Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Νεπάλ: Δυο αδερφάκια αγκαλιασμένα....

Φοβισμένα από τον σεισμό που κατέστρεψε τα πάντα, είναι αγκαλιασμένα. Το αγόρι έχει κρύψει την μικρή του αδερφή στην αγκαλιά του. Κι εκείνη, έχει τυλίξει τα χέρια της γύρω του κι έχει βάλει το κεφαλάκι της στο λαιμό του.

Μια φωτογραφία που κάνει ακόμη και τον πιο δυνατό, να λυγίσει.

Μια φωτογραφία που λέει μια πικρή ιστορία.
Μια φωτογραφία που προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν να περιγράψουν όχι 1000 άλλά ούτε εκατομμύρια λέξεις.

Δείχνει ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Είναι αδέρφια. Το αγοράκι είναι τεσσάρων ετών. Το κοριτσάκι 2,5...


madata

Μάσησέ το και φτύστο!
Διατροφικές Διαταραχές: Ψυχογενής Ανορεξία

Αχ, πατεράδες και μανάδες, καλλιεργήστε κουλτούρα σωστής διατροφής στα παιδιά σας, γιατί αυτά τα πράγματα, είναι πολύ επικίνδυνα.
Πολύ επικίνδυνα.
 
Διατροφικές Διαταραχές: Ψυχογενής Ανορεξία

Το περιστατικό
Πήραμε το καράβι από τη Ραφήνα και πήγαμε στη Τήνο, προσκυνήσαμε στη Μεγαλόχαρη και επιστρέψαμε.

Σε όλη τη διαδρομή και στον προορισμό και στην επιστροφή το καράβι ήταν γεμάτο με Κινέζους έφηβους. Νέα παιδιά καλοντυμένα, περιποιημένα, ευγενικά και ... αδύνατα.

Αυτό που παρατηρήσαμε ήταν το εξής:
Στην αρχή δεν καταλαβαίναμε τι έκαναν, αλλά τελικά αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι μάσαγαν την τροφή και μετά την έφτυναν!

Ένα κορίτσι δίπλα μας, έτρωγε στην αρχή, μάλλον αμύγδαλα. Μασούσε, μασούσε και κάπου κάπου έφτυνε προσεκτικά μέσα σε μια σακούλα. Κινέζικα, θα είναι είπαμε και θα έχει κανένα χαλασμένο.
Άδειασε την σακούλα και πήρε ένα κέικ, από αυτά σε φόρμες μακρόστενες έτοιμες. Σιγά σιγά, με υπομονή και ευλάβεια θα έλεγα, έπαιρνε με τα δυο δάχτυλα κέικ, το μάσαγε καλά καλά και μετά έσκυβε μέσα σε μια σακούλα και το έφτυνε. Έπαιρνε κάθε φορά ένα καινούριο χαρτομάντιλο και σκούπιζε τα χείλη της. Αργά και μεθοδικά.
Μετά πήρε ένα κεσεδάκι πλαστικό διαφανές με σταφύλι!

Πάλι την ίδια δουλειά! Μια-μια ρώγα, δυο-δυο ρώγες τις μάσαγε καλά και τις έφτυνε στη σακούλα. Έπαιρνε χαρτομάντιλο, σκουπιζόταν και πάλι από την αρχή.
Τα έφαγε και αυτά και μετά πήρε μια τσίχλα και την μάσαγε για να ... χωνέψει.

Τί είναι και τούτο;
Νέα μόδα ψυχογενούς ανορεξίας! Αυτό είναι.

Αχ, πατεράδες και μανάδες, καλλιεργήστε κουλτούρα σωστής διατροφής στα παιδιά σας, γιατί αυτά τα πράγματα, είναι πολύ επικίνδυνα.
Πολύ επικίνδυνα.

χαμομηλάκι

Οδυσσέας Ελύτης - «Με το λύχνο του άστρου»
Μ. Θεοδωράκης - Γ. Μπιθικώτσης

 
Οδυσσέας Ελύτης
που να βρω την ψυχή μου...!!!
 

Odysseus Elytis
where may I find my soul...!!!

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Album: ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ


Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν
Τ' αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!


