Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Το Παράδοξο της Ημέρας

Η Κυριακή της Πεντηκοστής… για παιδιά, γονείς και δασκάλους 
https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Gt16nVZ0qSQ

The Bible continues: Πεντηκοστή - The Spirit arrives
+ + + + + + + + + + +
Παράδοξα σήμερον, είδον τά έθνη πάντα εν πόλει Δαυίδ, 
ότε τό Πνεύμα κατήλθε τό Άγιον εν πυρίναις γλώσσαις, 
καθώς ο θεηγόρος Λουκάς απεφθέγξατο. 
Φησί γάρ· Συνηγμένων τών Μαθητών τού Χριστού, 
εγένετο ήχος, καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής, 
καί επλήρωσε τόν οίκον, ού ήσαν καθήμενοι, 
καί πάντες ήρξαντο φθέγγεσθαι, ξένοις ρήμασι, 
ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι, τής αγίας Τριάδος.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Πώς η αγάπη γίνεται μίσος και χαιρεκακία

Να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Οτι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Οτι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο
Από τον π.Ανδρέα Κονάνο

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: «Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί όπου θα 'ναι τώρα. Μ' όποιον άλλον βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». Eνας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη -επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας- αντέδρασε αλλιώς. Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε.

Oλοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. Oταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και έλεγε: «Α, αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: Να μην ευτυχήσει. Eτσι όπως μου φέρθηκε να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;» Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα. Αγαπούσες με όρους. Αγαπούσες με προϋποθέσεις: «Αν μου φέρεσαι όπως θέλω και αν θέλεις μόνο εμένα, κι αν είσαι μόνο μαζί μου, τότε εντάξει. Τότε, είσαι καλή και σ' αγαπάω».

Η αγάπη μας περιστρέφεται γύρω απ' το «εγώ» μας. Ποιος αγαπάει αληθινά και άνευ όρων; Ποιος αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπούν; Εγώ δεν μπορώ να πω ότι σε αγαπώ καθαρά. Αυτό ξέρεις πότε θα φανεί; Οταν γίνει κάτι και συγκρουστούμε. Οταν συμβεί μεταξύ μας μια παρεξήγηση και με βρίσεις. Οταν τσακωθούμε. Κι αν συνεχίσω να σε αγαπώ, τότε πράγματι έχω μέσα μου κάτι αληθινό. Για να γίνει όμως αυτό, είναι ανάγκη να βλέπω πίσω απ' τα φαινόμενα. Να βλέπω τα κρυπτόμενα. Και να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Οτι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Οτι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο. Οτι έχεις μια ψυχή όμορφη, παρά το άσχημο φέρσιμό σου. Τώρα η αγάπη μας είναι ανέξοδη κι εύκολη. Τώρα με επαινείς και μου λες συγχαρητήρια. «Τι ωραία που μιλάτε, πάτερ μου. Χάρηκα που σας είδα. Μα τι ωραία που μιλάτε». Κι εγώ σου λέω τα ίδια: «Α, εσείς είστε ο κύριος και η κυρία τάδε, που με ακούσατε; Μπράβο».

Δηλαδή αγαπιόμαστε καθώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. Ετσι, είναι εύκολη η αγάπη. Και ποιος δεν αγαπάει τον άλλον με τέτοιες συνθήκες; Κουτός θα ήμουν να μη σε αγαπούσα έτσι κι εσύ να μη με αγαπούσες έτσι. Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν σε πονέσω! Και πώς θα αντιδράσω στον πόνο που θα μου προκαλέσεις. Εκεί είναι που θα φανεί η ποιότητα της αγάπης μας. Εκεί θα δείξεις αν πράγματι μπορείς να μ' αγαπάς.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

dimokratianews.gr

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με χιούμορ

Θέλετε να βοηθήσετε τα μικρά σας να απορροφήσουν περισσότερες γνώσεις; Επιστρατεύστε το χιούμορ σας. Γάλλοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν οι ενήλικες χρησιμοποιούμε το χιούμορ για να διδάξουμε κάτι στα νήπια, αυτά καταφέρνουν να ανταποκριθούν καλύτερα στις νέες γνώσεις.
Για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα οι ειδικοί εξέτασαν παιδιά 18 μηνών, τα οποία άφηναν να παρατηρούν έναν μεγάλο που προσπαθούσε να πιάσει ένα παιχνίδι που ήταν μακριά του. Στην έρευνα σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Στην πρώτη, οι ενήλικες που έπρεπε να φτάσουν το παιχνίδι απλώς έπαιζαν λίγο μαζί του μόλις τα κατάφερναν. Στη δεύτερη ομάδα όμως, οι ενήλικες προσποιούνταν ότι το παιχνίδι τους ξανάπεφτε με το που το έπιαναν, γεγονός που έκανε τα νήπια να γελάσουν.
Στο τέλος της έρευνας, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι τα παιδιά που γελούσαν, μπορούσαν να μιμηθούν τους ενήλικες πολύ πιο εύκολα από τα παιδιά που δεν είχαν κάποιο κίνητρο για να γελάσουν στην αρχή του πειράματος.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι τρόποι με τους οποίους το χιούμορ φαίνεται να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης είναι δύο. Πρώτον, τα παιδιά που γελάνε πιο συχνά είναι πιθανό να έχουν μεγαλύτερες κοινωνικές ή/και γνωστικές δεξιότητες που τους επιτρέπει να αλληλεπιδρούν καλύτερα με το περιβάλλον τους. Η δεύτερη εξήγηση που δίνουν συνδέεται με τη χημεία του εγκεφάλου. Είνα γνωστό πώς τα θετικά συναισθήματα αυξάνουν τα επίπεδα της ντοπαμίνης, η οποία με τη σειρά της επιδρά θετικά στην ικανότητα εκμάθησης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γέλιο μόνο καλό κάνει και οι ειδικοί συστήνουν ανεπιφύλακτα στους γονείς να γελάνε όσο περισσότερο μπορούν μαζί με τα παιδιά τους.
Δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Cognition and Emotion.
sciencedaily.com
akappatou.gr

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Γονείς, ο Παππούς και η Γιαγιά είναι οι «Θησαυροί»
της Οικογένειας, δεν είναι οι Υπηρέτες σας!

For The Love Of Grandma and PopPop
Πολλοί γονείς μεταξύ των άλλων οικογενειακών θεμάτων, μου κάνουν πολλά παράπονα για τους παππούδες και τις γιαγιάδες των παιδιών τους. 
Όπως για παράδειγμα, ότι τα κακομαθαίνουν δίνοντας τους τροφές που οι ίδιοι απαγορεύουν στα παιδιά τους. 
Ότι τα ξυπνάνε νωρίτερα ή αργότερα, από ό,τι οι ίδιοι συνηθίζουν.


Δεν τα αφήνουν να φορέσουν ό,τι ρούχα θέλουν ή το αντίθετο, τα έχουν πολλές ώρες στη θάλασσα το καλοκαίρι και δεν τους βάζουν ανά τακτά διαστήματα αντιηλιακό, ότι τα βάζουν μεσημέρι για ύπνο, και η λίστα είναι τόσο μεγάλη που αδυνατώ να συνεχίσω, γενικώς λίγο πολύ τα ψιλοκάνουν σχεδόν όλα λάθος.

Εγώ τους λέω, αγαπητοί γονείς, και ιδιαίτερα αγαπητή μαμά (ο πατέρας συνήθως ακολουθεί αυτά που λέει η μαμά), έχετε καταλάβει τι ανεκτίμητο θησαυρό έχετε στην οικογένεια σας;
Έχετε καταλάβει πόσο σημαντικοί και ιδιαίτεροι είναι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή των παιδιών σας ή απλά νομίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο εύκαιροι (όταν τους χρειάζεστε) και οι πιο υποχρεωμένοι για να σας εξυπηρετούν, όταν θέλετε, όπως θέλετε και όπου θέλετε;

Είστε πολύ τυχεροί που υπάρχουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και στη δική σας ζωή αλλά προπάντων στη ζωή των παιδιών σας! 
Τώρα αν εσείς έχετε παρακάμψει στο μυαλό σας την σπουδαιότητα και την βαρύτητα των ρόλων που παίζουν στις ζωές μας, επιτρέψτε μου με πολύ αγάπη και σεβασμό να σας υπενθυμίσω ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα για την ψυχική μας υγεία αλλά και ολόκληρης της οικογένειας.

