Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Κάποιες φράσεις ακατανόητες για όσους είναι κάτω των 20! - Τότε που αντί για τηλεκοντρόλ είχαμε σκουπόξυλο!!

Ο κόσμος προχωράει, η τεχνολογία εξελίσσεται, η ζωή προχωράει και εμείς αφήνουμε πίσω πολλά πράγματα που μας άρεσαν κάνοντας χώρο σε νέα. Κρατάμε όμως τις αναμνήσεις τους, οι οποίες ξεθωριάζουν όσο περνούν τα χρόνια, μέχρι που σβήνουν.
135522122-617x416
Ποιος θα σηκωθεί να αλλάξει το κανάλι;
Το αποτέλεσμα; Το άκουσμα κάποιων φράσεων δημιουργεί απορίες στους νεότερους. Αν είστε κάτω των 20, ευκαιρία να μάθετε κάποια πράγματα. αν είστε άνω των 20 περαστικά σας και νοσταλγήστε ελεύθερα!

1. Ποιος θα σηκωθεί να αλλάξει το κανάλι στην τηλεόραση;
It comes as a shock που θα έλεγε και η γιαγιά μου (αν ήταν Αμερικανίδα και ζούσε) αλλά δεν είχαν πάντα οι τηλεοράσεις τηλεχειριστήρια για να αλλάζεις το κανάλι ή την ένταση του ήχου από τον καναπέ 2 μέτρα μακριά. Τις καλές εποχές που υπήρχε μία στο σαλόνι και όχι μια σε κάθε δωμάτιο, σηκωνόταν ο μικρός της οικογένειας να αλλάξει κανάλι. Οι πιο πονηροί έπαιρναν από κοντά ένα σκουπόξυλο και πάταγαν το κουμπί από μακριά. Το λες και το πρώτο τηλεκοντρόλ.

2. Βγες από το ίντερνετ, θέλω να πάρω τηλέφωνο.
Ω ναι. Ξεχάστε VDSL, WiFi, OTE DoublePlay και πάει λέγοντας. Οι πρώτες συνδέσεις στο ίντερνετ γινόντουσαν μέσω της τηλεφωνικής γραμμής, με κάρτα-χρόνο σερφαρίσματος που αγόραζες από το περίπτερο. Πληκτρολογούσες τον κωδικό, άκουγες τους ήχους που κάνει το τηλέφωνο όταν καλείς κάποιον, συνδεόσουν και για όση ώρα ήσουν online, δεν είχες τηλέφωνο. Άντε εκεί που τσατάρεις με κάποιον στο msn, να σου φωνάζει η μαμά σου από μέσα «Βγες θέλω να πάρω τη θεία Μαρία να τη ρωτήσω τη συνταγή για τα μπιφτέκια».

3. Μου μάσησε την κασέτα.
κασεταΣήμερα βλέπουμε ταινίες στη NOVA, το OTE TV ή online και μερικές φορές χάνεται το σήμα, κολλάει λίγο και αναγκαζόμαστε να κάνουμε refresh. Κάποιοι πιο ρομαντικοί νοικιάζουν ακόμα dvd που αν είναι ψιλοχαραγμένο, κολλάει και πρέπει να το βγάλουν, να το καθαρίσουν με ένα πανάκι και να το ξαναβάλουν. Ταλαιπωρία σωστά; Αν ρωτήσετε τους πιο παλιούς θα σας πουν ότι αυτά δεν πιάνουν μία μπροστά στα video players και τις βιντεοκασέτες που αν τα έπιανε το ανάποδο, σου μάσαγε την κασέτα και έπρεπε στην καλύτερη να κάνεις rewind ή να την βγάλεις ΑΡΓΑ-ΑΡΓΑ από μέσα για να μην κοπεί και στη χειρότερη να ξεβιδώσεις το videoplayer για να την βγάλεις.
Χρόνο κι όρεξη να έχεις.

4. Δεν σ’ ακούω καλά, πάρε το 0.
Πριν τα σταθερά τηλέφωνα αποκτήσουν κουμπιά και γίνουν ασύρματα, όταν ακόμα είχαν εκείνο το τέλειο καντράν που ξέβαφαν τα μανό των νυχιών γυρνώντας το, υπήρχαν κάποια προβληματάκια ακόμα στις γραμμές. Ένας αστικός μύθος λέει ότι τη στιγμή που η γραμμή είχε πρόβλημα, αν έπαιρνες το 0 έφτιαχνε. Κανείς δε ξέρει γιατί.

5. Θες να παίξουμε ατάρι;
Ο παππούς των Playstation, GameGear, Xbox και λοιπών ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών. Τελεία.

6. Έχεις 5 δραχμές να πάρω ένα τηλέφωνο;
Ε; Ναι. Εξηγώ αμέσως. Εκτός από τα καρτοτηλέφωνα που κοσμούν πεζοδρόμια και πλατείες και χρησιμεύουν μόνο για να γράφουν μέσα με μαρκαδόρους ή αραιά και που για να τηλεφωνούν κάποιοι μετανάστες, υπήρχαν και οι κερματοδέκτες. Τα έβρισκες στα απανταχού περίπτερα και λειτουργούσαν όπως όλοι καταλάβαμε με κέρματα. Για να είμαι ειλικρινής, έχει τύχει να πετύχω σε κάποιο ξεχασμένο περίπτερο κάποιο που έχει αναβαθμιστεί σε ευρώ. Αναζητήστε τα!

7. Την εργασία μου την έχω περάσει σε δισκέτα.
88730-199327
Γιατί εκεί περνάγαμε τα κείμενα μας και μια, το πολύ δύο φωτογραφίες. Πριν τα usb, πριν τα dvd, πριν τα cd. Μικρή χωρητικότητα, πολύχρωμη εμφάνιση, αστείοι ήχοι όταν την έβαζες στο pc. Γιατί εννοείται ότι ήταν πριν τα laptop.

8. Μην ξεχάσεις να πάρεις φλας για τη μηχανή / Ξέχασα να οπλίσω τη μηχανή.
Οι πωρωμένοι με τη φωτογραφία και τις φωτογραφικές μηχανές θα το ξέρουν. Πρόκειται για λειτουργίες φωτογραφικών μηχανών πριν γίνουν αυτόματες και ψηφιακές. Ακολούθως και το επόμενο.

9. Πήρε φως το φιλμ και μου κάηκε.88730-199326
Διότι αν άνοιγες το καπάκι της μηχανής χωρίς να έχεις τυλίξει πρώτα το φιλμ… ουπς. Μόλις έχασες όλες τις φωτογραφίες σε αυτό το φιλμ. Είναι τα φιλμ που εμφάνιζαν σε σκοτεινά δωμάτια με κόκκινο φως μέσα σε νερό, κτλ, κτλ που μπορεί να έχει δει κανείς σε ταινίες. Αυτό.

10. Το πράσινο να πάρεις για Αθήνα.
Α… όταν ο ΟΑΣΑ είχε τα μπλε λεωφορεία που πήγαιναν Πέραμα-Αθήνα και τα πράσινα που πήγαιναν Πέραμα-Πειραιά. Αυτά τα ωραία ψηλά που έτριζαν ολόκληρα και νόμιζες ότι θα σπάσουν; Α στάσου, το έχουμε και τώρα αυτό. Τέσπα, τότε δε χρειαζόταν να διαβάσεις καν την πινακίδα μπροστά, καταλάβαινες από το χρώμα.
11. Ωραία εικόνα, θα μου τη στείλεις με υπέρυθρες;
Γιατί έτσι ανταλλάζαμε εικόνες με τα πρώτα μας κινητά. Όσο περνούν τα χρόνια μεγαλώνει η απόσταση που μπορούμε να στείλουμε κάτι από το ένα κινητό στο άλλο. Πλέον μέσω ίντερνετ και viber μπορείς να στείλεις από εδώ στην Αμερική. Παλαιότερα όμως υπήρχε μόνο το Bluetooth που είχε εμβέλεια μόλις λίγα μέτρα και ακόμα πιο πριν οι υπέρυθρες που έπρεπε να έχουν οπτική επαφή οι συσκευές για να πετύχει η μεταφορά. Μαγικό;

12. Κάνει χιόνια η εικόνα.
88730-199328Ψηφιακό σήμα και αηδίες. Αν δεν έχεις δει ταινία που να κουνιέται η εικόνα, να χάνεται το σήμα, να κάνει «χιόνια» (δηλαδή άσπρες κουκίδες διάχυτες στην εικόνα) και να χτυπάς βάναυσα το κουτί της τηλεόρασης (δεν ήταν όλες φλατ κάποτε) ή να κουνάς μανιωδώς δεξιά-αριστερά την κεραία, ε λυπάμαι αλλά δεν ξέρεις από διασκεδαστική τηλεόραση.

athensvoice

Το «κούκου-τα!» ενός πιτσιρικά με ένα γοριλάκι

Ο μικρός Ησαΐας επισκέφτηκε το ζωολογικό κήπο με τη μητέρα του. Όταν έφτασε στο τμήμα όπου βρισκόταν το γοριλάκι η επαφή τους ήταν άμεση. 
Το αγοράκι πλησίασε στο τζάμι και αμέσως το μωρό-γορίλας ανταποκρίθηκε. Οι δυο τους ξεκίνησαν ένα παιχνίδι που θα σου φτιάξει τη μέρα.
news247

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Έχασε το φως της! Σήμερα προσπαθεί να ταΐσει το παιδί της

Ένα Χρόνο μετά το γάμο τους, έχασε το φως της!
Σήμερα προσπαθεί να ταΐσει το παιδί της…
Ο άντρας της όμως, είναι εκεί…
Η Nicole είναι μια μητέρα που μένει με τον αγαπημένο της σύζυγο και τα τρία τους παιδιά. Επίσης, είναι τυφλή…
Και παρότι οι περισσότεροι θα πίστευαν πως αυτό είναι το τέλος του κόσμου, η Nicole δεν έχει πάρει γυναίκα να τη βοηθάει με τα παιδιά και επίσης εξακολουθεί να ασχολείται με τη μεγάλη της αγάπη, το μαγείρεμα. 
Όσο ο Brandon είναι στη δουλειά, πάντα βρίσκει τρόπους να βοηθάει την αγαπημένη του γυναίκα με τις δουλειές στο σπίτι, όπως π.χ. το να βρίσκει υλικά στην κουζίνα με τη βοήθεια βιντεοκλήσης. Είναι τα μάτια της…

Η Nicole δεν ήταν πάντα τυφλή. Έχασε την όρασή της το 2001, ένα χρόνο μετά τον γάμο τους.
Όταν διαπίστωσε πως οι πονοκέφαλοί της γινόταν όλο και πιο συχνοί, η μαγνητική έδειξε ένα θανατηφόρο βακτήριο που επιτίθονταν στον εγκέφαλό της με αποτέλεσμα να πέσει σε κώμα για 2 εβδομάδες. Έξι μήνες αργότερα, το βακτήριο επέστρεψε, αυτή τη φορά όμως πήρε την όρασή της…
Αυτή είναι η ιστορία τους:
Πηγή

Τα καλοκαίρια στη Μεσόγειο δεν είναι πια τα ίδια


Πέρσι τέτοιον καιρό έγραφα μια ανάρτηση για μια "Mικρούλα"...Φέτος και πάλι οι θάλασσες φούσκωσαν.
Το ρεύμα των προσφύγων πελώριο. Απελπισμένες ψυχές που το να διασχίσουν με τα παιδιά τους μια σκοτεινή άγρια θάλασσα φαίνεται καλή λύση. Η καλύτερη... ή η πιο επιθυμητή.Τουλάχιστον θα πεθάνουν προσπαθώντας να γλυτώσουν το θάνατο.... Θα πεθάνουν ελπίζοντας πως η στεριά είναι κοντά.Πως τα φώτα πλησιάζουν...
Τα καλοκαίρια στη Μεσόγειο δεν είναι πια τα ίδια. Η Μεσόγειος, η γεμάτη ιστορία. Η πιο όμορφη θάλασσα του κόσμου μας είναι γεμάτη χαμένες φωνές που εκλιπαρούν.

Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν υπάρχει κάτι να πω πια, όλοι έχουμε τα ίδια συναισθήματα βλέποντας τις σοκαριστικές εικόνες των γιών και των θυγατέρων, των μανάδων και των πατεράδων, που τους κατάπιε η δική μας Μεσόγειος. Εκεί που τα παιδιά μας τσαλαβουτούν στις ακτές της. Εκεί που εμείς αγναντεύουμε τα βράδια με φεγγάρι... εκεί, στην ίδια ακριβώς θάλασσα.Την ίδια ακριβώς στιγμή...
Τα καλοκαίρια στη Μεσόγειο... είναι γεμάτα φως και ζωή. Γεμάτα πέτρα και ελιές γραπωμένες στα βράχια. Γεμάτα λευκούς τρούλους και μπλε. Αιώνιο αθάνατο, υπέροχο μπλε... που τις νύχτες γίνεται μαύρο και καταπίνει ανθρώπους... καταπίνει αγοράκια που φορούν ακόμη τα παπουτσάκια τους, έστω κι αν δεν θα ξαναπερπατήσουν ποτέ πια, πάνω σε τούτη τη γη... κι εκεί εμείς λίγα μόλις μίλια μακριά, ανάβουμε φωτιές στην άμμο κι αγκαλιαζόμαστε και γελάμε και ζούμε... τα ζεστά καλοκαίρια της Μεσογείου...
Δεν έχει νόημα να λυπόμαστε πια. 
Όποιος μπορεί να βοηθήσει ας το κάνει. Ας αναζητήσουμε πληροφορίες από τους δήμους μας, από οργανώσεις υποστήριξης, από ΜΚΟ. Ας πληροφορηθούμε πού στην περιοχή μας μπορούμε να απευθυνθούμε για να δώσουμε βοήθεια, σε όποια μορφή. Ας το κάνουμε όλοι αγαπημένοι...
Ως άνθρωποι, ως γονείς, ως κόρες κι ως γιοι. Ας προσφέρουμε το περίσσεμα της παρηγοριάς μας. 
Γιατί έχουμε περίσσεμα.... 
Γιατί είμαστε ευλογημένοι. 
Γιατί αυτή η θάλασσα είναι το σπίτι μας κι αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν στο κατώφλι μας.
Είμαστε αυτοί που γεννηθήκαμε σε αυτή την μαγική λίμνη. 
Στη Μεσόγειο, την πιο ιστορική θάλασσα του κόσμου, στην πιο ιστορική χώρα του κόσμου....
Γιατί τα καλοκαίρια στη Μεσόγειο δεν είναι πια τα ίδια... κι εμείς ξέρουμε από Μεσόγειο. Έχουμε την ιστορία της στο πετσί μας. Ξέρουμε από πόνο, κάποτε η ίδια θάλασσα έφερε στα ίδια παράλια τους προγόνους μας. Ξέρουμε από αλληλοβοήθεια κι υποστήριξη και γενναιοδωρία κι αλίμονο... ξέρουμε από καλοκαίρια και φως!
Ας μην γίνει άλλο ετούτη η θάλασσα, η θάλασσα μας, σεντονάκι για τον ύπνο των παιδιών.... Στόχος μας η βοήθεια, η κινητοποίηση κι η πίεση σε κάθε κατεύθυνση.
Κανένα παιδί δεν είναι ξένο αγαπημένοι... κανένα!

Αφιερωμένο λοιπόν... ένα τραγούδι που λατρεύω. Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια καθώς η μαμά μου αγαπούσε τον Ζορζ Μουστακί και είχε αυτό το δίσκο τον οποίο είχαμε λιώσει...
Τις τελευταίες μέρες το σιγοτραγουδώ καθώς κοιτάζω τους γιους μου να τρέχουν στα δροσερά της νερά, στις ξανθές αμμουδιές της Μεσογείου μας και νιώθω ευγνωμοσύνη για τα γέλια τους, για τα καλοκαίρια τους... ενώ την ίδια ώρα νιώθω πόνο κι οργή!
Πόνο που την ίδια στιγμή, κάποια άλλα παιδιά, εκεί απέναντι στα ίδια νερά χάνονται για πάντα... κι οργή για το τόσο ανώφελο κι αγωνιώδες τέλος τόσων ανθρώπων.

"Μεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια αγάλματα πικρά"

Μεσόγειος, λατρεμένη μας πατρίδα...

Πηγή: kapaworld

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Πορεία προς τον Παράδεισο ...

Η εικόνα του Παπα-Στρατή Δήμου που πέθανε την ίδια μέρα με το μικρό αγοράκι, να το κουβαλάει με τρυφερότητα ζωντανό, γκρεμίζοντας τους φράχτες είναι απλά συγκλονιστική.
Ενσωμάτωσε όλη την κρυμμένη ανθρωπιά μας, τις ελπίδες μας, την ομορφιά της προσφοράς στον πλησίον μας.

lifo