Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

An Overview of the Greek Genocide

The Greek Genocide (or Ottoman Greek Genocide) refers to the systematic extermination of the native Greek subjects of the Ottoman Empire before, during and after World War I (1913-1923). It was instigated by two successive governments of the Ottoman Empire; the Committee of Union and Progress Party (CUP), and the Turkish Nationalist Movement of Mustafa Kemal Atatürk.  
It included massacres, forced deportations and death marches, summary expulsions, boycotts, rape, forced conversion to Islam, conscription into labor battalions, arbitrary executions, and destruction of Christian Orthodox cultural, historical and religious monuments. 
According to various sources, approximately 1 million Ottoman Greeks perished during this period.
The New York Times: January 13, 1915.
The first phase of the Greek Genocide commenced in 1913 in the region of Eastern Thrace where entire Greek communities were forcibly and often violently deported. Other methods used to persecute Greeks in this region were the boycotting of Greek businesses, killings, heavy taxation, seizure of property and preventing Greeks from working on their lands. 
With the outbreak of the Great War in July of 1914, all Ottoman Greek males aged between 21-45 were forcibly conscripted into labor (or concentration) camps. Most of them perished under appalling conditions after being forced to work around the clock with little food or water. These camps were also a means to break up and disarm Greek communities and accelerate their eventual destruction.
In the Spring and Summer of 1914, the ethnic cleansing of Greeks along the western shoreline of Asia Minor was carried out on the orders of the central government.  In 1915, under the advice of German military personnel, the CUP deported Greek communities from the Dardanelles and Gallipolli regions under the pretext of military necessity. 
These Greeks were not permitted to take anything with them. Goods in their shops were later sold by Ottoman authorities. Entire communities living along the western coastline of Asia Minor were deported to the interior or to Muslim villages where they were forced to choose between Islam or death. Homes in villages that were not burnt were seized by freebooters of neighboring communities. 
In some instances, Greeks were forced to sign declarations saying they were leaving of their own free will. In most cases, before deportations took place, Ottoman gendarmes (police) and çetes (armed irregulars) seized money and valuables from communities, committed massacres and burnt churches and schools. In the region of Pontus, Greek communities were deported during the peak of winter when fatalities could be at their highest.
The New York Times: 10 July 1921.
According to figures compiled by the Ecumenical Patriarchate, by 1918, 774,235 Greeks had been deported from their homes, many of them to the interior of Turkey, never to be seen again. Following the Ottoman Empire's defeat in WW1, prominent leaders of the CUP were given death sentences in Ottoman Courts-Martial for their role in organizing the massacre of Greeks during the war. 
But the post-war formation of the Turkish Nationalist movement under the leadership of Mustafa Kemal Atatürk interrupted the proceedings to bring the perpetrators to justice. Instead, the Kemalist Nationalists continued the CUP policy of persecuting Greeks. 
 This culminated in the burning of the city of Smyrna (today Izmir) to the ground and the expulsion of all remaining Greeks from Turkey. All able-bodied Greek males were refused exit from Turkey and instead were sent to the interior where most perished in slave labor camps or were massacred.

Remembrance days:
April 6 (Eastern Thrace region)
May 19 (Pontus region)
September 14 (Asia Minor as a whole).

The following map depicts massacres of Greeks during the Greek Genocide. It does not include deaths resulting from deportations and labor battalions (concentration camps). This mapping project was created by the Greek Genocide Resource Center in April 2017 and is an ongoing project.
greek-genocide.net

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Πα-τέρας οδηγός βρίζει ασύστολα γυναίκα-οδηγό ταξί
και το παιδάκι του στο πίσω κάθισμα...

Συνάντησα σήμερα την Ευαγγελία. 
Μία Κυρία (ναι, με το κάπα Κεφαλαίο), οδηγό ταξί, και μου αφηγήθηκε το παρακάτω περιστατικό.
Πριν από καιρό, στο δρόμο που πήγαινε ασκώντας το επάγγελμά της, ένας "άντρακλας", εντελώς αναίτια άρχισε να την βρίζει με ακατανόμαστες εκφράσεις. 
Πρώτη φορά, μου είπε, άκουσα τέτοιο υβρεολόγιο, με λέξεις σύνθετες και πολυσύνθετες, με φράσεις, που δεν μπορώ να επαναλάβω.
Δεν απάντησα, όχι από δειλία, τα 'χω τα κότσια, αλλά επειδή στο πίσω κάθισμα είδα ένα παιδάκι. 
Θα 'ταν δε θα ΄ταν εφτά χρονών.

