η τηλεφωνική επικοινωνία ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα θα είναι αρκετά συχνή, αλλά προσπαθούμε να έχουμε κατά νου ότι το παιδί μας βρίσκεται σε ένα νέο περιβάλλον ανάμεσα σε νέους ανθρώπους και καλό θα ήταν να μην το ενοχλούμε συχνά. Μία συμφωνία σχετικά με τον τρόπο και τις ώρες που θα επικοινωνείτε μαζί του θα ήταν πολύ βοηθητική. Με αυτό τον τρόπο οριοθετείται η σχέση και λειτουργεί σταδιακά πιο αρμονικά. Δεν θα είναι καλό για την ψυχολογία του παιδιού να φορτώνεται με τις ανησυχίες και ανασφάλειές μας που σε αυτή την φάση τείνουν να γίνονται και υπερβολικές. Εξάλλου έχει και το ίδιο να διαχειριστεί δικά του άγχη από τη νέα του πραγματικότητα επομένως αυτό που πιθανότατα να έχει περισσότερη ανάγκη θα είναι, όταν το ζητάει, συμβουλές και οδηγίες που θα το κάνει να αισθάνεται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση για τα δικά του βήματα. Θέλουμε ανεξάρτητα παιδιά που θα στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και θα σηκώνουν το φορτίο από τα λάθη και τις ευθύνες τους.
Από την άλλη, θα πρέπει και εμείς να είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας, να προσπαθούμε να αποδεχτούμε την κατάσταση ως έχει και να κάνουμε κινήσεις ωφέλιμες προς εμάς. Δεν ξεχνάμε ότι διανύουμε μία περίοδο πολλών αλλαγών και συναισθηματικών αναταραχών, που κάποιες φορές, παρ’ όλη την προσπάθεια που καταβάλλουμε δεν ξεπερνιέται ο πόνος και η στασιμότητά μας. Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως τα αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύουν και μας καθιστούν ανήμπορους να σταθούμε στην καθημερινότητά μας και να ανταπεξέλθουμε σε αυτήν, τότε καλό θα ήταν να  ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ειδικό.

Μαρία Κωνσταντινοπούλου
Παιδοψυχολόγος-Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Email: mariakonstantinopoulou@gmail.com
Web: http://mariakonstantinopoulou14.blogspot.gr
See more at: singleparent.gr

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

«Το καλάθι με τα σύκα» - Καζαντζάκης

Μια γριούλα πέρασε...  
Στάθηκε, ανασήκωσε απ’ το καλάθι που κρατούσε μερικά συκόφυλλα που το σκέπαζαν, διάλεξε και με φίλεψε δυο σύκα...  

— Με γνωρίζεις κυρά μου; τη ρώτησα... 
— Όχι παιδί μου, είναι ανάγκη να σε γνωρίζω για να σε φιλέψω;
— Άνθρωπος δεν είσαι; Άνθρωπος είμαι και εγώ, δεν φτάνει;
woman-selling-figs

Γέλασε... ένα δροσερό κοριτσίστικο γέλιο...
Και τράβηξε το δρόμο της κούτσα κούτσα κατά το κάστρο.
Έσταζαν τα δυο σύκα μέλι, ποτέ θαρρώ δεν γεύτηκα πιονόστιμα. Τα ‘τρωγα και με δρόσιζαν τα λόγια της γριάς...
«άνθρωπος είσαι, άνθρωπος κι εγώ, φτάνει!»
_____
Απόσπασμα από το Αναφορά στον Γκρέκο  
Πηγή: LENA Kolentsi
by Αντικλείδι, http://antikleidi.com

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

«Νάνι νάνι» - Καληνύχτα σας :)

 
Φύσ’, αγεράκι δροσερό,
μες στων δενδρών τα φύλλα.
Πάρ’ απ’ τα ρόδα τον ανθό
απ’ τη μηλιά τα μήλα
και φέρ’ τα στο παιδάκι μου.
Eίναι καλό και κάνει,
      ήσυχο, νάνι, νάνι.

