Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Αξιότιμοι γονείς, μεγαλώνετε παιδιά ή νάρκισσους;
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην αυτό-εκτίμηση
και τον ναρκισσισμό;

Και έπειτα λένε πως τα παιδιά άλλαξαν. Φυσικά και άλλαξαν. Ανατρέχοντας στη δική μου εποχή, που δεν είναι δα και τόσο μακρινή, τα παιδιά άλλαξαν. Μικροί και παρεξηγημένοι ήρωες, εάν μου επιτρέπετε.

Ο Άγγελος θα μείνει στο σπίτι μου απόψε το βράδυ. Δεν είναι μεγαλύτερος από 12 ετών. Τον άφησε πάλι η μητέρα του για να βγει για ένα ποτό. Σωστό μικρομέγαλο, θα τον χαρακτήριζα.
Μπήκε στο σπίτι βιαστικά, με χαιρέτισε με μια φιλική χειρονομία και χύθηκε πάνω στον καναπέ με άνεση. Λες και ήταν εξοικειωμένος με αυτή την κατάσταση. Κάθε φορά έχει την ίδια ασχολία. Είναι βαθιά προσηλωμένος στο τάμπλετ του. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, κάνει τόση ησυχία, που είναι σχεδόν εκκωφαντική.
Κάποια απογεύματα τυχαίνει να επιστρέφουμε στο σπίτι σχεδόν ταυτόχρονα. ΄Ερχεται φουριόζος με το ποδήλατό του και είναι αδύνατον να μην τον προσέξεις. Ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας. Φωσφορίζουν τα αθλητικά του παπούτσια και γυαλίζουν τα πετάλια του ποδηλάτου του μέσα στη νύχτα. Κάποιες φορές έχω την αίσθηση πως μου φωνάζει από μακριά «Πρόσεξέ με, είμαι τόσο μοδάτα μόνος!».
Δεν έχει περάσει πάνω από μια ώρα που είναι σπίτι και φαίνεται να βαριέται αφόρητα. Πήγα λίγο από πίσω του και έσκυψα προσεχτικά από πάνω του. Τοποθέτησα μαλακά τις παλάμες μου στους ώμους του και τον ρώτησα.
«Πεινάς Άγγελε; Θέλεις να σου μαγειρέψω κάτι;»
«Όχι, ευχαριστώ. Έχω φάει καλό πρωινό!»
Πρωινό. Σωστά, το πρωινό του τον κρατάει μέχρι το βράδυ. Κάθε πρωί καταβροχθίζει αμέτρητους σπόρους για πουλιά,  που του σερβίρονται απλόχερα, χωρίς όμως να του έχει μάθει κανείς να ανοίγει τα φτερά του. Παράξενο πουλί…
Χαζεύει ξανά και ξανά μια πληθώρα φωτογραφιών του. Ανανεώνει συνεχόμενα την ίδια σελίδα στο διαδίκτυο, περιμένοντας από εκείνη κάτι καινούργιο. «Τι είναι το καινούργιο για σένα Άγγελε;», σκέφτηκα να τον ρωτήσω. Δεν το έκανα. Απλά, αναρωτήθηκα «Δε προβληματίζει κανέναν αυτή η εικόνα;»
«Σου αρέσει αυτή η φωτογραφία μου Γεώργιε;», με ρώτησε απότομα. «Η μαμά πιστεύει, πως θα μπορούσα να γίνω μοντέλο ή ηθοποιός όταν μεγαλώσω.»
«Αλήθεια; Θα σου άρεσε να γίνεις κάτι τέτοιο;», τον ρώτησα χαμογελαστά.
«Φυσικά! Δεν έχεις δει τις φωτογραφίες των άλλων γι’ αυτό ρωτάς. Οι δικές μου είναι εξαιρετικά καλές!»
“Αχ, αυτή η μαμά”, σκέφτηκα, “πόσο αγώνα πρέπει να κάνεις για να κερδίσεις την αποδοχή της και να ανατρέψεις την απουσία της”. 
Κι όντως, τώρα που το σκέφτομαι, τα καταφέρνει περίφημα, διότι έχει και τη βοήθειά της σ’ αυτό. Εάν ανατρέξω στις στιγμές που έχω μοιραστεί μαζί με όλη του την οικογένεια, μια οικογένεια που τολμώ  να πω πως αγαπάω βαθιά, φαίνεται πως η μητέρα του έκανε ό,τι μπορούσε για να του ενισχύσει την εικόνα του εαυτού του και στο τέλος, τον έπεισε πως δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδί και πως του αρμόζει ειδική μεταχείριση.
Είναι αναμφισβήτητο πως στις μέρες μας, οι γονείς αναγκάζονται να εργάζονται όλο και περισσότερες ώρες και όλο και πιο σκληρά. Πραγματικά δε μπορώ να τους κατηγορήσω, διανύουμε δύσκολους καιρούς και αναγνωρίζω τις προσπάθειές τους. Πρέπει να είναι αφόρητα δύσκολο γι’ αυτούς, όταν έχουν αφιερώσει όλη τους την ενέργεια σε μια αχόρταγη και άπληστη εποχή, ν’ ακούσουν τις διαθέσεις του παιδιού τους, την ανάγκη του για επαφή, για χρόνο, για όρια. Σαν η σχέση να μετατρέπεται σε άλλο ένα βάρος γι’ αυτούς και φορές να θυμίζει απειλή προς την ίδια τους την ύπαρξη. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, για να διατηρήσουν την αυτο-εικόνα και την ισορροπία τους και για να είναι συνεπείς με τις αντοχές τους, η γονεϊκή σχέση πολλές φορές μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και οι γονείς παίρνουν αποστάσεις από τα παιδιά τους. Η όλη αυτή διαδικασία και το μοιρασμένο αυτό παράπονο φέρνει εντάσεις και θυμούς. Θυμούς τόσο δυνατούς, που κάποια στιγμή σώπασαν, μιας και όσο ανέβαιναν οι τόνοι τόσο δεν τους άκουγε ποτέ κανείς.
Στον  παιδικό σταθμό που εργάζομαι βλέπω καθημερινά αμέτρητα παιδιά και από την αγάπη μου γι’ αυτά, δε μπορώ να μην τιμήσω και τα παιδικά ζευγάρια παπούτσια τους, που δείχνουν τόσο μόνα.
Ως ενήλικας αντιλαμβάνομαι, πως μερικές φορές μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να χωρέσω μέσα σε αυτά, όμως εάν βρω ένα τρόπο να το καταφέρω, τότε ο κόσμος που βλέπω είναι πραγματικά αφιλόξενος. Καταδικάστηκαν να περνούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας μόνα τους, χαζεύοντας βίντεο στο διαδίκτυο, προβάλλοντας με όσο πιο περίτεχνο τρόπο την εικόνα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ανεβάζοντας το προσωπικό τους πήχη όλο και πιο ψηλά. ΄
Εμαθαν να είναι μόνα τους και ταυτόχρονα να επιβραβεύονται γι’ αυτό και να στολίζονται καθημερινά με εντυπωσιακά επίθετα και χαρακτηρισμούς  από τους γονείς τους, όπως «είσαι το εξυπνότερο παιδί του κόσμου!», «μη στεναχωριέσαι, εσύ μια μέρα θα διαπρέψεις», «δεν πειράζει που δεν σε κάλεσε στο πάρτυ του, εσύ αξίζεις καλύτερους φίλους».
Θα ήθελα στο σημείο αυτό, να αναφέρω ότι δε θεωρώ πως τα παιδιά δε πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, ίσα – ίσα το να μάθει ένας γονέας στο παιδί του να μπορεί να πατάει στα πόδια του και να τιμά τα παπουτσάκια του, ακόμα κι εάν μερικές φορές μπορεί να είναι λασπωμένα, είναι για μένα ό,τι πιο αξιοκρατικό μπορεί να του προσφέρει.
 