Αυτό που είδε η Κυρία Ευαγγελία, δεν θα το ξεχάσει σε όλη τη ζωή της.
Ο παιδάκος είχε κλείσει τα αυτάκια με τα χεράκια του και χτυπιόταν στο κάθισμα. 
Μετά, έσκυψε και έγινε ένα κουβαράκι, μια μπαλίτσα...

Πώς θα τα βγάλει πέρα αυτό το παιδάκι στη ζωή του, τέτοιον πατέρα;
Πώς γίνεται και αυτός ο πα-τέρας δεν αντιλαμβάνεται το κακό που κάνει στο ίδιο του το παιδί;

Σε ευχαριστώ, Κυρία Ευαγγελία, που μοιράστηκες μαζί μου 
αυτή τη θλιβερή ιστορία.
Να είσαι πάντα καλά και Καλή Δύναμη να έχεις στο τόσο δύσκολο έργο σου

Με εκτίμηση και αγάπη 

Καθηγητές Πειραιά - Επιστολή προς μαθητές: «Το Game of love, είναι ένα τηλεσκουπίδι που εκχυδαΐζει τον έρωτα»

«Το Game of love #GoLgr κάνει το μυαλό σου…χυλό» 

Οι καθηγητές Πειραιά καλούν τους μαθητές να αποδοκιμάσουν τα τηλεσκουπίδια που εκχυδαΐζουν τον έρωτα
Άμεσο μήνυμα απευθύνει η ΕΛΜΕ Πειραιά η οποία καλεί τους μαθητές να γυρίσουν την πλάτη σε ευτελή τηλεοπτικά προϊόντα που εκμαυλίσουν την αγάπη, την τρυφερότητα και τον έρωτα.

«Το καλύτερά μας αισθήματα, τον έρωτα, τον προσφέρουμε απλόχερα στους ανθρώπους που εμείς επιλέγουμε και που αγαπούμε πραγματικά», αναφέρει ανάμεσα σε άλλα.
Ολόκληρη η επιστολή:
«Αγαπητοί Μαθητές μας,

Ό,τι πιο όμορφο μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος και ιδιαίτερα ο νέος άνθρωπος, είναι ο έρωτας, η συντροφικότητα, η βαθιά φιλία και κατανόηση, η αμοιβαία αγάπη, η αλληλεγγύη για το διπλανό του, για τον άνθρωπο που υποφέρει…
Τις τελευταίες μέρες, ένα ακόμα τηλεσκουπίδι, ανάμεσα στα διάφορα που κυκλοφορούν, έκανε την εμφάνισή του.
Και μάλιστα σε ώρες τηλεοπτικής αιχμής, όπου χιλιάδες νέοι άνθρωποι παρακολουθούν την τηλεόραση.
Βασικός κανόνας του είναι να βάλει ένα τσούρμο “παίχτες” (άγνωστοι μεταξύ τους), να παραστήσουν τους ερωτευμένους, να ερωτευτούν στα ψεύτικα δηλαδή, προκειμένου να βγουν “νικητές” στο παιχνίδι.

Καλούνται να το κάνουν με διάφορα ανταλλάγματα, ανάμεσα στα οποία είναι και η πληρωμή, τα χρήματα
Χυδαιότητα; Εκπόρνευση;
Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο.
Τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτή την αηδία που νιώθει κανείς…

Σημασία είναι μία…
Το καλύτερά μας αισθήματα, τον έρωτα, τον προσφέρουμε απλόχερα στους ανθρώπους που εμείς επιλέγουμε και που αγαπούμε πραγματικά…
Όχι εκεί που θα μας προστάξει κάποια “παραγωγή” ενός ακόμα τηλεσκουπιδιού, που θέλει να βγάλει κέρδος και να κάνει τα μυαλά των νέων ανθρώπων χυλό…

Δεν μας κάνει φυσικά εντύπωση. Ξέρουμε ότι τα πάντα σήμερα, αυτό το σύστημα που ζούμε, τα θεωρεί εμπόρευμα. Την ανθρώπινη δουλειά, την Υγεία, την Παιδεία…

Έτσι θέλουν να είναι και η αγάπη, ο έρωτας, οι ανθρώπινες σχέσεις.
Εμείς όμως δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.
Ερωτευόμαστε και ζούμε πραγματικά, όχι στα ψεύτικα, όχι για να βγάλουμε χρήματα.
Γιατί αυτό είναι ανθρώπινο, όμορφο κι όχι γιατί μας το λέει κάποιος…
Μην τους κάνεις τη χάρη, λοιπόν.
Γύρνα την πλάτη σου στα τηλεσκουπίδια τους.