Aρχίνησε το λάλημα,
αηδόνι ερωτεμένο,
νανάρισέ το, το φτωχό
είν’ αποκοιμημένο
σαν τη γλυκιά σου συντροφιά
μες στη φωλιά σαν κάνει,
      τη νύχτα, νάνι, νάνι.

Άνοιξε, νυχτολούλουδο,
άνοιξε και μην κλείσεις,
την όμορφή σου μυρωδιά
ωσότου να τη χύσεις
όλη μες στα μαλλάκια του.
Tο μαύρο, ιδές πώς κάνει
      μαζί μου νάνι, νάνι.

Παίζει τ’ αγέρι του Mαγιού
μέσα στον καλαμιώνα,
γελούνε τ’ άνθη, τα νερά,
λαλεί η νεροχελώνα.
Eυτυχισμένη είμαι κι εγώ
στα στήθια μου σαν κάνει,
      το μαύρο, νάνι, νάνι.

Kαι σεις με τα χρυσά φτερά,
ονείρατά μου, ελάτε
στο έρμο το καλύβι μας,
αγάλια αγάλια εμβάτε,
σιγά μην το ξυπνήσετε·
κοιτάξετε πώς κάνει
  άγγελος νάνι, νάνι.

Oνείρατα είναι του φτωχού
η συντροφιά, η ελπίδα·
της χήρας η παρηγοριά,
ο ήλιος, η αχτίδα.
Eλάτε, μην αφήσετε
τη μάνα του που κάνει
  μαζί του νάνι, νάνι.

(από το βιβλίο: Aριστοτέλης Bαλαωρίτης, Ποιήματα και πεζά, Ίκαρος, 1981)

hsnhell

Μερικές δύσκολες ερωτήσεις που μας κάνουν τα παιδιά
για το σώμα και οι απαντήσεις τους

Φυσιολογικό είναι για όλα τα παιδιά να έχουν απορίες σχετικά με το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Ορισμένες φορές, ωστόσο, οι γονείς δυσκολεύονται να δώσουν τις σωστές απαντήσεις.
Δείτε τι συμβουλεύουν οι ειδικοί και μάθετε να απαντάτε έξυπνα και κατατοπιστικά σε κάθε απορία του παιδιού για το σώμα του και το σώμα του αντίθετου φύλου.


Γιατί έχουμε μύξες;
Απάντηση:
Όσο αηδιαστική δείχνει, άλλο τόσο πολύτιμη είναι για την υγεία μας! Η μύξα παράγεται από συγκεκριμένα κύτταρα που υπάρχουν στη μύτη των ανθρώπων και, χάρη στην κολλώδη μορφή της, παγιδεύει την σκόνη, τα αλλεργιογόνα, ακόμα και τα μικρόβια και δεν τους επιτρέπει να εισέλθουν στους πνεύμονες.
Επίσης, οι εκκρίσεις της μύτης την διατηρούν ενυδατωμένη, προκειμένου το εσωτερικό της δέρμα να μην στεγνώνει ή να μην ερεθίζεται και έτσι να μπορούμε να εισπνέουμε και να εκπνέουμε καλύτερα.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Όταν αρρωσταίνουμε το σώμα μας τείνει να υπερλειτουργεί, με αποτέλεσμα να παράγει περισσότερη μύξα, για να διώχνει έτσι τα βακτήρια. Γι'αυτό όταν κανείς κρυολογεί ή έχει ίωση, «τρέχει» η μύτη του!

