Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Πώς μεγάλωναν παιδιά οι γονείς μας VS
πώς τα μεγαλώνουμε εμείς

Δείτε πόσα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα σε… λίγα χρόνια! 
Οι γονείς μας μεγάλωναν παιδιά με περισσότερα ίσως λάθη σε σχέση με μας, ειδικά σε θέματα ασφάλειας, αλλά σίγουρα με λιγότερο άγχος.
Πώς μεγάλωναν παιδιά οι γονείς μας VS πώς τα μεγαλώνουμε εμείς
Τότε: Τα καθίσματα αυτοκινήτου για παιδιά ήταν… ε, ποια καθίσματα αυτοκινήτου;
Τώρα: Όταν μας λέει κάποιος να βάλουμε το παιδί στο αυτοκίνητο χωρίς κάθισμα ... αποπληξία


Τότε: Οι γονείς μας άφηναν ανέμελοι τα παιδιά να τριγυρνούν με τα ποδήλατά τους χωρίς κράνος.
Τώρα: Χωρίς κράνος;;;

Τότε: Τα μεγάλα ταξίδια με το αυτοκίνητο δοκίμαζαν την υπομονή και του πιο ήρεμου γονιού.
Τώρα: Υπάρχουν τα τάμπλετ!

Τότε: Κάπνιζαν όλοι άνετα στο ίδιο δωμάτιο με τα παιδιά.
Τώρα: Αν κανείς ανάψει τσιγάρο στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο με τα παιδιά θα δείτε τι θα γίνει!

Τότε: Κανείς δεν ασχολιόταν με το πώς ταΐζει μια μητέρα το μωρό της.
Τώρα: Η μάχη «θηλασμός VS μπιμπερό» καλά κρατεί.

Τότε: Τα παιδιά έπαιζαν στην παιδική χαρά της γειτονιάς μόνα τους. Και δεν είχαν κινητά. 
Τώρα: Μητέρα που έχασε από τα μάτια της το παιδί για 3 δευτερόλεπτα απλά ουρλιάζει!

Τότε: Πάρτι γενεθλίων σήμαινε να καλέσεις τρεις συμμαθητές σου να φάτε τούρτα.
Τώρα: Όλα πρέπει να είναι άξια φωτογράφησης για το Pinterest.

Τότε: Αν οι γονείς μας δεν ήξεραν ποιο είναι το σωστό, απλώς έκαναν αυτό που θεωρούσαν καλύτερο.
Τώρα: Ό,τι δεν ξέρουμε, ψάχνουμε απεγνωσμένα να το βρούμε στο ίντερνετ.

Τότε: Τρώγαμε τα πάντα από βαζάκια.
Τώρα: Πρέπει να μαγειρεύουμε μόνο με βιολογικά για τα παιδιά.

Όπως δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι,
έτσι και δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς.

Οι γονείς στην προσπάθειά τους να εκπληρώσουν το ρόλο τους και με οδηγό ατομικά βιώματα και πεποιθήσεις, ρίχνονται στην… αρένα της ανατροφής των παιδιών τους.
Και πολύ συχνά αυτή η προσπάθεια, καταλήγει σε υπερπροσπάθεια, καθώς κυνηγούν την τελειότητα.
Είναι μάταιο για τους γονείς να ελπίζουν ότι θα τα κάνουν όλα τέλεια. 
Όπως δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, έτσι και δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς. Ο περίφημος παιδίατρος- παιδοψυχαναλυτής Ντόναλντ Γουίνικοτ έφερε τον όρο «αρκετά καλή μητέρα» θέλοντας έτσι να καταρρίψει την «τέλεια μητέρα», το πόσο μη-ρεαλιστικό και ανώφελο είναι δηλαδή, να προσπαθεί μια μητέρα να κατακτήσει την τελειότητα. 
Ωστόσο υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες που μπορούμε να ακολουθούμε στην ανατροφή των παιδιών, οι οποίοι ισχύουν για μητέρες και πατέρες:
Ακόμα κι αν έχουμε «αδυναμία» σ’ ένα μας παιδί, (είτε γιατί επικοινωνούμε καλύτερα, είτε γιατί μας θυμίζει τον εαυτό μας) είναι λάθος να δείχνουμε ότι το αγαπάμε περισσότερο από κάποιο άλλο.
Ο ρόλος του γονιού είναι να οδηγεί το παιδί προς την αυτονομία και τη μελλοντική ομαλή ενηλικίωση: Tο μαθαίνει να τα καταφέρνει μόνο του, ώστε να γίνει αύταρκες, ικανό, δυνατό.
Το παιδί χρειάζεται τη συμπαράσταση, τη βοήθεια, την κατεύθυνση και όχι τη λύση. Π.χ., δεν του λύνουμε εμείς τις ασκήσεις στα μαθηματικά, του μαθαίνουμε όμως τον τρόπο να τις λύνει μόνο του. Δεν «ψαρεύουμε» για εκείνο, αλλά του μαθαίνουμε να «ψαρεύει». Με λίγα λόγια του δείχνουμε πού πρέπει να «κοιτάζει», αλλά όχι τι να «δει».
Όταν η προειδοποίηση δεν αρκεί, τότε είναι καλύτερα να αφήνουμε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες της συμπεριφοράς του από το να το τιμωρήσουμε. Η εμπειρία που βιώνεται άμεσα είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Σε στιγμές έντασης και όταν η σύγκρουση φαίνεται αναπόφευκτη, είναι προτιμότερο να φερθούμε ως… ενήλικες και να αποχωρήσουμε. Το να εμπλακούμε σε μια ατέλειωτη συζήτηση για το «ποιος έχει δίκιο» είναι μάταιη.
Όσο πιο πολύ πιέζουμε ένα παιδί να συμμορφωθεί με τις επιθυμίες μας, χωρίς να του εξηγούμε με επιχειρήματα τον λόγο, τότε η άρνηση έρχεται ως φυσική αντίδραση.
Το παιδί ασφυκτιά όταν είναι συνέχεια υπό επίβλεψη. Ας κάνει και λάθη, ώστε να μάθει απ’ τα λάθη του.
Το να παραχαϊδεύουμε το παιδί είναι εξίσου λάθος με το να μη δείχνουμε αγάπη. Συχνά τα μοναχοπαίδια υποφέρουν και ασφυκτιούν από την υπερβολική αφοσίωση των γονιών τους.Η αγάπη μας προς το παιδί πρέπει να είναι ακατάλυτη και ακλόνητη. Όταν μας θυμώνει το παιδί είναι λάθος να το απειλούμε με φράσεις τύπου: «δεν σ’ αγαπάω πια». Είναι προτιμότερο να πούμε: «είμαι θυμωμένος/η μαζί σου, με αυτό που έκανες».
Μέσα διαπαιδαγώγησης και δεξιότητες ανατροφής, όπως η άκαμπτη αυστηρότητα, η αδιαφορία, η υποτίμηση του παιδιού, η σωματική τιμωρία και οι απειλές, απλώς … αντενδείκνυνται. Και τις περισσότερες φορές οδηγούν στα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Η φράση-κλειδί και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι: «μέτρον άριστον». Μια μητέρα ή ένας πατέρας που από ενοχές πιέζεται προς χάριν των παιδιών τους, έχει το ίδιο -μη λειτουργικό για την οικογένεια- αποτέλεσμα με το παιδί που βρίσκεται στη σκιά των γονιών του. Και οι γονείς και τα παιδιά είναι καλό να βρίσκονται σε ισορροπία, για να λειτουργεί ομαλά ολόκληρη η οικογένεια.

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

«Φτάσαμε αργά, θα είσαι άγγελος εκεί ψηλά»
"Scusa, Giulia, se siamo arrivati tardi"

H 8χρονη Τζούλια έγινε η ασπίδα και κάλυψε με το κορμάκι της
την 4χρονη αδελφή της -
Il salvataggio della piccola Giorgia
Tο συγκλονιστικό γράμμα πυροσβέστη σε νεκρό παιδί του σεισμού 

Terremoto, il biglietto del soccorritore a Giulia: "Scusa se siamo arrivati tardi"

Μια από τις χαρακτηριστικές ιστορίες του φονικού σεισμού στην Ιταλία, ήταν αυτή της
8χρονης Τζούλια που έγινε η ασπίδα και κάλυψε με το κορμάκι της την 4χρονη αδελφή της, όταν κατέρρευσε το σπίτι της γιαγιάς του όπου βρίσκονταν.
Σήμερα, μέρα θρήνου στην Ιταλία αφού γίνονται οι κηδείες των θυμάτων, ο πυροσβέστης που ανέσυρε το πτώμα της 8χρονης έγραψε ένα γράμμα που της ζητά συγγνώμη που δεν έφτασε εκεί νωρίτερα και που δεν κατάφερε να την σώσει.
«Γειά σου μικρή. Συγγνώμη που φτάσαμε αργά. Δυστυχώς είχες ήδη σταματήσει να αναπνέεις αλλά θέλω να ξέρεις από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι ότι κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να σε βγάλουμε από εκεί. Όταν επιστρέψω στο σπίτι μου στην Λ’ Άκουιλα θα ξέρω ότι υπάρχει εκεί ψηλά ένας άγγελος που με παρακολουθεί από τον ουρανό και ότι τη νύχτα θα λάμπεις σαν αστέρι».
«Γειά σου Τζούλια, ακόμα κι αν δεν με γνώρισες ποτέ. Σε αγαπώ. Αντριου».
thecaller

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Μια «χαζή» ερώτηση:
Θα προτιμούσατε να είναι το παιδί σας έξυπνο ή καλό;