Όμως, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην αυτό-εκτίμηση και τον ναρκισσισμό και σε ποιο σημείο ξεπερνιούνται τα όρια;
 
Η αυτό-εκτίμηση χαρακτηρίζει ένα άτομο που αξίζει το ίδιο με άλλους ανθρώπους, ενώ ο ναρκισσισμός ένα άτομο που νομίζει πως είναι καλύτερο από τα υπόλοιπα. Στο μικρό Άγγελο συγκεκριμένα, με ανησυχούσε κυρίως η στάση του,  γιατί  ξέρω πως οι συνέπειες για τα παιδιά αυτά μπορεί να είναι πολύ επώδυνες. Οι νάρκισσοι χαρακτηρίζονται από χαμηλή ενσυναίσθηση και κατανόηση προς τους άλλους, κάτι που μπορεί να τα δυσκολέψει να συσχετιστούν στη ζωή τους, να αφουγκραστούν τους “συνταξιδιώτες” τους και να μπορέσουν να σταθούν συντροφικά δίπλα τους.
΄Ετσι λοιπόν φαίνεται πως όταν ο γονέας μπορεί να προσφέρει στο παιδί του απλόχερα τη σχέση, μπορεί να του μάθει πως να συνδέεται με τιμή και ισότητα με τους γύρω του. Όμως η σχέση δε μπορεί να ανθίσει χωρίς ποιότητες όπως προσοχή, αφοσίωση, συναίσθημα και χρόνο. Όταν αυτές δε βρίσκουν το απαραίτητο έδαφος για να ευδοκιμήσουν, τότε η “άνευ όρων αγάπη” των γονέων μπορεί να θυμίζει “άνευ ορίων σχέση”. Το να μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπάνε τον εαυτό τους και να σέβονται τον κόσμο γύρω τους είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα πραγματικό δώρο διότι η στάση που θα αναπτύξουν προς τους άλλους θα είναι πάντα συγγενική με την στάση που θα αναπτύξουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ο Άγγελος έχει πλέον κουραστεί. Κουλουριασμένος στον καναπέ κοιμάται γαλήνιος. Πήγα στη ντουλάπα, έβγαλα την αγαπημένη του κουβερτούλα και τον σκέπασα για να μη κρυώσει. Τράβηξα το τάμπλετ από τα χέρια του. Ήταν ακόμα ανοιχτό στις φωτογραφίες του και προς έκπληξή μου, ήταν σε όλες μόνος.
«Σε ευχαριστώ μαμά, μας μεγάλωσες και τους δυο καλά! Τώρα… θα έχω παρέα όταν με εγκαταλείπεις.»
____
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Brummelmana, E. & Thomaes, S. & Nelemansd, S. A. & Orobio de Castrob, B. & Overbeeka, G. & Bushmane, B. J. (2015). Origins of narcissism in children. Princeton University.
 
Γεώργιος Φραγκάκης
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

animartists.com
http://antikleidi.com

Το κοριτσάκι που νόμιζε πως ο φωτογράφος κρατούσε όπλο και «παραδόθηκε»

Στη Συρία του εμφυλίου, ένα μικρό κορίτσι παραδίδεται
και μας κάνει να ντρεπόμαστε
Η φωτογραφία συγκλονίζει.
Καμιά φορά οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν μια εικόνα. Μια σοκαριστική εικόνα. Δεν έχει αίματα. Δεν έχει διαμελισμένα πτώματα. Δεν έχει συντρίμμια. Έχει μόνο ένα παιδικό πρόσωπο, δυο τεράστια μάτια γεμάτα αθωότητα και απορία και δυο χέρια σηκωμένα, σαν σε παράδοση.

Είναι μια φωτογραφία που κάνει όποιον τη βλέπει να ντρέπεται.
Να ντρέπεται που δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή (και όχι μόνο αυτή) την αθώα ψυχή. Να νιώθει ντροπή για ένα παιδί που ζει σε έναν κόσμο πολέμου και μίσους.

Η φωτογραφία κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες μέσω του διαδικτύου. Δείχνει ένα μικρό κορίτσι από τη Συρία. Δεν είναι το πρώτο, θα σκεφτεί κανείς. Γεγονός. Είναι όμως η μικρή ιστορία πίσω από τη φωτογραφία που κάνει τη διαφορά.

Το κορίτσι της φωτογραφίας ζει στη Συρία. Στη Συρία του εμφυλίου, του αίματος, του πολέμου. Όταν είδε μπροστά της έναν φωτογράφο να σηκώνει τη φωτογραφική του μηχανή για να την φωτογραφίσει, νόμιζε πως η κάμερα ήταν όπλο. Και σήκωσε τα χεράκια της. Ήθελε να δείξει πως παραδίνεται. Ήθελε να γλιτώσει τη ζωή της. Μπορεί πολλά να μην ξέρει, αλλά ο πόλεμος την ανάγκασε να μάθει αυτό: μπροστά στα όπλα, σηκώνουμε τα χέρια, παραδινόμαστε χωρίς να προβάλουμε αντίσταση.