''With the shimmer of the star''
Lyrics: Odysseas Elytis
Music: Mikis Theodorakis
First Performance: Gfrigoris Mpithikotsis
Album: AXION ESTI


With the shimmer of the star I went out to the skies
to the hoarfrost of the praire, to the only shore of the world
Where may I find my soul, the four-leafed teardrop!

My girls are in mourning for the centuries
my boys bear rifles and do not know
Where may I find my soul, the four-leafed teardrop!

4-10 Μαΐου: Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας αφιερωμένη στα Παιδιά.

"Τίποτα δεν είναι πιο συγκλονιστικό από το θάνατο ενός παιδιού,
και τίποτα πιο παράλογο από το θάνατο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα."
Αλμπέρ Καμύ

Σ΄ ολόκληρο τον κόσμο, 186.300 παιδιά χάνουν τη ζωή τους σε τροχαία κάθε χρόνο.
Αυτό σημαίνει πως κάθε μέρα, περισσότερα από 500 παιδιά χάνουν την ζωή τους. Χιλιάδες άλλα τραυματίζονται.
Οι τροχαίες συγκρούσεις αποτελούν ένα από τα κύρια αίτια θανάτου για τα παιδιά 15 έως 17 ετών.

Η τρίτη Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, από τις 4 έως τις 10 Μαΐου 2015, θα εστιάσει στο θέμα Παιδί και Οδική Ασφάλεια. Στόχος είναι να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες παιδικές ζωές και να ενισχυθεί η ασφαλής μετακίνηση των παιδιών.

Η Ευρώπη διαθέτει την πιο προχωρημένη νομοθεσία και τις ασφαλέστερες υποδομές σε σύγκριση με τις άλλες η Ηπείρους. Κι όμως, πάνω από 15.000 νέοι κάτω των 20 ετών χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στο Ευρωπαϊκό Οδικό Δίκτυο.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τη δεκαετία 1996-2007, 22.104 παιδιά μέχρι 14 ετών έχασαν την ζωή τους στους δρόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σ αυτά συμπεριλαμβάνονται εξακόσια παιδιά απο την Ελλάδα, πράγμα που τοποθετεί τη χώρα μας στη χειρότερη θέση ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον, η μείωση του αριθμού των παιδιών που σκοτώθηκαν σε τροχαία στην Ελλάδα είναι πολύ μικρότερη από την αντίστοιχη μείωση του αριθμού των ενηλίκων.

Σε όλες τις παραμέτρους που αφορούν την οδική ασφάλεια των παιδιών, η χώρα μας βρίσκεται στην τελευταία Ευρωπαϊκή θέση ή ανάμεσα στους τελευταίους. Ενδεικτικά, για τα έτη 2010-2012, η Ελλάδα κατέλαβε την πρώτη θέση σε θανάτους παιδιών που επέβαιναν σε αυτοκίνητα αναλογικά με τον πληθυσμό της, με ποσοστό υπερδιπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου!

Οι θάνατοι αυτοί αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Τουλάχιστον ίσος αριθμός βαριά τραυματισμένων παιδιών που θα ζήσουν την ζωή τους με σοβαρή αναπηρία είναι επίσης αποτέλεσμα της κατάστασης που επικρατεί στο Οδικό Δίκτυο.

Σε ένα μεγάλο αριθμό αυτών των συμβάντων η κατάσταση είναι εξαιρετικά περίπλοκη, με σοβαρότατες συναισθηματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς γονείς εμπλέκονται στον θάνατο ή τον τραυματισμό των ίδιων τους των παιδιών.

Η κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζει την παντελή έλλειψη δικαιωμάτων των παιδιών και στην κυκλοφορία.


Το ζητούμενο δεν είναι απλά η ασφαλής μετακίνηση των παιδιών και η υποχρέωση των ενηλίκων να προσέχουν τα παιδιά όταν χρησιμοποιούν το οδικό δίκτυο.

Ζητούμενο είναι η διεκδίκηση ζωτικού χώρου, χώρου ελεύθερου, χώρου ελευθερίας όπου τα παιδιά θα μπορούν να κυκλοφορούν, να ζουν και να παίζουν, χωρίς τον τρόμο που έχουν επιβάλει τα μηχανοκίνητα μέσα, όχι μόνο στους δρόμους,αλλά και στους πεζόδρομους, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, παντού.