Η απάντηση είναι: «Φυσικά, και τα δύο.»
Αλλά αν δε μπορούσατε να τα έχετε και τα δύο; Τι θα γινόταν αν το παιδί σας ήταν καλό αλλά δεν μπορούσε να είναι και έξυπνο ταυτόχρονα ή το αντίθετο;
Αν απαντήσατε «έξυπνο», μην διαβάσετε άλλο. Το άρθρο αυτό δεν είναι για εσάς. Αλλά αν απαντήσατε «καλό», τότε αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι βλέπετε διαφορετικά το μέλλον του παιδιού σας.
Αν όλα αυτά τα παιχνίδια που ακονίζουν το μυαλό και τη μνήμη αντικαθίσταντο από άλλα που ενισχύουν την ομαδικότητα και τη συνεργασία; 
Κι αν η φιλοσοφία του σχολείου ήταν ότι είναι σημαντικότερο για τα παιδιά να αναπτύξουν την κοινωνικότητα και τη φιλία, αντί να αριστεύσουν στις γραπτές εξετάσεις; 
Κι αν όλες αυτές οι επαναλαμβανόμενες παρατηρήσεις, του τύπου «μοιράσου τα παιχνίδια σου με την αδερφή σου» δεν ήταν μόνο ένας τρόπος να διατηρήσουμε την ησυχία στο σπίτι, αλλά ήταν τα θεμέλια για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού;
Φυσικά, οι γονείς έχουν αναλάβει να μεγαλώνουν ηθικά και καλά παιδιά για χιλιάδες χρόνια. Ως μητέρα ενός παιδιού που πηγαίνει δημοτικό, κάνω το καλύτερο που μπορώ για τη διαπαιδαγώγησή του, με τη λίστα με τα σωστά και τα λάθη μου να είναι τεράστια.
Το να μεγαλώνεις, όμως, ηθικά παιδιά γεννά ορισμένα ερωτήματα, όπως: 
«Πόσα μπορεί να καταλάβει το μυαλό ενός μικρού παιδιού;», 
«Πότε αρχίζουν και καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο σωστό και το λάθος;», 
«Πόσο σαφής πρέπει να γίνομαι όταν μιλάω για δίκαιο και άδικο;»

Θα σας πω με λίγα λόγια τη γνώμη μου.

Πρώτον, ο Πιαζέ και οι υπόλοιποι φιλόσοφοι του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα έκαναν λάθος όταν υποστήριζαν ότι τα παιδιά πριν την ηλικία των 12 κάνουν συγκεκριμένες σκέψεις, ενώ αργότερα αναπτύσσουν έναν πιο αφηρημένο τρόπο σκέψης. 
Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αφηρημένες έννοιες από πολύ μικρά, οπότε, αν τους μιλάτε για σωστό και λάθος, θα αναπτυχθεί αυτή τους η ικανότητα από νωρίς.
Δεύτερον, οι γονείς μπορούν εύκολα να αιτιολογούν αυτά που λένε στα παιδιά. Αντί να πουν «Μοιράσου τα παιχνίδια σου με την αδερφή σου.», μπορούν να πουν «Μοιράσου τα παιχνίδια σου με την αδερφή σου, γιατί κι εσένα σου αρέσει μερικές φορές να μοιράζεται τα παιχνίδια της μαζί σου.» ή «Μοιράσου μαζί της, γιατί όλοι στο σπίτι μας μοιραζόμαστε πράγματα και είναι σημαντικό.». 
Επίσης, μεγαλύτερες συζητήσεις σχετικά με τις αξίες της οικογένειας βοηθούν τα παιδιά να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. 
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η ατελείωτη συζήτηση θα αντικαταστήσει την αυστηρότητα των γονιών όπου αυτή χρειάζεται. Απλώς, τα παιδιά πρέπει να έχουν την ευκαιρία να καταλάβουν τους λόγους για τους οποίους μια απόφαση είναι καλύτερη από μια άλλη.

babyads

Αν θέλετε να στηρίξετε το παιδί σας ...

Αν θέλετε να στηρίξετε το παιδί σας, 
τότε διαβάστε τα παρακάτω…
Τα λόγια των γονιών έχουν μεγάλη δύναμη και διαμορφώνουν την ψυχοσύνθεση τους γι αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν απευθυνόμαστε σε αυτά.
Οι παρακάτω φράσεις τονώνουν την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας, γι αυτό είναι ωραίο να βγαίνουν από τα χείλη μας.
·         Είσαι σπουδαίο παιδί.
·         Έκανες σπουδαία επιλογή.
·         Μου αρέσει να γελάς.
·         Πιστεύω σε εσένα.
·         Μπορείς να τα καταφέρεις και μόνος/η.
·         Σου έχω εμπιστοσύνη.
·         Είμαι περήφανη για εσένα.
·         Χαίρομαι που είσαι χαρούμενος/η
·         Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, έτσι κι εσύ.
·         Μου αρέσει να σε βλέπω να παίζεις.
·         Σε ευχαριστώ που με βοηθάς.
·         Μπορείς να μου λες τα πάντα.
·         Η μαμά θα είναι πάντα δίπλα σου.
·         Το αξίζεις!
·         Μου έλειψες.
·         Δεν είναι κακό να λες όχι.
·         Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.
·         Ευχαριστώ.
·         Συγγνώμη. Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό.
·         Σε αγαπώ.
·         Θες να συζητήσουμε;
·         Τι να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά;

Τσακαλογιάννη Ελένη -entertv.gr