Ο πυρήνας της οικογένειας είστε εσείς (οι γονείς) και τα παιδιά σας
Μέσα σε αυτό τον πυρήνα υπάρχουν και άλλα άτομα που απλά άλλαξε ο ρόλος τους, και από δικοί σας γονείς έγιναν και παππούδες και γιαγιάδες των παιδιών σας. 
Για αυτό καλό είναι να επανεξετάσετε σοβαρά τις θέσεις σας και τις σκέψεις σας, για αυτούς τους ανθρώπους και τον ρόλο τους μέσα στην Οικογένεια.
Δεν είναι υπηρέτες σας, είναι άνθρωποι με συναισθήματα, και προπάντων δεν είναι ξένοι ή απλά αναπληρωματικοί. 
Είναι πάνω από όλα ...
.......
η συνέχεια εδώ: Άλκιμοι: Τρίτη Ηλικία

Μητρικές ενοχές: Η σιωπηλή επιδημία

Οι μητρικές ενοχές είναι ένα σημείο των καιρών και πάρει τη μορφή επιδημίας
Δεν υπάρχει κανείς πάνω σε αυτή τη γη που να προσπαθεί τόσο σκληρά, όσο μια μαμά.. Παρ' όλη όμως τη σκληρή προσπάθεια δεν υπάρχει και καμία μαμά που να μην υποφέρει από το γνωστό μητρικό ενοχικό σύνδρομο, ευρύτερα γνωστό και ως GΜS (guilty mom syndrome). 
Και, αν πιστέψουμε τους ψυχολόγους, το σύνδρομο αυτό οφείλεται στις εξιδανικευμένες εικόνες που έχουμε στο μυαλό μας, για το τι σημαίνει να είναι μια γυναίκα καλή μητέρα.
Οι κοινωνιολόγοι πάλι θεωρούν τις μητρικές ενοχές «μολυσμένο» χρόνο. Θεωρούν ότι οι ενοχές λειτουργούν ως «συναισθηματική φορολογία» που πληρώνει κάθε μητέρα, όταν φεύγει για την δουλειά ή επιβάλλει στα παιδιά να κάτσουν μπροστά στην τηλεόραση. Με άλλα λόγια, οι ενοχές λειτουργούν σαν μια πληρωμή τελών που τους δίνει το εξιτήριο για τις δικές τους δραστηριότητες.

Μητρικές ενοχές. Μια απόλυτα σύγχρονη ασθένεια.
Ε, ναι οι μητρικές ενοχές αποτελούν την απόλυτα μοντέρνα «ασθένεια», αν μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει έτσι. Και αυτό, σύμφωνα με τον διακεκριμένο ψυχολόγο και συγγραφέα Robin Grille, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι πλέον έχουμε περάσει ώρες διαβάζοντας σωρούς βιβλίων αυτο-βοήθειας.

Στο βιβλίο του Parenting for a Peaceful World, ο δόκτωρ Grille, μας υπενθυμίζει ότι είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζουμε «τι να μην κάνουμε ως γονείς, επειδή το έκαναν οι γονείς μας». Βέβαια κάποια στιγμή και, ενώ πιστεύουμε ότι τα κάνουμε όλα σωστά, σίγουρα θα αναρωτηθούμε τι θα πει αύριο το παιδί μας στον δικό του ψυχοθεραπευτή!!!

Έχω τύψεις ή ενοχές επειδή είμαι κακή μαμά;
Σύμφωνα με τον δόκτωρ Robin Grille, οι ενοχές και οι τύψεις είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Οι τύψεις είναι η συναισθηματική κατάσταση που βιώνουμε όταν έχουμε κάνει κακό και έχουμε βλάψει με τα λόγια ή τις ενέργειές μας έναν ή άλλους ανθρώπους. Μιλάμε για ένα κακό το οποίο υφίσταται, είναι γεγονός αληθινό και έχει προκαλέσει αρνητικές συνέπειες.
Τύψεις μπορεί να νοιώθει εκείνος που έδωσε μία ψευδή κατάθεση και καταδίκασε έναν αθώο, ή εκείνος που χτύπησε με το αυτοκίνητό του κάποιον και τον παράτησε αβοήθητο. Οι τύψεις αφορούν ένα πραγματικό κακό για το οποίο ευθυνόμαστε απόλυτα.

Οι ενοχές από την άλλη, δεν υπονοούν ότι το άτομο που τις νοιώθει, έχει φταίξει και εκείνο υποχρεωτικά, ούτε ότι αυτό που έχει πράξει κάποιος είναι κακό. Η ενοχή δε συνδέεται πάντα με τη δική μας υπαιτιότητα, αλλά με τη χαμηλή μας αυτοεκτίμηση. Αυτό δηλαδή το συναίσθημα που πολλές φορές διακατέχει το ενοχικό άτομο, αλλά και από το σύστημα αξιών που έχουμε και το οποίο συνδέεται με τον τρόπο που έχουμε μεγαλώσει αλλά και πόσο υγιής και συναισθηματικά επαρκής ήταν η σχέση με τους γονείς μας. 
Ενοχή μπορεί να νοιώσει μια μαμά γιατί ξέχασε να πάρει το βιβλίο που της είχε ζητήσει η μικρή της κόρη για το σχολείο, ή γιατί έκαψε το φαγητό, αλλά τύψεις, όχι δα! 
Η ενοχή συνήθως απορρέει από την πεποίθηση μας, ότι πάντα πρέπει να είμαστε διαθέσιμες και να δίνουμε τα πάντα στα παιδιά μας! Αυτή η στάση ζωής οφείλεται στην ανάγκη του ενοχικού ατόμου να νοιώσει και να δεχτεί αγάπη, επειδή πιστεύει ότι μόνο έτσι θα την αξίζει.

Πηγή της ενοχικής αυτής στάσης είναι τα πρώιμα παιδικά βιώματα, όταν το παιδί ένοιωθε ότι έπαιρνε αγάπη μόνο όταν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες των γονιών. Αυτό καλλιέργησε μέσα του την πεποίθηση ότι η αξία δεν είναι κάτι που υπάρχει μέσα του, αλλά βρίσκεται στην εμφάνιση, στις επιτυχίες, στην ικανότητα εκπλήρωσης των προσδοκιών των άλλων. Η νοσηρά ενοχική συμπεριφορά καλλιεργείται από το φόβο του ότι θα πάψουν οι άλλοι να αγαπούν και μας οδηγεί στην υιοθέτηση λανθασμένων συμπεριφορών και αντιλήψεων.

Λοιπόν, τι μας κάνει καλές μαμάδες;
Ως μητέρα μπορεί να έχετε κάνει πολλά λάθη. Να είχατε νεύρα με τα παιδιά, να τους φωνάζατε συχνά, να ξεχνάγατε να κάνετε πράγματα γι’ αυτά, αλλά αν στηρίζατε την προσωπική σας αυτοεκτίμηση σε αυτό, τότε θα υπήρχε μάλλον πρόβλημα. 
Σύμφωνα με τον δόκτωρα Grille, το πρώτο βήμα που θα πρέπει να κάνουμε για να εξαφανίσουμε τις ενοχές μας, είναι να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει καλή μητέρα. 
Καλή μαμά δε σημαίνει αλάνθαστη μαμά. 
Καλή μαμά είναι εκείνη που αναγνωρίζει τα λάθη της, τις αδυναμίες της, εκείνη που διαθέτει ενσυναίσθηση και είναι αρκετά… ταπεινή, ώστε να ζητάει συγγνώμη από τα παιδιά της. 
Καλή μαμά είναι εκείνη που είναι πάντα πρόθυμη να αναπτυχθεί προσωπικά, να μάθει καινούρια πράγματα και να επουλώσει τις πληγές των παιδιών της, αν αυτό χρειαστεί. 
Και δεν μπορούμε να βασανιζόμαστε πάντα από την παγίδα της τελειότητας. 
Αργά ή γρήγορα ...