Αποτελεί ζωτική ανάγκη η ανάκτηση του δημόσιου χώρου και η δυνατότητα ελεύθερης, ασφαλούς, και –γιατί όχι; – ευχάριστης μετακίνησης για τα παιδιά, με τα πόδια, με ποδήλατο, πατίνι ή σκέιτ μπορντ.

Η ιεραρχία που κυριαρχεί στην κυκλοφορία σήμερα πρέπει να ανατραπεί, προς όφελος των ευάλωτων χρηστών του οδικού δικτύου και πρώτα απ' όλα των παιδιών.

Το κυκλοφοριακό δίκτυο πρέπει να ανασχεδιαστεί, ώστε η πόλη να γίνει ασφαλής και φιλική προς τους κατοίκους της – μια κυψέλη συλλογικότητας και όχι ένα δίκτυο από πίστες ταχύτητας ανάμεσα σε πολυκατοικίες που φιλοξενούν εγκλείστους.

Ζητάμε λοιπόν:
-Απομάκρυνση κάθε εμπόδιου από τα πεζοδρόμια και εκτεταμένες πεζοδρομήσεις, απόλυτα σεβαστές, ιδιαίτερα γύρω από σχολεία, παιδικούς σταθμούς και ...

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Οι μεγαλύτεροι φόβοι κάθε γονιού
και πώς αντιμετωπίζονται

Οι φόβοι -ή έστω ανησυχίες- των γονιών για τα παιδιά ξεκινούν από τη στιγμή που το τεστ εγκυμοσύνης βγαίνει θετικό. Κορυφώνονται κατά τα παιδικά και εφηβικά χρόνια και μειώνονται κάπως, χωρίς βέβαια να εξαλειφθούν ποτέ, όταν το παιδί γίνεται ένας υγιής και ισορροπημένος ενήλικας.
 
Με λίγα λόγια, οι γονείς ανησυχούν διαρκώς για την υγεία, την ασφάλεια, την ευμάρεια, τον ψυχισμό, το μέλλον των παιδιών τους και για πολλά ακόμα πράγματα, τα οποία αναπόφευκτα μας κάνουν να αναρωτιόμαστε: Διατρέχουν πραγματικά σοβαρούς κινδύνους τα παιδιά μας ή οι φόβοι είναι άρρηκτα συνυφασμένοι με το γονικό DNA;
Οι άνθρωποι γενικά φοβούνται πράγματα στα οποία δεν μπορούν να έχουν έλεγχο. Οι γονείς, συγκεκριμένα, φοβούνται ακόμα περισσότερο μην συμβεί στο παιδί τους κάτι από αυτά που ακούμε κατά καιρούς στις ειδήσεις (αποπλάνηση, bullying κ.λ.π.). Μάλιστα, παιδοψυχολόγοι λένε πως φοβούνται περισσότερο κάτι τέτοιο, παρά π.χ. το να βρίσκεται το παιδί τους στο αυτοκίνητο χωρίς να φορά ζώνη, παρόλο που είναι πολύ πιο πιθανό το παιδί που δεν φορά ζώνη να τραυματιστεί, παρά να απαχθεί από κάποιον άγνωστο. 
Σε κάθε περίπτωση, καθώς οι ειδήσεις προβάλλουν τις ειδήσεις με σκοπό να ανεβάσουν τα κανάλια νούμερα, και όχι να ενημερώσουν πραγματικά τους γονείς για το πώς να προστατεύουν το παιδί τους, συγκεντρώσαμε τις συμβουλές των ειδικών σε ό,τι έχει να κάνει με τις μεγαλύτερες ανησυχίες που έχετε για το παιδί σας.
 
Μεγάλες προσδοκίες
«Φοβάμαι ότι το παιδί μου δεν θα λάβει την εκπαίδευση και τις ευκαιρίες που χρειάζεται για να επιτύχει στην ζωή του.»