Γιατί κάποιοι έχουν τον αφαλό προς τα μέσα και άλλοι προς τα έξω;
Απάντηση:
Ο αφαλός μας είναι μια πληγή στην κοιλίτσα, η οποία γίνεται όταν γεννιέται το μωρό και κόβεται ο ομφάλιος λώρος που το συνδέει με τη μητέρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τον αφαλό προς τα μέσα.
Ο αφαλός του μωρού σχηματίζεται όσο το μωρό είναι ακόμα στην κοιλίτσα της μαμάς. Τις πρώτες εβδομάδες εγκυμοσύνης σχηματίζονται τα εντεράκια του μωρού, τα οποία σιγά-σιγά «κλείνονται» μέσα στην κοιλίτσα του και έτσι ο αφαλός μπαίνει μέσα. Αν η κοιλίτσα του δεν τα κλείσει καλά, ο αφαλός μένει απ'έξω.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Μόνο 1 στους 10 ανθρώπους έχει τον αφαλό προς τα έξω και το φαινόμενο είναι πιο σύνηθες στα πρόωρα Αφρο-Αμερικανάκια.

Τι είναι τα «εκ γενετής» σημάδια;
Απάντηση:
Είναι κηλίδες στο πρόσωπο που εμφανίζονται στο δέρμα του μωρού, είτε πριν γεννηθεί είτε αμέσως μετά την γέννηση. Δημιουργούνται από πολλά αιμοφόρα αγγεία που συγκεντρώνονται στο σημείο εκείνο.
Πιο συχνές είναι οι ροζ κηλίδες (αιμαγειώματα), οι οποίες εμφανίζονται ως μικρά ροζ επίπεδα σημάδια στο δέρμα στο πίσω μέρος του λαιμού και δεν απαιτούν θεραπεία. Συχνά είναι και τα αιμαγγειώματα σε μορφή φράουλας που εξέχουν και είναι κόκκινα. Αυτά εμφανίζονται μετά τον τοκετό και συνήθως εξαφανίζονται μέχρι τα 9 χρόνια.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Υπάρχουν κι άλλα εκ γενετής σημάδια, όπως οι μελανοκκυταρικοί σπίλοι και τα σηραγγώδη αιμαγγειώματα. Κάποια από αυτά φεύγουν μόνα τους και άλλα όχι. Ο παιδίατρος είναι ο κατάλληλος για να συστήσει αν και πώς θα τα αντιμετωπίσετε.

Γιατί ο μπαμπάς έχει τρίχες στο στήθος και τα δάχτυλα;
Απάντηση:
Οι τρίχες αυτές έχουν απομείνει από τους προγόνους μας, οι οποίοι τις χρειάζονταν για να επιβιώσουν στην φύση. Με αυτές οι άνδρες τρόμαζαν τα αρπακτικά και γίνονταν πιο γοητευτικοί στα μάτια των γυναικών. Επίσης, οι τρίχες τους κρατούσαν και πιο ζεστούς τον χειμώνα.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Οι άνθρωποι των οποίων οι πρόγονοι προέρχονται από βόρεια κλίματα, τείνουν να έχουν περισσότερες τρίχες στο σώμα, συγκριτικά με όσους προέρχονται από πιο θερμά κλίματα.

Γιατί πέφτουν τα πρώτα δοντάκια;
Απάντηση:
Τα πρώτα δοντάκια ξεκινούν συνήθως να πέφτουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, περίπου στα 6-7 χρόνια, προκειμένου να κάνουν χώρο στο στόμα για να φυτρώσουν τα μεγάλα, μόνιμα δόντια.
Ωστόσο, τα πρώτα δοντάκια είναι πολύ σημαντικά κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού, καθώς το βοηθούν να μασάει και να τρώει, αλλά και να αναπτύξει τον λόγο του. Επίσης, χάρη σε αυτά σχηματίζεται και το πρόσωπο του μωρού.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Τα πρώτα δοντάκια συνήθως πέφτουν με την σειρά με την οποία εμφανίστηκαν, δηλαδή τα δύο μπροστινά κάτω και τα δύο μπροστινά πάνω.