Άσε αυτούς τους φουσκωτούς τύπους και τις “πλαστικές” κυρίες να παριστάνουν τους ερωτευμένους στα ψεύτικα… Άστους στην κλειδαρότρυπά τους… Σε λίγο καιρό δεν θα τους θυμάται και κανείς…
Άνοιξε εκείνη την ώρα ένα βιβλίο και άφησέ το να σε ταξιδέψει… μαζί με κάποιον που αγαπάς πραγματικά. Η νέα γενιά έχει ιδανικά…
Έχει συλλογικότητα, αλληλεγγύη, ΑΝΘΡΩΠΙΑ!
Εμείς, οι δάσκαλοί σου, το ξέρουμε καλά…».

Οι σκύλοι – βοηθοί που αλλάζουν τις ζωές
των παιδιών με αναπηρίες

Η εκπαίδευση σκύλων – βοηθών για παιδιά με αναπηρίες είναι μια επίπονη υπόθεση, αλλά η εμπειρία και τα οφέλη είναι εντυπωσιακά, σύμφωνα με τις εισηγήσεις που έγιναν σε σχετική εκδήλωση, στο Money Show, με τίτλο: 
«Πώς οι σκύλοι-βοηθοί αλλάζουν ζωές».
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, γονείς, αλλά και εκπαιδευτές κατέθεσαν τις εμπειρίες τους, από την εκπαίδευση και τη χρησιμοποίηση σκύλων – βοηθών για παιδιά με αναπηρίες.
«Ο Γιώργος είναι σήμερα επτά χρονών και από τριών χρονών αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα» είπε η μητέρα του και αναφέρθηκε στη βοήθεια που προσφέρει στο γιό της, ο «Μάικ», ο εκπαιδευμένος σκύλος – βοηθός, ράτσας Λαμπραντόρ.
«Έχει εκπαιδευτεί πάνω στις ανάγκες του Γιώργου, ο σκύλος φοράει ένα σαμάρι ισορροπίας για να τον πιάνει και να βαδίζουν μαζί. Έχει εκπαιδευτεί για προειδοποίηση, όταν χάνει την ισορροπία του ο Γιώργος και πάει να πέσει από την καρέκλα, ή τον καναπέ, ο Μάικ προειδοποιεί. Έχει εκπαιδευτεί για να του φέρνει πίσω αντικείμενα, π.χ. παιχνίδια, που πέφτουν από το χέρι του, κτλ.».
Η εκδήλωση διοργανώθηκε από αστική μη κερδοσκοπική εταιρία σκύλων – βοηθών, η οποία ιδρύθηκε το 2016, με σκοπό την εκπαίδευση σκύλων, ώστε να είναι χρήσιμοι σε άτομα με αναπηρίες, κυρίως παιδιά και κατ’ εξαίρεση σε ενήλικες και σε άτομα της τρίτης ηλικίας, όπως και για «συνεδρίες» με τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων σε ιδρύματα φιλοξενίας ατόμων ευπαθών κοινωνικών ομάδων.
Η πρόεδρος της, Έλενα Παλάγκα δήλωσε ότι η εκπαίδευση γίνεται «εξατομικευμένα» και «ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου για το οποίο προορίζεται». Σημείωσε, ότι η εκπαίδευση του σκύλου – διαρκεί από επτά εβδομάδες και συνεχίζεται για δύο χρόνια- έχει ένα σημαντικό κόστος, περίπου δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ και για αυτό συνήθως απαιτείται η εξασφάλιση χορηγιών. 
Πρόσθεσε, ότι υπάρχουν και ενήλικες, οι οποίοι θέλουν να καταφύγουν σε αυτή τη λύση, απόκτησης ενός σκυλιού – βοηθού.
«Έχουν δοθεί οι πρώτοι δύο σκύλοι – βοηθοί, μετά από δύο χρόνια εκπαίδευσης, έχουμε τρία σκυλάκια υπό εκπαίδευση και τρία σκυλάκια που κάνουν συνεδρίες και επισκέψεις σε ιδρύματα».
Ο αστυνομικός Βασίλης Αναστασιάδης – ο οποίος είναι εθελοντής στη μη κερδοσκοπική εταιρία – κατέθεσε τη δική του εμπειρία από την αξιοποίηση πρώην αστυνομικών σκύλων, με αλλαγή της εκπαίδευσης τους, για προσφέρουν βοήθεια σε άτομα της τρίτης ηλικίας.
«Μέσα από τη συνεργασία μου με αυτόν τον οργανισμό, γεννήθηκε μια ιδέα για την αξιοποίηση των εν αποστρατεία αστυνομικών σκύλων» είπε ο κ. Αναστασιάδης. Έφερε, ως παράδειγμα, το σκύλο του τον «Τζάκι», ο οποίος, από σκύλος ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών, μετεκπαιδεύεται για να προσφέρει υπηρεσίες συντροφιάς και βοήθειας σε ηλικιωμένους και πρόσθεσε: 
«Σύντομα θα χαρακτηριστεί σκύλος-βοηθός συνεδριών και θα πηγαίνει σε ιδρύματα που φιλοξενούν άτομα τρίτης ηλικίας».
Στην εκδήλωση μίλησε και μια ακόμη μητέρα, η οποία βρίσκεται σε αναμονή για να εξασφαλίσει στην κόρη της που τώρα είναι φοιτήτρια και αντιμετωπίζει προβλήματα κινητικότητας, έναν σκύλο – βοηθό. Επίσης, στην εμπειρία της, αναφέρθηκε η λογοθεραπεύτρια Διονυσία Παπαπούλιου, απο μια «πειραματική» συνεδρία, με σκύλο – βοηθό, ενός μαθητή πέμπτης δημοτικού με ειδικές ανάγκες, η οποία διοργανώθηκε πριν από λίγα χρόνια μέσω ενός συλλόγου ΑΜΕΑ.
«Το παιδί πήρε πρωτοβουλίες, έδινε απλές εντολές και έδειχνε ευτυχισμένος με την παρουσία του σκύλου, του δόθηκε μια σημαντική ευκαιρία για κοινωνική αλληλεπίδραση» είπε και πρόσθεσε: «Θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα ακολουθήσουν και άλλες συνεδρίες με σκύλους – βοηθούς».
kontologis.gr

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι χειρότερος από τον αλκοολισμό

Τα τελευταία 13 χρόνια έχουν καταγραφεί στη χώρα μας 16 περιστατικά σοβαρού διαδικτυακού εκφοβισμού. Τι γίνεται με τα «εικονικά δωμάτια επικοινωνίας»
Ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που καταγράφεται στη χώρα μας και δεν αφορά μόνο τα παιδιά, αλλά και τους ενήλικες.
Ωστόσο, το διαδίκτυο είναι φως, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Αντιστράτηγος ε.α. της Ελληνικής Αστυνομίας, ειδικός ερευνητής και αναλυτής ηλεκτρονικών εγκλημάτων και Πρόεδρος του Cyber Security International Institute (CSI) κ. Μανώλης Σφακιανάκης. Μόλις το 2% από το διαδίκτυο κρύβει κινδύνους, ενώ σε ποσοστό 98% έχει θετικά στοιχεία.

Τους μύθους και τους κανόνες του διαδικτύου παρουσίασε ο κ. Σφακιανάκης και δύο ψυχολόγοι κατά τη διάρκεια του επιμορφωτικού δωρεάν σεμιναρίου με θέμα «Προστάτεψε το Παιδί σου από το Ηλεκτρονικό Έγκλημα», που πραγματοποιήθηκε απόψε από την i-Dialogue, στο πλαίσιο της Πανελλαδικής Δράσης.
«Όταν κάποιο παιδί εθιστεί με τη χειρότερη μορφή, υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος για αυτοκτονία, γιατί χάνει την επαφή με το περιβάλλον. Αν του κόψεις το διαδίκτυο, πεθαίνει. Ο ιντερνετισμός είναι χειρότερος από τον αλκοολισμό», τόνισε ο κ. Σφακιανάκης, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι «δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε το διαδίκτυο».
Όπως επισήμανε, «οι αυτοκτονίες οφείλονται, είτε από τη μη σωστή χρήση του διαδικτύου είτε από περιπτώσεις που τα παιδιά έχουν διαφορά θέματα».

«Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν από μικρά το διαδίκτυο, ώστε να μπορέσουν να μάθουν “σωστή ανάγνωση και γραφή” του διαδικτύου και όχι να ότι να ναι», τόνισε ο κ. Σφακιανάκης, επισημαίνοντας πως αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από σύσκεψη της Google στο Δουβλίνο, στην οποία παραβρέθηκε.
Ξεκαθάρισε ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε το ίντερνετ ως πάρκινγκ για τα παιδιά με ένα τάμπλετ ή έναν υπολογιστή. Ο πρόεδρος του Cyber Security International Institute (CSI) επισήμανε ότι είμαστε ηλεκτρονικά αναλφάβητοι και η Ελλάδα είναι η προτελευταία χώρα στην Ευρώπη. 
Σύμφωνα με τον κ. Σφακιανάκη τα τελευταία 13 χρόνια έχουν καταγραφεί στη χώρα μας 16 περιστατικά σοβαρού διαδικτυακού εκφοβισμού. «Το cyber bullying είναι ένα φαινόμενο εποχής και είναι η τρομοκρατία των παιδιών», τόνισε.