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους των σημερινών γονιών, ακόμα και όσων έχουν παιδιά μικρής ηλικίας, ο οποίος τους οδηγεί στο να πιέζουν τόσο πολύ τα παιδιά τους με τα διαβάσματα, τα μαθήματα και πάσης φύσης εκπαιδευτική δραστηριότητα, είναι για το «επιτυχημένο» μέλλον τους. Το άγχος των γονιών δεν είναι παράλογο, δεδομένης της οικονομικής ανισορροπίας στην οποία ζούμε, και όλοι θέλουν μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να σας πιάσει πανικός και σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να αγοράζετε κάθε εκπαιδευτικό παιχνίδι ή βιβλίο που υπόσχεται να κάνει το παιδί σας ιδιοφυΐα. Οι ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι τα πιο δημιουργικά παιδιά είναι αυτά με τα λιγότερα παιχνίδια, καθώς έτσι το παιδί αναγκάζεται να παίξει με ό,τι έχει. Επίσης, με το να ασχολείστε διαρκώς με το πώς θα απασχολήσετε δημιουργικά το παιδί σας, δεν το αφήνετε να αναπτύξει την ανεξαρτησία και τη φαντασία του –εφόδια απαραίτητα για την ζωή του. Το παιδί σας, καταλήγουν οι ειδικοί, δεν θα γίνει πιο έξυπνο, ικανό ή επιτυχημένο αν μετακομίσετε σε μία καλύτερη γειτονιά, αν το γράψετε σε ιδιωτικό σχολείο ή αν το πιέσετε για να μάθει ένα μουσικό όργανο.
 
Κίνδυνοι από αγνώστους
«Φοβάμαι μην κάποιος επιτεθεί ή κάνει κακό στο παιδί μου.»

Είναι απόλυτα λογικό να φοβάστε κάτι τέτοιο. Εξάλλου, το ένστικτο της προστατευτικότητας είναι από τα ισχυρότερα που μπορεί να έχει ένας γονιός. Και δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε για σωματικές ή σεξουαλικές επιθέσεις σε παιδιά. Τα καλά νέα, ωστόσο, είναι ότι τα ποσοστά παιδικής κακοποίησης πέφτουν χρόνο με τον χρόνο, ίσως επειδή η ενημέρωση των γονιών για το πώς να προστατεύουν το παιδί είναι μεγαλύτερη, ή επειδή οι ποινές για τέτοια εγκλήματα είναι πολύ πιο σκληρές.
Το καλύτερο που έχετε να κάνετε, πάντως, ως γονείς για να μειώσετε όσο γίνεται τον συγκεκριμένο κίνδυνο είναι να διατηρείτε μία καλή και υποστηρικτική σχέση με το παιδί σας και να έχετε πάντα ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας σας, ώστε το παιδί να σας εμπιστεύεται χωρίς φόβο και ενοχές όσα του συμβαίνουν. Σημαντικό είναι, επίσης, να γνωρίζετε ότι, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά, τα άτομα που κατά κανόνα κακοποιούν ένα παιδί είναι συνήθως γνωστοί των γονιών ή μέλη της οικογένειας, παρά άγνωστοι. Μάθετε, λοιπόν, στο παιδί πώς να προστατεύει τον εαυτό του και το σώμα του και παροτρύνετέ το να ζητά βοήθεια από εσάς ή κάποιον άλλον ενήλικα όταν νιώθει ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.
 
Ατυχήματα και τραυματισμοί
«Φοβάμαι ότι το παιδί μου θα τραυματιστεί σε κάποιο ατύχημα, π.χ. αυτοκινητικό»

Δεδομένου ότι σε αυτοκινητικά δυστυχήματα σκοτώνονται κάθε χρόνο τα περισσότερα παιδιά σε Ευρώπη και Αμερική, καλά κάνετε και έχετε αυτή την ανησυχία! Και ακόμα πιο καλά κάνετε αν φροντίζετε να κρατάτε το παιδί σας ασφαλές στο αυτοκίνητο, χρησιμοποιώντας πάντα το παιδικό καθισματάκι (που έχετε τοποθετήσει σωστά).
Και δεν είναι μόνο το παιδικό κάθισμα, αλλά και το κράνος στο μηχανάκι και στο ποδήλατο, καθώς και...