Κόμπος στο στομάχι. Θλίψη; Δεν της αξίζει γιατί είναι μαχήτρια. Οίκτος; Σε καμία περίπτωση. Ντροπή. Μόνο αυτή μας αξίζει. Σε εκείνη, αξίζει μόνο θαυμασμός.

Πηγή Φωτογραφίας: imgur.com
Μαίρη Καλουτσάκη, newsit.gr

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Το βίντεο που θα έκανε ακόμα και έναν Γερμανό να υποστηρίξει την Ελλάδα - Die Anstalt - Griechenland

Η τρόικα στην ελληνική στην ταβέρνα, ο επιζών από το Δίστομο και γιατί η Γερμανία πρέπει να πληρώσει και αυτή το χρέος της (Vid)
 
 
Έναν ανέλπιστο σύμμαχο βρήκε η Ελλάδα στους αγώνες που δίνει τόσο για να κατανοηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία έξι χρόνια από τις πολιτικές της τρόικας όσο και στην διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων.
Πρόκειται για το σόου Die Anstalt (To Ινστιτούτο) που προβάλλεται από ZDF, το δεύτερο κανάλι της κρατικής (!) τηλεόρασης της Γερμανίας.
Η επόμενη εκπομπή με αντικείμενο την Ελλάδα, η οποία θα προβληθεί από την γερμανική τηλεόραση αύριο Τρίτη, έχει ήδη «ανέβει» στο ίντερνετ.

 
Από τα 50 λεπτά που διαρκεί το σόου ξεχωρίζουν δύο ενότητες.
Στην πρώτη παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό και σατυρικό τρόπο η κατάσταση που έχει περιέλθει Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται ως μία ταβέρνα η οποία λειτουργεί υπό τις οδηγίες της τρόικα ενώ στο δεύτερο μέρος θίγεται με πολύ καυστικό και συγκινητικό τρόπο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Παρών στην εκπομπή είναι και ο επιζών από το Δίστομο, Αργύρης Σφουντούρης, του οποίου οι Γερμανοί εκτέλεσαν και τους δύο γονείς και αρκετούς συγγενείς.

Το Die Anstalt πηγαίνοντας κόντρα στις λαϊκιστικές φωνές της Γερμανίας έχει επανειλημμένα και στο παρελθόν παρουσιάσει το ελληνικό πρόβλημα από μία διαφορετική οπτική. Στην αυριανή εκπομπή – η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις – οι παραγωγοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους αλλά και οι Γερμανοί, χωρίς τρικ...
περισσότερα εδώ 

Μυτιλήνη: Κακοποιούσε την 11χρονη κόρη της

Μια 11χρονη μαθήτρια δημοτικού στη Μυτιλήνη έπεσε θύμα ενδοοικογενειακής βίας από την ίδια την μητέρα της.
Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα της Λέσβου», το πρωί της Παρασκευής οι εκπαιδευτικοί του δημοτικού σχολείου της Μυτιλήνης που πηγαίνει η 11χρονη ενημέρωσαν την αστυνομία και σε συνεννόηση με την Εισαγγελία διατάχθηκε η σύλληψη της μητέρας.

Οι εκπαιδευτικοί είχαν διαπιστώσει ότι το παιδί φέρει εμφανή σημάδια βίας σε πρόσωπο και χέρια. Το ίδιο το παιδί μίλησε στους δασκάλους του σχολείου για τις συνθήκες που και ζει και το καθεστώς βίας  μέσα στο σπίτι.

Η μαθήτρια θα υποστηριχθεί από ψυχολόγο της διεύθυνσης εκπαίδευσης Λέσβου και του νοσοκομείου Μυτιλήνης.


madata

Θα φέρεις κουταβάκι στο σπίτι;


Μόλις έρθει το κουτάβι στο σπίτι το παιδί είναι ενθουσιασμένο και θέλει να παίξει μαζί του. Είναι πολύ φυσιολογικό.

Υπάρχουν όμως κάποιοι βασικοί κανόνες που πρέπει να εφαρμόσεις από την αρχή ώστε να αναπτυχθεί μεταξύ τους μια ασφαλής και αρμονική σχέση.