Γιατί οι άνθρωποι φορούν γυαλιά;
Απάντηση:
Το ιδανικό σχήμα των ματιών των ανθρώπων είναι ολοστρόγγυλο, σαν βόλος. Όμως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο σχήμα ματιών. Όταν το σχήμα του ματιού είναι πολύ κοντό από μπροστά προς τα πίσω, το άτομο δυσκολεύεται να δει κοντά αλλά βλέπει μακριά. Αντίστροφα, όταν το μάτι είναι πολύ μακρύ από μπροστά προς τα πίσω το άτομο μπορεί να δει κοντά, αλλά δυσκολεύεται να δει μακριά. Τα γυαλιά και οι φακοί επαφής λυγίζουν και επικεντρώνουν τις ακτίνες του φωτός έτσι ώστε οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης να μπορούν να βλέπουν πάντα καλά.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Καθώς μεγαλώνουμε ο φακός των ματιών μας σκληραίνει, με αποτέλεσμα να γίνεται πιο δύσκολο να επικεντρώνει κανείς κάπου το βλέμμα του. Γι'αυτό περισσότεροι ενήλικες, παρά παιδιά, χρειάζονται γυαλιά.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν ανοιχτό χρώμα δέρματος ενώ άλλοι έχουν σκούρο;
Απάντηση:
Το χρώμα δέρματος του κάθε ανθρώπου εξαρτάται από την ποσότητα και τον τύπο χρωστικής που υπάρχει στο δέρμα (δηλαδή, της μελανίνης). Το πιο σκούρο δέρμα, το οποίο περιέχει περισσότερη μελανίνη, βοηθά τους ανθρώπους που ζουν στα μέρη με έντονη ηλιοφάνεια, προκειμένου να μην καίγονται και να μην εμφανίζουν καρκίνο στο δέρμα. Έτσι, άνθρωποι με προγόνους από τέτοια θερμά κλίματα, π.χ. από την Αφρική ή την Νοτιοανατολική Ασία, τείνουν να έχουν πιο σκούρο χρώμα δέρματος.
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους με πολύ σκούρο δέρμα να παράγουν βιταμίνη D, η οποία έχει την ιδιότητα να δυναμώνει τα κόκαλα. Έτσι, τα άτομα αυτά είναι πιο πιθανό να χρειάζονται συμπλήρωμα βιταμίνης D στην διατροφή τους.

Γιατί έχουν και τα αγόρια θηλές;
Απάντηση:
Όταν η γυναίκα μένει έγκυος, είτε κυοφορεί αγόρι είτε κορίτσι, το έμβρυο αναπτύσσει με τον ίδιο τρόπο τους ιστούς του στήθους και τις θηλές. Αργότερα στην ζωή τους, εξαιτίας των οιστρογόνων (των θηλυκών ορμονών), στα κορίτσια το στήθος μεγαλώνει, προκειμένου κάποια στιγμή να θηλάσουν. Στα αγόρια, τα οποία δεν έχουν τόσα οιστρογόνα, οι θηλές παραμένουν μικρές.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι φορούν «σιδεράκια»;
Απάντηση:
Τα τελευταία 100.000 χρόνια το σαγόνι των ανθρώπων γίνεται όλο και μικρότερο, επειδή -αντίθετα με τους προγόνους μας- τρώμε κυρίως μαλακές, μαγειρεμένες τροφές που χρειάζονται λιγότερη δύναμη για να δαγκωθούν. Ωστόσο, συνεχίζουμε να εμφανίζουμε τον ίδιο αριθμό δοντιών (συνολικά 32), τα οποία πλέον συμπιέζονται στο μικρότερο στόμα μας, με αποτέλεσμα συχνά να στραβώνουν. Για να ισιώσουν τα δόντια τους, να έχουν πιο όμορφο χαμόγελο και να αποφύγουν μελλοντικά προβλήματα υγείας, πολλοί άνθρωποι φορούν «σιδεράκια».
Extra πληροφορία για μεγαλύτερα παιδιά:
Στο παρελθόν οι οδοντίατροι περίμεναν να βγουν όλα τα μόνιμα δόντια των παιδιών (μέχρι τα 12-13 χρόνια), για να τους βάλουν «σιδεράκια». Ωστόσο, νεώτερες μέθοδοι συνιστούν πως όσο νωρίτερα βάλει ένα παιδί «σιδεράκια» τόσο το καλύτερο.

Πηγή: Parents.com
mama365