Όπως σημείωσε από την πλευρά της η ψυχολόγος – εγκληματολόγος Μαρίσα Βουλγαράκη, υπάρχουν στη χώρα μας πολλές περιπτώσεις εθισμού. «Αυτό προσπαθούμε να προλάβουμε και να καταπολεμήσουμε με έναν διαρκή αγώνα. Οι γονείς πρέπει να είναι διπλα στα παιδιά τους», τόνισε, σημειώνοντας πως για να μάθει το παιδί να προφυλάσσεται, θα πρέπει να ξέρει τους κινδύνους».
Σύμφωνα με την Βέρα Αθανασίου, ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, «καταφθάνει στις μονάδες ψυχικής υγείας, μεγάλος αριθμός εφήβων με αυτό το πρόβλημα».
Ο Αντιστράτηγος ε.α. της Ελληνικής Αστυνομίας τόνισε ότι τα παιδιά θα πρέπει να προσέχουν όταν μπαίνουν σε διάφορα «εικονικά δωμάτια επικοινωνίας» (grooming). «Κάποια παιδιά ανεξέλεγκτα μπαίνουν μέσα στο τσατ και πιστεύουν ότι μέσα εκεί αυτός που τους μιλάει είναι σοβαρός και σωστός, πλην, όμως, πέφτουν σε παγίδες. Είναι πολλά τα περιστατικά, όπου μιλούσαν με έναν 15χρονο αλλά όταν πήγαν σε συνάντηση είδαν έναν 70χρονο», τόνισε. 
Όπως είπε, οι επιτήδειοι κάνουν πολλά κόλπα για να μπορέσουν να πείσουν τα παιδιά να τα βγάλουν έξω από το σπίτι και να τα εκμεταλλευτούν. «Χιλιάδες παιδιά σε όλο τον κόσμο πέφτουν σε παγίδες και τους γίνεται κάτι κακό», ανέφερε.
Κάλεσε τους γονείς να ασχοληθούν με τα παιδιά τους και να βρουν τον σωστό τρόπο επικοινωνίας. «Είναι ότι χειρότερο το παιδί μας να λέει αλλού τα προβλήματά του σε έναν άγνωστο στο διαδίκτυο και εμείς να είμαστε απόντες», υπογράμμισε και προέτρεψε παράλληλα και «τα ίδια τα παιδιά όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα να μιλάνε στους γονείς, στους δασκάλους και στην αστυνομία».

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο πρόεδρος του CSI, έρευνα στην Αυστραλία έδειξε ότι άνθρωποι που κακοποιούν τα παιδιά τα βρίσκουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, στο facebook, όπου εκεί τα βάζουμε προκλητικά και τα καμαρώνουμε με τα μαγιό και με τις φούστες.

Κατά την ομιλία του ο κ. Σφακιανάκης περιέγραψε τους τέσσερις κανόνες του διαδικτύου. 
  1. Πρώτος κανόνας, δεν υπάρχει ανωνυμία στο διαδίκτυο, 
  2. Δεύτερος, δεν υπάρχει μπλάνκο, ότι γράψεις, μένει. 
  3. Τρίτος κανόνας, δεν μπορούμε να πιστεύουμε ότι διαβάζουμε
  4. Τέταρτον, δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια. 
«Τα μέσα προστασίας θα πρέπει να τα πληρώνεις», επισήμανε.

Το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα από γονείς και παιδιά, οι οποίοι στο τέλος των τοποθετήσεων, υπέβαλλαν ερωτήσεις για τους τρόπους αντιμετώπισης διαφόρων προβλημάτων που εντοπίζουν στο διαδίκτυο.

«Σκοπός των σεμιναρίων είναι μεταξύ άλλων να μάθουν οι γονείς να επικοινωνούν με τα παιδιά τους. Δεν είναι ο σκοπός να απαγορεύσουμε το διαδίκτυο, το θέμα είναι να βρεθούν τρόποι για το τι είναι σωστό και τι όχι», επισήμανε από την πλευρά της η Δέσποινα Γρίβεα, από την i-Dialogue, που διοργάνωσε το σεμινάριο.

voria