Είναι πολύ σημαντικό το κουτάβι «να κάνει παρέα με παιδιά», είναι μέρος της κοινωνικοποιήσεως του. Από την άλλη πρέπει να δώσεις στο παιδί να καταλάβει. πως το κουτάβι δεν είναι παιχνίδι. Η σχέση αυτή θα πρέπει να μπει στη σωστή βάση από την αρχή. Μη ξεχνάς πως είναι και τα δύο παιδιά!

Όταν συστήσεις το παιδί στο κουτάβι, φρόντισε να είναι και οι δύο ήρεμοι. Όχι φωνές και στριγκλιές. Τα κουτάβια στρεσάρονται και φοβούνται εύκολα. Ζήτα από το παιδί να κάτσει κάτω. Σκέψου πως θα αντιδρούσες εσύ εάν έβλεπες έναν γίγαντα να τρέχει κατά πάνω σου φωνάζοντας. Δώσε την ελευθερία στο το κουτάβι να πλησιάσει μόνο του το παιδί και μη το αναγκάσεις.
Μην αφήνεις ποτέ το κουτάβι και το παιδί μόνα τους χωρίς επίβλεψη.

Μην αφήνεις το παιδί να του τραβάει τα πόδια, τα αυτιά και την ουρά. Επίσης μην αφήνεις το παιδί να πλησιάζει τη μουσούδα του σκύλου. Τουλάχιστον στην αρχή της γνωριμίας τους.
Μην αφήνεις ποτέ το παιδί να σφίγγει το κουτάβι στην αγκαλιά του. Αυτό ισχύει και για τα "μεγαλύτερα παιδιά", τους ενήλικες. Μπορεί εμείς να το θεωρούμε ένδειξη τρυφερότητας αλλά οι σκύλοι δεν το βλέπουν έτσι.

Όταν διαπιστώσεις πως το κουτάβι κουράστηκε, στρεσαρίστηκε και δεν θέλει άλλο παιχνίδι πρέπει να το απομακρύνεις . Μην το αναγκάσεις να μείνει κοντά στο παιδί με το ζόρι.
Μην αφήνεις το παιδί να παίζει μαζί του «άγρια» διότι έτσι ενισχύονται επιθετικές συμπεριφορές.

Πολλές φορές βρίσκουμε το δάγκωμα ενός κουταβιού χαριτωμένο αλλά να θυμάσαι πως δεν θα μείνει για πάντα κουτάβι.

Μην αφήνεις το παιδί να παίζει με το κουτάβι κοντά στο σημείο που κάνει την ανάγκη του. Εάν έχεις κήπο, να καθαρίζεις συχνά.
Μην αφήνεις το κουτάβι να πηδάει πάνω στο παιδί. Αν το κάνει σε μικρή ηλικία θα το κάνει και όταν μεγαλώσει γιατί ποτέ δεν του έδωσες να καταλάβει, πως δεν θέλεις να το κάνει. Καλό είναι φυσικά να μην αφήνεις το κουτάβι να πηδάει σε κανέναν.

Μην αφήνεις το παιδί να κυνηγάει το κουτάβι. Αυτομάτως το κουτάβι θα θεωρήσει πως να το κυνηγούν είναι παιχνίδι με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο μετά να του μάθεις να έρχεται κοντά σου όταν το φωνάζεις.
Μην αφήνεις το κουτάβι να κυνηγάει το παιδί. Εάν βρεθείς σε κάποιο χώρο με παιδιά, ο σκύλος πιθανότατα να κάνει το ίδιο επειδή θα το θεωρεί παιχνίδι. Μην είσαι σίγουρος πως θα αρέσει και στους άλλους γονείς.

Μην αφήνεις το παιδί να σηκώνει το κουτάβι ψηλά. Τα κουτάβια συνήθως φοβούνται όταν κάποιος τα σηκώνει ξαφνικά στο αέρα. Επίσης υπάρχει κίνδυνος να γλιστρήσει από τα χέρια του και να τραυματιστεί.
Συμβούλεψε το παιδί να χαϊδεύει το κουτάβι στο στήθος και στα μάγουλα (όχι πάνω στο κεφάλι), κάτι που πρέπει να κάνει και με τους ενήλικους σκύλους.

Πηγή