Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Δυο προσευχές... δυο κόσμοι

Ο Ναός είναι ανοιχτός όλη τη μέρα.
Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν για να προσευχηθούν, να ευχαριστήσουν το Θεό για τα καλά που τους δίνει και να Τον παρακαλέσουν να τους βοηθήσει στα προβλήματά τους.
Σήμερα όμως, δυο άνθρωποι ξεχωριστοί μπαίνουν στο Ναό.
Κοντεύει μεσημέρι και είναι η ώρα που πολύς κόσμος βρίσκεται μέσα.
Ο ένας με μεγάλα και σταθερά βήματα προχωράει και στέκεται στη μέση του Ναού. Το φόρεμά του είναι μακρύ, φαρδύ και επιβλητικό. Είναι Φαρισαίος, άνθρωπος δηλαδή που περιφρονεί όλους τους άλλους και πιστεύει πως μόνο αυτός είναι "καθαρός".
Ρίχνει ματιές γύρω του, για να βεβαιωθεί ότι όλοι μπορούν να τον δουν από το σημείο που βρίσκεται και με δυνατή φωνή και σηκώνοντας τα χέρια και τα μάτια ψηλά, αρχίζει να προσεύχεται υπερβολικά ευχαριστημένος:
- Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, γιατί δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι γεμάτοι κακία: κλέφτες, άδικοι, ανήθικοι…, ούτε σαν αυτόν εδώ τον τελώνη· Όλοι είναι ένοχοι, άξιοι να καταδικαστούν. Εγώ ξεχωρίζω από όλους, είμαι γεμάτος από αρετές. Νηστεύωκάνω προσφορές στο ναό παραπάνω από εκείνο που ορίζει ο Νόμος...

Δυνατή, πολύ δυνατή είναι η φωνή του. 
Και όχι μόνο αυτό, αλλά με σιχασιά δείχνει και τον άλλον άνθρωπο, τον Τελώνη, που σε μια γωνιά σκυφτός, χωρίς να τολμάει ούτε τα χέρια, ούτε τα μάτια να σηκώσει, ζητάει από το Θεό να τον συχωρέσει για τις αμαρτίες του.
Και πρέπει να πούμε ότι τελώνης είναι το επάγγελμά του, δηλαδή αυτός μαζεύει τους φόρους και όλοι θεωρούν κακούς τους τελώνες και σκληρούς και άδικους.

από χαμομηλάκι
---------------
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΕΦΥΓΑΝ.

ΜΟΝΟ ΟΜΩΣ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΗΤΑΝ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ.
ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ.
ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ -ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ- ΘΑ ΤΑΠΕΙΝΩΘΕΙ, ΕΝΩ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΘΑ ΥΨΩΘΕΙ.

Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ.

ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΙΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ...

1) ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ, ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ.

2) ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΣΤΟΧΗΜΑΤΑ, ΕΛΑΦΡΑ Η ΣΟΒΑΡΑ, ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΕΣ Η ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ, ΟΤΑΝ ΚΡΥΦΟΓΕΛΑΕΙ, ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ, ΥΠΟΤΙΜΑ, ΕΚΘΕΤΕΙ, ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΕΙ.

3) ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΜΙΑ ΕΥΦΥΙΑ, ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ, ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΓΥΡΩ ΤΟΥ, ΚΑΥΧΙΕΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΕ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΛΟΥΤΟΥ, ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.

4) ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ, ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ.

ΞΕΧΝΑ ΟΜΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΛΟΓΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΑΡΙΣΑΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΣΚΛΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ, ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΕΙ ΑΠ ΑΥΤΑ.
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ "ΠΑΣ Ο ΥΨΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΣΕΤΑΙ", ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ.

ΣΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΘΕΛΗΣΗ,ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΥΝΑΤΗ.ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΜΟΡΦΙΕΣ.ΑΞΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΟΠΟΥ ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου