Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Θα μείωνες ποτέ έναν ενήλικα όπως μειώνεις συχνά το παιδί;

Πολλοί ενήλικες δεν σέβονται πραγματικά τα συναισθήματα των παιδιών, αλλά τα...
χαρακτηρίζουν ως «γραφικά» ή «χαριτωμένα» χωρίς να τους δίνουν ουσιαστικά σημασία, αλλά τείνουν να τα υποβαθμίζουν.


Πιστεύουν ότι αυτό που νιώθει ένα παιδί δεν έχει ίδια αξία με αυτό που νιώθει ένας ενήλικος.

Οι ενήλικες γελούν με τις παιδικές προσπάθειες για αγάπη και φιλία, ή καμιά φορά ακόμα και με τα δάκρυα ενός παιδιού. Του ζητούν να μην κλαίει, γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το κλάμα του, δεν επενδύούν χρόνο ώστε να εντοπίσουν την αιτία του. Συχνά για τα παιδιά μας λέμε πράγματα πού θα ήταν αδιανόητο να τα πούμε για ενήλικες. Επικρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο το παιδί ντύνεται ή συμπεριφέρεται, τα λάθη και τις αποτυχίες του, ή κάνουμε σχόλια συχνά μπροστά σε άλλους ενήλικες ή άλλα παιδιά.

Αμφισβητούμε την ειλικρίνεια ενός παιδιού, τα όνειρά του, τις σκέψεις του και τις φιλίες του, περνάμε από το μικροσκόπιο τους φίλους του, εκφράζουμε τις απόψεις μας για οτιδήποτε το αφορά, και για όλα όσα είναι δικά του. Επιπλέον πιστεύουμε και του ζητάμε να πιστέψει κι εκείνο ότι όλα αυτά γίνονται για το δικό του καλό. Το χαρακτηριστικό στοιχείο σε μια τέτοια σχέση είναι η εξουσία μας επάνω τους.

Τα συναισθήματα των παιδιών είναι λιγότερο σημαντικά επειδή έχουν μικρότερη ισχύ. Η κατάσταση του παιδιού καθορίζεται από τους «άλλους» που έχουν τη δύναμη. Για να έχει ο ενήλικας τον έλεγχο των παιδιών, θέλει να διατηρήσει την εξουσία. Για να κυριαρχήσει ουσιαστικά μειώνει το ανθρώπινο στοιχείο του παιδιού, ακυρώνει το συναίσθημά του. Η «παιδικότητα» ως χαρακτηρισμός συχνά διατυπώνεται για άτομα μειωμένης αντίληψης ή ικανότητας, ή για άτομα που φέρονται «ανώριμα» – «μη γίνεσαι παιδί», λέμε!

Το να αρνούμαστε τη γνησιότητα των συναισθημάτων των παιδιών σημαίνει να απορρίπτουμε την ανθρωπιά τους. Το παιδί Θεωρείται παράλογο και ανορθολογικό όταν ζητά πράγματα που δεν μπορούμε να του δώσουμε ή που προτιμάμε να αγνοούμε. Ωστόσο, η έννοια του παραλόγου δεν υπάρχει στα παιδιά, και ακόμα και όταν κρίνουμε ως παράλογο ένα αίτημα οι ανάγκες πού το εμπνέουν δεν είναι.

Η ανυπομονησία των ενηλίκων με τα συναισθήματα των παιδιών δεν οφείλεται στον έντονο ρυθμό της σύγχρονης ζωής, αλλά στις αντιλήψεις μας γι’ αυτά. Το παιδί που θυμώνει για να κερδίσει την προσοχή θεωρείται πως έχει πρόβλημα συμπεριφοράς. Πιο αποδεκτό, αλλά όχι λιγότερο τραυματισμένο, θεωρείται το παιδί που έχει μάθει να καταστέλλει, να κρύβει ή να στρεβλώνει τα συναισθήματά του, προκειμένου να προστατευτεί από τη γελοιοποίηση ή την άρνηση.

Τι είναι αυτό που πραγματικά διακυβεύεται για τον ενήλικα όταν η εξουσία του «υπονομεύεται» από ένα παιδί; Γιατί είναι ο θυμός του τόσο δυσανάλογος; Μήπως γιατί οργή του παιδιού του θυμίζει, ανεπιθύμητα, τη δική του παιδικότητα; Ή φοβάται τις ανασφάλειες της καθημερινότητάς του (στη δουλειά, στον γάμο, σε άλλες σχέσεις), τις οποίες δεν μπορεί να εντάξει στο προσωπείο του ισχυρού γονιού που δείχνει στο παιδί;

Ίσως η μη προβλεψιμότητα τρομάζει τους γονείς, το ότι τα παιδιά κάθε στιγμή μπορούν να ενεργήσουν εκτός ορίων και εκτός κανόνων. Νιώθουν ως βίαιη παρέκκλιση από την κανονικότητα οποιανδήποτε δημιουργική πρωτοβουλία των παιδιών, των εφήβων, της σεξουαλικότητάς τους, της εκφρασμένης ανάγκης τους για ευχαρίστηση.

Κατά βάθος όμως ξέρουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά. Αισθάνονται λίγο πολύ όπως και εμείς. Μήπως αυτό να είναι το πρόβλημα; Μήπως δεν μπορούμε να σεβαστούμε τα συναισθήματα των παιδιών, διότι δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τα δικά μας;
Καλό θα ήταν όταν ανησυχούμε αν τα παιδιά μας δεν μας ακούν να ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά στο πόσο καλά έχουμε ακούσει εμείς αυτά.

Κατερίνα Χρυσανθοπούλου, «24 ώρες αγκαλιά»
Πηγή
tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Είμαι δυσλεκτικός
Όταν οι λέξεις για ένα παιδί γίνονται βουνό

Ένα δυσλεκτικό παιδί πέφτει σε έναν κόσμο που αποτελείται εξ ολοκλήρου από βιβλία.
Μόνο του στο άγνωστο περιβάλλον, αναγκάζεται να αναρριχηθεί σε ένα βουνό που αντιπροσωπεύει το εκπαιδευτικό σύστημα. Εκεί θα ανακαλύψει ότι δεν είναι είναι κι άλλοι σαν κι αυτόν.
Το μικρού μήκους animation «I AM DYSLEXIC» εκφράζει αυτό που αισθάνονται τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
Η ταινία χρησιμοποιεί ισχυρές μεταφορές για να απεικονίσει αυτά τα συναισθήματα, ακολουθώντας ένα μικρό αγόρι στο ταξίδι του, σε έναν κόσμο φτιαγμένο από βιβλία.
bovary.gr

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Όταν οι γονείς βλέπουν το παιδί σαν καθρέφτη τους

Η εικόνα που δίνει το παιδί μας στους γύρω μας είναι η αντανάκλαση της ανατροφής που πήρε από εμάς, είναι ο καθρέφτης μας είναι η απόδειξη ότι είμαστε καλοί ή κακοί γονείς…σωστά; Λάθος!

Σίγουρα το παιδί πήρε τις βάσεις και τα πρότυπα της συμπεριφοράς του από τους γονείς του, σίγουρα κατά την μικρή του ηλικία «αποθήκευσε» κάποιες συμπεριφορές, κάποιες αξίες, κάποια εικόνα του κόσμου, όμως το παιδί είναι ένας τελείως ξεχωριστός και μοναδικός άνθρωπος.
Είναι κάτι άλλο από τους γονείς του, δεν είναι ένα πιστό αντίγραφο, ούτε πρέπει να είναι η καλύτερη εκδοχή των γονιών του.
Πολλοί γονείς εσφαλμένα βλέπουν το παιδί τους σαν καθρέφτη τους, έναν ναρκισσιστικό καθρέφτη για την ακρίβεια και τρέφουν το Εγώ τους μέσα από το παιδί. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί δεν είναι το «Τέλειο»; Τι γίνεται εάν έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία, είναι κοντό, είναι παχουλό, ψευδίζει, δεν θέλει να γίνει μεγαλοδικηγόρος;
Τότε ξεκινάει η ρήξη και ο γονέας χάνει την πραγματική οπτική του και προσπαθεί να καλύψει αυτό το ναρκισσιστικό πλήγμα που του έχει προκληθεί.
Η ουσία της σχέσης χάνεται και κοιτάμε το παιδί σαν μια βιτρίνα. Το μαλώνουμε για κάτι που δεν μπορεί να δώσει, το διορθώνουμε μπροστά στους άλλους για να πάρει μόνο εκείνο την ντροπή, να μην φανεί ότι εμείς φταίμε… εμείς το διορθώσαμε άρα δεν το έμαθε από εμάς… και δυστυχώς αφήνουμε το παιδί με μια ευάλωτη και πληγωμένη εικόνα για τον εαυτό του…
Τι θέλουν από μένα; Δεν με αγαπούν; Αυτές οι σκέψεις βασανίζουν την ευαίσθητη παιδική ψυχούλα απλά και μόνο για μια «καλή» εικόνα γονέα.
Αξίζει; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι στον κόσμο που να αξίζει να πληγώνει ένα παιδί…
_______________________
~ Παπακυργιάκη Χρύσα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Πηγή: mothersblog.gr
by Αντικλείδι , antikleidi.com

Διδάξτε το παιδί σας ότι δεν είναι όλα δεδομένα

Συμβουλές για παιδιά που τα θεωρούν όλα δεδομένα

Το κύριο μέλημα των περισσοτέρων σύγχρονων γονέων είναι «να μη λείψει τίποτα στο παιδί», είτε γιατί οι ίδιοι είχαν στερηθεί πράγματα μεγαλώνοντας, είτε γιατί δε θέλουν το παιδί τους να νιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τους συμμαθητές και φίλους του.

Ωστόσο, πολύ συχνά μέσα στην αγωνία τους να τους παράσχουν όσα περισσότερα μπορούν, οι γονείς δημιουργούν άθελά τους παιδιά που τα θεωρούν όλα δεδομένα και κυρίως δε νιώθουν καμία ευγνωμοσύνη για αυτά που τους παρέχονται.

Αν λοιπόν βλέπετε και το μικρό σας να έχει πάρει αυτό το δρόμο, ας δούμε ορισμένους τρόπους που θα το κάνουν να αλλάξει συμπεριφορά:
  • Διδάξτε του τη διαφορά ανάμεσα στην «ανάγκη» και την «επιθυμία»: Υπάρχουν πράγματα που τα χρειαζόμαστε (τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια κλπ) και άλλα που απλά θέλουμε (το εκατοστό ίδιο κόκκινο αυτοκινητάκι). Από μικρό το παιδί πρέπει να μάθει να τα ξεχωρίζει.
  • Μην αγοράζετε οτιδήποτε σας ζητά: Ακόμα κι αν μπορείτε να ανταποκριθείτε οικονομικά, μην του αγοράζετε τα πάντα. Ένα παιδί που παίρνει το ένα παιχνίδι μετά το άλλο, τελικά δε μαθαίνει να εκτιμά τίποτα.
  • Μιλήστε του για τους άλλους: Μπορείτε να επισκεφτείτε ένα ορφανοτροφείο ή άλλο ίδρυμα και να του μιλήσετε, με λόγια που μπορεί να καταλάβει και χωρίς να του δημιουργήσετε τύψεις, γιατί πρέπει να είναι ευγνώμων για όσα έχει.
  • Διδάξτε του την αξία της προσφοράς: Εξηγήστε του ότι θα ήταν υπέροχο αν μπορούσε να κάνει τους άλλους χαρούμενους, ακριβώς όπως νιώθει κι εκείνο, όταν δέχεται δώρα. Διαλέξτε μαζί ρούχα και παιχνίδια που δεν του κάνουν ή δεν τα θέλει πια και χαρίστε τα.
  • Ενθαρρύνετέ το να βοηθά, χωρίς να του το ζητούν: Μάθετε στο παιδί ότι δεν πρέπει να περιμένει από τους άλλους να κάνουν τις δουλειές του και επιπλέον ότι θα πρέπει να προσφέρεται και να βοηθά από μόνο του, χωρίς να του το πει κάποιος εκατό φορές.
mother.gr

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

«Παιδιά μπούμερανγκ»: η «άδεια φωλιά» ξαναγεμίζει
Boomerang kids



Η Κ. δεν ξέρει τι να κάνει με τον 23χρονο γιο της. Μένει στο σπίτι, μετά την αποφοίτηση τον από το κολέγιο, για περισσότερα από 2 χρόνια. Τα έξι μεγαλύτερα παιδιά της επέστρεφαν στη ·φωλιά· για λίγους μόνο μήνες και μετά ·εξαφανίστηκαν».

Τον ρωτάω “Γιατί δεν πας να μείνεις με κανέναν φίλο σου;”· λέει η Κ., κουνώντας το κεφάλι της. Εκείνος έχει έτοιμη την απάντηση: «Μα, όλοι μένουν στο σπίτι».

Η Κ. δεν είναι η μόνη που εκπλήσσεται και προβληματίζεται με την επιστροφή τού γιου της. Στις ΗΠΑ, υπάρχει σημαντική αύξηση στον αριθμό των νέων που επιστρέφουν να ζήσουν στο σπίτι, μαζί με τους μεσήλικες γονείς τους.

Γνωστά ως «παιδιά μπούμερανγκ», αυτά τα παιδιά συνήθως επικαλούνται οικονομικά προβλήματα ως τον κύριο λόγο της επιστροφής τους. Εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής κατάστασης, πολλοί νέοι ενήλικες δεν μπορούν να βρουν δουλειά μετά το πανεπιστήμιο ή οι θέσεις που βρίσκουν, τους αποφέρουν τόσο λίγα χρήματα, ώστε δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Άλλοι επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι μετά τη διάλυση ενός γάμου. 

Περί το 50% των νέων 18-24 ετών ζουν με τους γονείς τους και συνολικά περίπου 14% νέοι ενήλικες στις ΗΠΑ ζουν με τους γονείς τους. Σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες, το ποσοστό είναι ακόμη υψηλότερο (Bianchi and Casper, 2000· Lewin, December 2003· Buss, 2005).


Οι αντιδράσεις των γονέων στην επιστροφή των παιδιών τους ποικίλλουν, εν πολλοίς ανάλογα με τους λόγους της επιστροφής. Αν τα παιδιά είναι άνεργα, η επιστροφή τους στην προηγουμένως «άδεια φωλιά» μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. 
Οι πατέρες, ιδιαίτερα, μπορεί να μην μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα μιας δύσκολης αγοράς εργασίας, την οποία αντιμετωπίζουν οι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και ίσως να είναι σταθερά αντίθετοι με την επιστροφή των παιδιών. Επιπλέον, μπορεί να υπάρχει κάποια ανεπαίσθητη αντιπαλότητα πατέρα – παιδιού για την προσοχή τής συζύγου (Gross, J., 1991* Wilcix, 1992· Mitchell, 2006).


Αντίθετα, οι μητέρες συμμερίζονται περισσότερο τα άνεργα παιδιά. Οι μητέρες χωρίς σύντροφο, ιδιαίτερα, μπορεί να καλωσορίσουν τη βοήθεια και την ασφάλεια που παρέχει το παιδί που επιστρέφει. Τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες έχουν περισσότερο θετική στάση ως προς την επιστροφή των παιδιών, όταν αυτά εργάζονται και συμβάλλουν στη λειτουργία του σπιτιού (Quinn, 1993· Veevers & Mitchell, 1998).